Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Ο Μ. Αλέξανδρος και ο Βουκεφάλας






Ο Αρχαίος Κόσμος μας διηγείται  την  ιστορία που ο  Μ. Αλέξανδρος δάμασε τον Βουκεφάλα:

Το επεισόδιο με τον Βουκεφάλα, ένα ατίθασο άλογο που κανείς δεν είχε μπορέσει να ιππεύσει, φανερώνει την εξαιρετική τόλμη και την εξυπνάδα του νεαρού Αλεξάνδρου.

Όταν παρατήρησε πως το άλογο τρόμαζε από την ίδια τη σκιά του, το έστρεψε προς τον ήλιο και έτσι μπόρεσε να το δαμάσει και να το ιππεύσει.

Τον Βουκεφάλα τπν πήρε αργότερα ο Αλέξανδρος μαζί του στη μεγάλη του εκστρατεία και όταν πέθανε έστισε προς τιμήν του μία πόλη, την Αλεξάνδρεια Βουκεφάλα.

Στην εικόνα: χάλκινο αγαλμάτιο ελληνιστικών χρόνων με παράσταση του δαμασμού του Βουκεφάλα (Φλωρεντία, Αρχαιολογικό Μουσείο).

Πηγή: Ιστορία Ελληνικού Έθνους, Εκδοτ. Αθηνών, Τόμος Δ' 
read more

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Ο Δίας και οι κεραυνοί του





Ο Κόσμος της μυθολογίας μας κάνει λόγο για τα όπλα του Δία: τον κεραυνό τη βροντή και την αστραπή:

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, οι Κύκλωπες, που ήταν φυλακισμένοι στα Τάρταρα, χάρισαν στον Δία τον κεραυνό, την βροντή και την αστραπή.

Ο Δίας τους ελευθέρωσε και με τη βοήθειά τους νίκησε στην Τιτανομαχία τον Κρόνο και τους Τιτάνες και έτσι κατέλαβε την εξουσία.

Κατασκευαστής των κεραυνών ήταν ο Ήφαιστος. Με τους κεραυνούς  τιμωρούσε θεούς και ανθρώπους. Πολλές φορές, όμως, ο Δίας χρησιμοποιούσε τους κεραυνούς όχι μόνο για να τιμωρήσει, αλλά και για να δώσει λύσεις.

read more

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Η γέννηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου





Για τον Αρχαίο Κόσμο η στιγμή της γέννησης του Μεγάλου Αλεξάνδρου (356 π. Χ.) είναι ένα σημαντικό γεγονός, που πλέκει την ιστορία με τον θρύλο:

Η γέννηση του Αλεξάνδρου στάθηκε μια μεγάλη στιγμή στην ιστορία του ελληνισμού και της ανθρωπότητας.

Ο θρύλος συνέδεσε το μεγάλο γεγονός με την καταστροφή του Ιερού της Αρτέμιδος στην Έφεσο από πυρκαγιά, καταστροφή που προανήγγειλε την κατάκτηση της Ασίας από τον Αλέξανδρο.

Στην εικόνα: ελληνορωμαϊκό ψηφιδωτό με παράσταση της γεννήσεως του Αλεξάνδρου. Διακρίνεται η Ολυμπιάς δεξιά, ο Φίλιππος στο κέντρο και κάτω δεξιά ο μικρός Αλέξανδρος (Βηρυτός, Εθνικό Μουσείο)

Πηγή:Ιστορία Ελληνικού Έθνους, Τόμος Δ' , Εκδ. Αθηνών


read more

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Βιβλικό μυστήριο: αγαλματίδιο αποδεικνύει την ύπαρξη βιβλικών βασιλέων;





Ο Κόσμος της αρχαιολογίας φέρει στο φως αγαλματίδιο που δημιουργεί προβληματισμό:

Ένα μυστηριώδες γλυπτό ενός κεφαλιού βασιλιά, το οποίο χρονολογείται από την εποχή των βιβλικών βασιλιάδων δημιουργεί προβληματισμό σε αρχαιολόγους και ιστορικούς σχετικά με το ποιον αναπαριστά.

Πρόκειται για αγαλματίδιο ύψους δύο ιντσών, το οποίο είναι πάρα πολύ καλά διατηρημένο. Ανακαλύφθηκε σε μια περιοχή που ονομάζεται Abel Beth Maacah, νότια των συνόρων του Ισραήλ με τον Λίβανο.

Χρονολογείται στον 9ο αι. π.Χ., που είναι μια περίοδος που συνδέεται με τους βιβλικούς βασιλιάδες όπως ο βασιλιάς Δαβίδ.

Οι ανασκαφές άρχισαν στην περιοχή τον 19ο αι., όταν οι αρχαιολόγοι παρατήρησαν ότι βρισκόταν στο μέσο τριών περιοχών, όπου υπήρχε βασιλεία τον 9ο αι. π.Χ. – το Αραμαϊκό Βασίλειο με βάση τη Δαμασκό ανατολικά, η φοινικική πόλη Τύρος δυτικά και το ισραηλιτικό βασίλειο νότια.

Η Naama Yahalom-Mack, αρχαιολόγος του εβραϊκού Πανεπιστημίου είπε: «Αυτή η τοποθεσία είναι πολύ σημαντική επειδή υποδεικνύει ότι η περιοχή μπορεί να έχει αλλάξει χέρια μεταξύ αυτών των πολιτειών, πιθανότερα μεταξύ Αράμ-Δαμασκού και Ισραήλ».

Προσθέτει ότι, επειδή χρονολογείται πίσω στον 9ο αιώνα π.Χ., υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένων των βασιλιάδων Ben Hadad ή Hazael της Δαμασκού, του Ahab ή Jehu του Ισραήλ ή Ithobaal του Τύρου.

Ωστόσο, η Yahalom-Mack παραδέχθηκε: «Εδώ μόνο κάνουμε υποθέσεις. Είναι σαν ένα “γεια” από το παρελθόν, αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτε άλλο σχετικά με αυτό».

read more

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Αρχαίο DNA αποκαλύπτει την προέλευση και τον ρόλο της σύγχρονης γάτας






Ο Κόσμος της Παλαιοντολογίας αποκαλύπτει την προέλευση της γάτας:
Πρόσφατη ανάλυση του DNA, που βρέθηκε σε αρχαιολογικούς χώρους, αποκάλυψε την προέλευση της οικόσιτης γάτας.

Ο παλαιοντολόγος Claudio Ottoni και οι συνάδελφοί του από το Πανεπιστήμιο της Leuven, αλλά και το Βασιλικό Βελγικό Ινστιτούτο Φυσικών Επιστημών αναζήτησαν την προέλευση της γνωστής και αγαπημένης μας γάτας. Για το λόγο αυτό, εξέτασαν DNA 200 και πλέον γατών, που βρέθηκε σε κόκαλα, δόντια, δέρμα και τρίχες σε αρχαιολογικούς χώρους στην Εγγύς Ανατολή, την Αφρική και την Ευρώπη. Τα ευρήματα ήταν μεταξύ 100 και 9.000 χρόνων.

Η ανάλυση έδειξε ότι όλες οι οικόσιτες γάτες προήλθαν από την αφρικανική αγριόγατα ή Felis silvestris lybica, ένα υποείδος αγριόγατας που βρέθηκε στη Β. Αφρική και την Εγγύς Ανατολή. Οι γάτες εξημερώθηκαν περίπου 10.000 χρόνια πριν από τους πρώτους αγρότες στην Εγγύς Ανατολή.

Οι πρώτοι αγροτικοί οικισμοί είναι πιθανό να προσέλκυσαν αγριόγατες, επειδή ήταν γεμάτοι τρωκτικά. Για τον λόγο αυτό οι αγρότες καλωσόρισαν τις αγριόγατες. Με το πέρασμα του χρόνου, άνθρωπος και ζώο πλησίασαν ο ένας το άλλο και η επιλογή με βάση τη συμπεριφορά οδήγησε τελικά στην εξημέρωση της αγριόγατας.

Οι αγρότες που μετανάστευσαν πήραν μαζί τους την εξημερωμένη αγριόγατα. Σε επόμενα στάδια, οι γάτες εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη και αλλού μέσω εμπορικών οδών. Χρησιμοποιούνταν και στα πλοία, οπότε ταξίδεψαν σε Νοτιοδυτική Ασία, Αφρική και Ευρώπη. Κόκαλα γατών με αιγυπτιακή «υπογραφή» έχουν βρεθεί και σε τόπους Βίκινγκ κοντά στη Βαλτική Θάλασσα.

«Παραμένει ασαφές, ωστόσο, αν οι αιγυπτιακές οικόσιτες γάτες προέρχονται από γάτες που εισήχθησαν από την Εγγύς Ανατολή ή αν έλαβε χώρα στην Αίγυπτο μια δεύτερη φάση εξημέρωσης», σημειώνει ο Claudio Ottoni. «Αυτό θα το δείξει περαιτέρω έρευνα».

Οι επιστήμονε,ς επίσης, κατάφεραν να καθορίσουν το μοτίβο του τριχώματος με βάση το DNA. Βρήκαν ότι οι γάτες με ρίγες ήταν πολύ πιο συχνές στην αρχαιότητα. Αυτό επίσης φαίνεται και από τις αιγυπτιακές τοιχογραφίες: πάντα απεικονίζουν γάτες με ρίγες. Οι κηλίδες στο τρίχωμα έγιναν κοινές κατά τον Μεσαίωνα.

Δείτε εδώ τη μελέτη στο Nature Ecology and Evolution.

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Τα δελφίνια και η ευτυχία





Ο Κόσμος της Επιστήμης ερευνά το πόσο ευτυχισμένα αισθάνονται τα δελφίνια:
Μια ομάδα επιστημόνων επιχείρησε για πρώτη φορά να μετρήσει την «ευτυχία» στα δελφίνια.

Γάλλοι επιστήμονες ερεύνησαν και αξιολόγησαν τις συνθήκες αιχμαλωσίας από τη μεριά των δελφινιών. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Applied Animal Behaviour Science, αποτελεί μέρος ενός τριετούς προγράμματος διερεύνησης της ευζωίας των δελφινιών.

Η επικεφαλής ερευνήτρια Dr Isabella Clegg σχεδίασε ορισμένα πειράματα που εξέταζαν τη στάση των δελφινιών, ώστε να εντοπιστεί το πώς ένιωθαν. Έτσι, εξέτασε τα δελφίνια όταν ήταν με τον εκπαιδευτή τους, είχαν παιχνίδια στην πισίνα και όταν ήταν μόνα τους.

«Θέλαμε να βρούμε τι δράσεις σε κατάσταση αιχμαλωσίας τους αρέσουν περισσότερο», είπε στο BBC. «Βρήκαμε κάτι πολύ ενδιαφέρον – όλα τα δελφίνια ανυπομονούν να αλληλεπιδράσουν με κάποιον οικείο σε αυτά άνθρωπο».

Όταν τα δελφίνια έβλεπαν τον εκπαιδευτή με τον οποίο είχαν οικειότητα, περνούσαν περισσότερο χρόνο στην άκρη της πισίνας και περισσότερο ξεμύτιζαν πάνω από την επιφάνεια του νερού.

«Αυτό το έχουμε δει και σε άλλα ζώα ζωολογικού κήπου και σε ζώα σε φάρμες», προσέθεσε η Dr Clegg. «Καλύτεροι δεσμοί ανθρώπου-ζώου σημαίνουν καλύτερη ζωή».

Πηγή: indeepanalysis.gr

read more

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Τι αποκαλύπτουν οι εκφράσεις του προσώπου μας;





Ο Κόσμος της Ψυχολογίας δίνει μία νέα ερμηνεία για τις εκφράσεις του προσώπου των ανθρώπων:
Στην έρευνά του σχετικά με τα συναισθήματα και τις εκφράσεις του προσώπου στην Παπούα Νέα Γουινέα το 2015, ο ψυχολόγος Carlos Crivelli ανακάλυψε κάτι εκπληκτικό.

Έδειξε στους ντόπιους φωτογραφίες με μια στάνταρ έκφραση φόβου – γουρλωμένα μάτια, ορθάνοιχτο στόμα – και τους ζήτησε να προσδιορίσουν τι έβλεπαν. Οι ντόπιοι δεν έβλεπαν ένα φοβισμένο πρόσωπο, αλλά μια ένδειξη απειλής και επιθετικότητας.

Με άλλα λόγια, αυτό που θεωρούμε ότι αποτελεί μια παγκόσμια έκφραση φόβου, κάθε άλλο παρά είναι παγκόσμια. Τι σημαίνει όμως το ότι οι ντόπιοι έδιναν μια διαφορετική ερμηνεία της έκφρασης του προσώπου;

Υπάρχει μια νέα θεωρία που διαρκώς κερδίζει έδαφος, σύμφωνα με την οποία οι εκφράσεις του προσώπου δεν αντανακλούν τα συναισθήματά μας. Αντί να αποτελούν αξιόπιστες αναγνώσεις των συναισθηματικών μας καταστάσεων, δείχνουν τις προθέσεις και τους κοινωνικούς στόχους μας.

Το πρόσωπο ενεργεί «σαν οδοδείκτης που επηρεάζει την κίνηση που περνάει από μπροστά του», λέει ο Alan Fridlund, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο California Santa Barbara, ο οποίος είναι ένας από τους συγγραφείς μιας πρόσφατης μελέτης με τον Crivelli, ο οποίος υποστηρίζει μια περισσότερο ωφελιμιστική άποψη σχετικά με τις εκφράσεις του προσώπου. Όπως σημειώνει: «Τα πρόσωπά μας είναι τρόποι για να κατευθύνουμε την κατεύθυνση μιας κοινωνικής αλληλεπίδρασης».

Αυτό δεν σημαίνει ότι συνειδητά προσπαθούμε να χειραγωγήσουμε τους άλλους με τις εκφράσεις του προσώπου μας (αν και ενίοτε ενδέχεται να το κάνουμε). Τα χαμόγελα και οι συνοφρυώσεις ίσως είναι ενστικτώδη.

Αλλά οι εκφράσεις μας είναι λιγότερο ένας καθρέφτης του τι συμβαίνει μέσα μας παρά ένα σήμα που στέλνουμε σχετικά με το τι θέλουμε να συμβεί στη συνέχεια. Για παράδειγμα, μια έκφραση αηδίας μπορεί να δείχνει ότι δεν χαιρόμαστε με τον τρόπο που εξελίσσεται μια συζήτηση – και ότι θέλουμε να πάρει ένα διαφορετικό δρόμο.

«Είναι το μόνο που φαίνεται εύλογο για την εξέλιξη της έκφρασης του προσώπου», λέει ο Bridget Waller, καθηγητής εξελικτικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Portsmouth. Τα πρόσωπα, λέει, πάντα «δίνουν κάποια σημαντική και χρήσιμη πληροφορία τόσο στον αποστολέα… όσο και στον παραλήπτη».

Η νέα έρευνα αμφισβητεί δύο από τους βασικούς πυλώνες της βασικής συναισθηματικής θεωρίας. Πρώτον, την ιδέα ότι ορισμένα συναισθήματα είναι παντού τα ίδια και αναγνωρίζονται ως τέτοια. Δεύτερον, την πεποίθηση ότι οι εκφράσεις του προσώπου αντανακλούν αξιόπιστα αυτά τα συναισθήματα.

Για την ερευνητική του δουλειά ο Crivelli πέρασε μήνες με τους Trobrianders στην Παπούα Νέα Γουινέα, καθώς και με τους Mwani της Μοζαμβίκης. Και στις δύο ομάδες ανακάλυψε ότι όσοι συμμετείχαν στην έρευνα δεν απέδιδαν στις εκφράσεις του προσώπου τα συναισθήματα που τους αποδίδουν οι Δυτικοί.


Αυτό δεν συνέβη μόνο με το πρόσωπο του φόβου, αλλά με ένα χαμογελαστό πρόσωπο, όπου μόνο ένα μικρό ποσοστό είπε ότι ήταν χαρούμενο. Οι μισοί περίπου το περιέγραψαν ως «γέλιο», μια λέξη που σχετίζεται με την πράξη, όχι με το συναίσθημα. Μάλιστα, αρκετοί είπαν ότι δείχνει τη «μαγεία της έλξης», ένα συναίσθημα που εκφράζεται έτσι μόνο στη φυλή των Παπούα Νέα Γουινέα

Παρόμοια ήταν τα συμπεράσματα μιας άλλης έρευνας του Gendron σε γηγενείς ομάδες στη Ναμίμπια και την Τανζανία.

Μάλιστα, συμβαίνει ορισμένες φορές οι άλλοι να ερμηνεύουν μια έκφραση του προσώπου ότι εκφράζει ένα συναίσθημα που δεν βιώνουμε εκείνη τη στιγμή. Σε μια ανάλυση, το 2017, περίπου 50 μελετών, οι ερευνητές βρήκαν ότι μόνο μια μειοψηφία ανθρώπινων εκφράσεων αντανακλούσαν τα πραγματικά τους συναισθήματα. Σύμφωνα με έναν από τους συγγραφείς της έρευνας, τον Rainer Reisenzein, υπήρχε μόνο μια σημαντική εξαίρεση: η διασκέδαση, που σχεδόν πάντα κατέληγε σε χαμόγελο ή γέλιο.

Αν όμως οι εκφράσεις μας δεν αντανακλούν τα συναισθήματά μας, οι συνέπειες είναι σημαντικές. Μία από αυτές αφορά το πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης, ειδικά τη ρομποτική. «Αρκετοί είναι αυτοί που εκπαιδεύουν την τεχνητή νοημοσύνη τους και τα κοινωνικά ρομπότ τους να χρησιμοποιούν αυτές τις κλασικές εκφράσεις προσώπου», λέει ο Fridlund. Αλλά αν κάποιος κάνει μια έκφραση συνοφρύωσης σε ένα ρομπότ δηλώνοντας κάτι άλλο από μια απλή δυσαρέσκεια, η ΤΝ μπορεί να ανταποκριθεί εσφαλμένα.

Για τους περισσότερους από εμάς, ωστόσο, η νέα έρευνα μπορεί να έχει μια σημαντική συνέπεια στο πώς ερμηνεύουμε τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Φαίνεται ότι τελικά θα μπορούμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα, αν θεωρούμε ότι τα πρόσωπα δεν αντανακλούν κρυμμένα συναισθήματα, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν τρόπο για ενεργό προσπάθεια να μιλήσουν μ’ εμάς.

Θα πρέπει να διαβάζουμε τα πρόσωπα σαν ένα «είδος οδοδείκτη», λέει ο Fridlund. «Είναι σαν ένας διακόπτης σε σιδηροδρομικές γραμμές: πάμε εδώ ή εκεί σε μια συζήτηση;» Το κατσούφιασμα στο πρόσωπο του φίλου σου μπορεί να μην είναι πραγματικός θυμός. Μπορεί να θέλει να συμφωνήσεις μαζί του. Ο μορφασμός του παιδιού σου δεν αντανακλά απαραίτητα θλίψη. Μπορεί απλώς να θέλει να το προστατέψεις από κάποια δύσκολη κατάσταση.

Για τον Crivelli, το πρόσωπό μας μπορεί να λειτουργήσει περισσότερο υπολογιστικά. Μας συγκρίνει με τον μαριονεττίστα, με τις εκφράσεις μας να είναι σαν «αόρατα καλώδια ή σχοινιά που προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε για να χειραγωγήσουμε τον άλλον».

Βέβαια, το άλλο πρόσωπο απέναντί μας, με τη σειρά του, προσπαθεί να μας χειραγωγήσει. Εξάλλου, είμαστε κοινωνικά όντα.

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more