Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Ξεχασμένες Σελίδες

Πατέρα, είσαι εδώ;

Ο Κόσμος των παράξενων φαινομένων, που παρουσιάζονται σε κατοικίες ή ανθρώπους μετά την απώλεια αγαπημένων τους προσώπων, έχει να μας διηγηθεί πολλές και παράδοξες ιστορίες για τις οποίες δεν δόθηκε ποτέ καμία εξήγηση. Ανάλογη είναι και η ιστορία ενός κοριτσιού που βίωσε περίεργες και μη αναμενόμενες εμπειρίες μετά την αναχώρηση του πατέρα της από τον τρισδιάστατο κόσμο μας.  ΠΑΤΕΡΑ, ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ; Ένα κορίτσι, του οποίου ο πατέρας πέθανε πριν κάποια χρόνια,   διαβεβαιώνει ότι δύο μέρες μετά το τραγικό συμβάν άρχισαν να συμβαίνουν περίεργα φαινόμενα   στο σπίτι της. Σύμφωνα με διηγήσεις της μία μέρα που βρισκόταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι των γονέων της ένιωσε ότι κάποιος την χάιδευε στο πρόσωπο. Κάθε φορά που βρισκόταν μόνη, ακουγόντουσαν θόρυβοι σε όλο το σπίτι. Κανένας δεν την πίστευε αλλά, όταν μία μέρα που η μικρή ξαδέρφη της έμεινε μαζί της, και αναγκάστηκαν να φύγουν από το σπίτι γιατί η μικρούλα φοβήθηκε από τους παράξενου θορύβους, άρχισαν να την πιστεύουν. Η τηλεόρα...

Οι Αθηναϊκοί δρόμοι, Εμμανουήλ Ροΐδης

Ο Κόσμος των Αθηνών μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896. Μία περιγραφή του Εμμανουήλ Ροΐδη : Μη βιασθήτε να με κατατάξητε εις το γένος των αναμασσσητικών ζώων αν σας ομιλώ δια την κατάστασιν των αθηναϊκών δρόμων. Ούτε καμήλα είμαι ούτε επικήδειος ρήτωρ δια να μου αρέσουν τα αναμασσήματα. Τούτο όμως εσυλλογίσθην ότι μετά τους Ολυμπιακούς αγώνας οι Αθηναίοι, εξιππασθέντες από την λαμπρότητα της πανηγύρεως, την συρροήν του τόσου κόσμου, την παρουσίαν του βασιλέως και των πριγκίπων, τας σημαίας, τα σαλπίσματα, τας φωτοχυσίας, τας μουσικάς και του Λούη τας τιμάς, εκατάντησαν όλοι αθλομανείς. Η Πλάκα, προ πάντων, όπου κατοικώ, έγεινεν όλη ένα είδος Σταδίου. Καθ' ημέραν κινδυνεύω ν' ανατραπώ από υποψηφίους μαραθωνοδρόμους ή να σπάσουν οι δισκοβόλοι την κεφαλήν μου. Δια να σχηματίσετε ιδέαν του βαθμού εις τον οποίον έφθασεν η αγωνομανία, αρκεί να σας είπω ότι κάθε απόγευμα περί την δύσιν του ηλίου ημπορεί ο διαβάτης να καμαρώση περί τον πλάτανον της Πλάκας και το φανάρι το...

Οι Λευκοί της Θεσσαλίας Δούλοι

Ο Κόσμος του θεσσαλικού κάμπου στις αρχές του 20ου διεκδικεί τα δικαιώματά του. Αγωνίζεται για καλύτερες συνθήκες ζωής καθώς και για το δικαίωμα στην απόκτηση δικής του γης. Μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα με τη  Συμφωνία Κωνσταντινούπολης (1881) , οι αγρότες περιμένουν να φυσήξει ο αέρας της ελευθερίας.  Όμως το ελληνικό κράτος, της εποχής εκείνης, δεν μπορεί να πληρώσει τις αποζημιώσεις που απαιτούνται για την απόκτηση των τσιφλικιών. Το πάγιο αίτημα των αγροτών για αναδασμό της γης μένει ανεκπλήρωτο.  Οι γαίες αγοράζονται από πλούσιους Έλληνες του εξωτερικού και οι αγρότες παραμένουν δέσμιοι κάτω από ένα καθεστώς δουλείας παρόμοιο με αυτό επί τουρκοκρατίας. Από το 1881 μέχρι το Μάρτιο του 1910 σημειώνονται εξεγέρσεις των αγροτών με αποκορύφωμα τα αιματηρά γεγονότα στο Κιλελέρ στις 6 Μαρτίου 1910. Η εξέγερση των αγροτών του θεσσαλικού κάμπου καταστέλλεται με την επέμβαση του στρατού. Οι άθλιες συνθήκες ζωής των αγροτών περιγράφονται σε ένα άρθρ...

ΑΙ ΝΕΑΙ ΑΘΗΝΑΙ: Αμαλίειον Ορφανοτροφείον

Ο Κόσμος της Αθήνας του παρελθόντος μας θυμίζει εικόνες της Αθήνας του 1860 μέσα από τις σελίδες ενός "τουριστικού" οδηγού της εποχής, στην ελληνική και γαλλική γλώσσα., ο οποίος φέρει τον τίτλο: ΑΙ ΝΕΑΙ ΑΘΗΝΑΙ. Στο εξώφυλλο του υπάρχει, εν περιλήψει, μία σημείωση που παραπέμπει στο περιεχόμενό του: " Περιληπτική περιγραφή της πρωτευούσης της Ελλάδος, μετά αναχωρήσεων των ατμοπλοίων, της αναλογίας των Ελληνικών προς τα ξένα νομίσματα, της  αστυνομικής διατιμήσεως των αμαξών, κτλ. " Μεταξύ των πολλών και χρησίμων πληροφοριών υπάρχει και ένα κεφάλαιο με τον τίτλο ΑΓΑΘΟΕΡΓΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ. Ως πρώτο μνημονεύει το Αμαλίειον Ορφανοτροφείον, το οποίο χτίστηκε στα τέλη του 1854 μετά από την επιδημία χολέρας  που είχε ξεσπάσει στην Αθήνα την εποχή εκείνη. Πήρε το όνομά του από την βασίλισσα Αμαλία, αλλά ήταν ιδέα της Μαρίας Υψηλάντη Μουρούζη. Ο οδηγός, σύμφωνα με το ταξικό πνεύμα της εποχής, πληροφορεί ότι σε αυτό φιλοξενούνται εκατό κορίτσια ορφανά, ηλικίας από έξι ...

Λίγα για το ρόδο

Ο Κόσμος των ρόδων ζωντανεύει στην πραγματεία : Το Τριαντάφυλλο. Μυθολογία, Παραδόσεις, Ιστορία, Λογοτεχνία, Επιστήμη, Βιομηχανία,  του ΑΦΙΛΟΥ ΠΑΡΟΔΙΤΗ,   η οποία πραγματεύεται, με λυρισμό, το ρόλο του τριαντάφυλλου σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του ανθρώπου. Στον πρόλογο ( Λίγα για το ρόδο ) ο συγγραφέας εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν στην πραγμάτωση αυτού του πονήματος. Λίγα για το ρόδο Στα 1903 σε κάποιο φιλολογικό ημερολόγιο διάβασα μικρό σημείωμα για την ιστορική καταγωγή του ρόδου. Το σημείωμα εκείνο χωρίς να έχη τη σφραγίδα του τέλειου, ήταν αρκετά γοητευτικό και με παρακίνησε για κάποιο πληρέστερο έργο, μαζεύοντας κάθε παράδοσι, κάθε ιστορική και επιστημονική περιγραφή και κάθε ποιητική απεικόνισι που τόσο άφθονες υπάρχουν για το βασιλιά των λουλουδιών. Ύστερα από λίγα χρόνια ήμουν φοιτητής στην Ελβετία και κοντά στο σπίτι μου ήταν μια μικρή βίλλα ενός πρώην προέδρου της ελβετικής δημοκρατίας που ο μικρός της κήπος είχε μόνο μια βραγιά με οκτώ εί...

Κρανάη: το γραφικό νησάκι στο Γύθειο,στις αρχές του 20ου αιώνα. Μία ειδυλλιακή περιγραφή

Ο Κόσμος της Ελλάδας του παρελθόντος μας ταξιδεύει στην Κρανάη (Γύθειο) των αρχών του 20ου αιώνα. Ο χρονογράφος της εποχής περιγράφει, γλαφυρότατα, το νησάκι Κρανάη, γνωστό από την αρχαιότητα, που βρίσκεται κοντά στην πόλη του Γυθείου, το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Ημερολόγιον Σκόκου,του έτους 1906.: Κρανάη Εις απόστασιν δέκα λεπτών από της σημερινής πόλεως του Γυθείου, εις το βάθος του Λακωνικού κόλπου, αριστερά τω εισπλεόντι εις τον λιμένα, υπάρχει μία νησίς, γνωστή υπό το όνομα: “Νησί του Τζανετάκη”. Ένας πύργος από τους πύργους εκείνους της ενετικής κυριαρχίας, με τας επάλξεις του και με το πεπαλαιωμένον και κατακίτρινον εξωτερικόν του, μία μικρά εκκλησία ο άγιος Νικόλαος, μία ή δύο άλλαι οικίαι, ολίγη πενιχρά βλάστησις, δένδρα τινά και πασχλέαι και ελαιόδενδρα, εις το άκρον δε, επί μέρους εντελώς βραχώδους, ο φάρος του Γυθείου, ιδού η ακριβής και πλήρης περιγραφή της νησίδος αυτής. Αλλά η εντελώς άσημος τώρα νήσος αύτη έχει ένδοξον παρελθόν. Είνε γνωστή και ει...

Χωρική παιδίσκη εν Ιθώμη της Μεσσηνίας

Ο Κόσμος της Ελλάδας του παρελθόντος μας οδηγεί στην Ιθώμη της Μεσσηνίας του 1904, όπου ο ο φωτογραφικός φακός αποθανατίζει τη φιγούρα ενός μικρού κοριτσιού.    Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλες, στο Ημερολόγιον Σκόκου,του έτους 1906. Ο δημιουργός συνοδεύει την φωτογραφία με την παρακάτω περιγραφή: Είναι ένα κοριτσάκι στην Ιθώμη της Μεσσηνίας. Μια ωραία εκδρομή από τις Καλάμες είναι στο μοναστήρι του Βούλκανου και στην Ιθώμη. Τα μέρη που περνά κανείς είναι ωραιότατα και τα χωριουδάκια κοντά στην Ιθώμη αληθινές ζουγραφιές. Αυτό το κοριτσάκι είναι ένας πολύ εκφραστικός τύπος καιτύχη τούφερε να πετύχη περισσότερο απ’ ότι ενόμιζα. Το ταξίδι από την Αθήνα στις Καλάμες αν καιλιγάκι κουραστικό είναι γραφικώτατο, και θα ήθελα να είχα περισσότερο καιρό για να θαυμάσω από κοντά τόσα ωραία μέρη που ο σιδερόδρομος τόσο γρήγορα πίσω του αφίνει. Ο δρόμος της Σπάρτης μου είπαν είναι ακόμα ωραιότερος κ’ ελπίζω γρήγορα να πάγη και κει σιδερόδρομος. Κ. Άννινος Σημείωση: ...

Η οδός Κυδαθηναίων, εκ φωτογραφίας του κ. Κ. Αννίνου

Ο Κόσμος της Αθήνας, της Αττικής του χθες ζωντανεύει σε μία φωτογραφία της εποχής των αρχών του 20ου αιώνα, του έτους 1904, όπου απεικονίζεται η οδός Κυδαθηναίων στην Πλάκα. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλες, στο Ημερολόγιον Σκόκου,του έτους 1906. Ο δημιουργός συνοδεύει την φωτογραφία με την παρακάτω περιγραφή: Η ιστορική συνοικία της Πλάκας με τραβά περισσότερο. Κάθε βήμα που έκανα ήθελα να σταματήσω να πάρω κάτι. Κάθε γωνιά σοκακιού, μ’ ένα μανάβικο ή καφενείο και στο βάθος ένα κομμάτι Ακρόπολη ή Υμηττό, ήταν μια ζουγραφιά με δύναμη κ’ έκφραση που βρίσκει κανείς, μόνο στα Ιταλικά σκίτσα, όπου βέβαια και η φαντασία δουλεύει κάμποσο. Η οδός Κυδαθηναίων νομίζω πως είναι ο καλλίτερος δρόμος. Αρχίζοντας από τον Άγιο Σωτήρα, αλλά προπάντων από τον Αστυνομικό σταθμό, είναι θησαυρός μονάχος. Η φωτογραφία είναι μία από τις πολλέςπου πήρα σ΄ αυτόν τον δρόμο. Δεν είναι βέβαια τέλεια, δείχνει όμως καλά τι μπορεί να κατορθώση κανείς με λιγάκι υπομονή. Πρέπει να πω πως στην αρχή βρ...

Τοποθεσία παρά το Δαφνί. Εκ φωτογραφίας του Κ. Αννίνου

Ο Κόσμος της Αθήνας, της Αττικής του χθες ζωντανεύει σε μία φωτογραφία της εποχής των αρχών του 20ου αιώνα, του έτους 1904 ή 1905, όπου απεικονίζεται η περιοχή του Δαφνίου. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλες, στο Ημερολόγιον Σκόκου,του έτους 1906. Ο δημιουργός συνοδεύει την φωτογραφία με την παρακάτω περιγραφή: "Η Ελλάς με τις ωραίες τοποθεσίες της, με τις λεπτές γραμμές των βουνών είναι εξαίσιος τόπος για φωτογραφίες. Χρειάζεται όμως προσοχή στο φως γιατί αλλάζει πολύ γρήγορα. Δεν είναι ανάγκη να πάγη κανείς πολύ μακρυά από την Αθήνα για να πάρη  ωραίους τύπους. Οι δρόμοι της, καθένας μ' ένα βουνό πίσω, είναι μια ζουγραφιά. [Η φωτογραφία] είναι στο δρόμο του Δαφνιού. Το κάρρο και ο συννεφιασμένος ουρανός βοήθησαν πολύ στην επιτυχία της φωτογραφίας." Κ. ΑΝΝΙΝΟΣ Σημείωση: Το κείμενο μεταγράφηκε στο μονοτονικό, αλλά διατηρήθηκε η γλώσσα και η ορθογραφία του πρωτοτύπου. 

Ο Σακκουλές: χαρακτηριστικός τύπος των δρόμων της παλιάς Αθήνας

Ο Κόσμος της παλιάς Αθήνας ζωντανεύει, μέσα από τις σελίδες ενός παλιού ημερολογίου, και μας περιγράφει με χιούμορ έναν χαρακτηριστικό τύπο της Αθήνας των αρχών του 20ου αιώνα. Ο Σακκουλές, του οποίου η φιγούρα έγινε και ταχυδρομικό δελτάριο, ζούσε σε μία τρύπα στο βράχο της Ακροπόλεως και ήταν η προσωποποίηση της τεμπελιάς. Ο αρθρογράφος της εποχής αποθανατίζει την φιγούρα του Σακκουλέ, στο Ημερολόγιο του Σκόκου,του έτους 1906:                               ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΪΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ                                            Ο ΣΑΚΚΟΥΛΕΣ Ο ασημότερος των από καταβολής Αθηναϊκών τύπων, και όμως ο ενδοξότερος, ο γνωστότερος και πλέον ξυλοκοπούμενος, ενίοτε δε και ξυλοκοπών. Είνε άσημος διότι είνε μόνον τεμπέλης. Αφότου το 1898 έρριψε το απόφθεγμα ότι πόλις διακοσίων χιλιάδων κατοίκων, ως αι Αθ...

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Σε 24 ώρες