Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Bet Kororoti:Ο Πολεμιστής του Διαστήματος που εμφανίστηκε σε μια Φυλή του Αμαζονίου






Ο Κόσμος των θρύλων μας διηγείται την παράξενη ιστορία του Bet Kororoti, του πολεμιστή από το Διάστημα που έζησε για αρκετό καιρό με τους Καγιαπό, μία ινδιάνικη φυλή του Αμαζονίου.


Είναι πολλά τα κομμάτια της Ιστορίας που έχουν χαθεί με το πέρασμα των αιώνων. Όμως, σε όλο τον κόσμο υπάρχουν ακόμα μύθοι, θρύλοι και παραδόσεις από διάφορες φυλές που έχουν διαδοθεί από γενιά σε γενιά και έχουν καταφέρει να φθάσουν σε εμάς μέχρι σήμερα. 

Γνωρίζουμε το πόσο πολύτιμες είναι οι λίγες ιστορίες που φθάνουν μέσα από τις διηγήσεις των γηραιών των φυλών που ακόμα διατηρούν στη μνήμη τους ένα μικρό κομμάτι του παρελθόντος τους. 

Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι μόνο οι γηραιότεροι, αλλά όλο το χωριό το οποίο διηγείται αυτές τις ενδιαφέρουσες ιστορίες. Πρόκειται για τους Καγιαπό, κατοίκους ενός ινδιάνικου χωριού στην περιοχή του Μάτο Γκρόσο στην Βραζιλία στα νότια του Αμαζονίου στην περιοχή του ποταμού Xingu. Έχει πληθυσμό 10.000 περίπου κατοίκους των οποίων η βασική ασχολία είναι η γεωργία.


Για τους Καγιαπό δεν υπάρχει μόνο ο επίγειος κόσμος στον οποίο κατοικούμε αλλά, επίσης υπάρχει και ένας άλλος κόσμος στο σύμπαν από τον οποίο πιστεύουν ότι προέρχεται η ανθρωπότητα. Οι διάφορες κοινότητες τους οργανώνονται και λειτουργούν ανεξάρτητα η μία από την άλλη αλλά όλες έχουν τις ίδιες δομές. Σημαντική θέση στη φυλή των Καγιαπό έχουν οι γιορτές και και οι χοροί. Για το λόγο αυτό στο φτιάχνουν ένα πρωτεύον χωριό με μία πλατεία στο μέσον για να βρίσκονται όλοι μαζί και να οργανώνουν τους χορούς. 


Έτσι έρχονται σε επαφή με τις άλλες κοινότητες και με τη φύση. Στις γιορτές αυτές λένε διάφορες ιστορίες και φορούν κάποια περίεργα αχυρένια κοστούμια (bo), που θυμίζουν στολή αστροναύτη. Η στολή φέρει και μία βέργα που αναπαριστά ένα όπλο που πετά ακτίνες , το οποίο ονομάζουν cob. 


Η περίεργη ιστορία αυτού του κοστουμιού έγινε γνωστή από τον Joao Americo Peret, ο οποίος δημοσίευσε, μία δεκαετία πριν γίνουν γνωστά τα διαστημικά ταξίδια, μία επιστημονική εργασία με τίτλο: “Bet Kororoti: Ο πολεμιστής του διαστήματος”, με την οποία έκανε γνωστή στον κόσμο την απίστευτη ιστορία των Καγιαπό.

Μια μέρα έφτασε στο χωριό ένας επισκέπτης άγνωστος που ονομαζόταν Bet Kororoti που στην γλώσσα τους σημαίνει: “αυτός που έρχεται από το διάστημα”. Φορούσε μία παράξενη ενδυμασία που τον κάλυπτε πλήρως και που την ονόμασαν bo . Στο χέρι κρατούσε ένα όπλο που έριχνε αχτίνες, το cob. Τρομοκρατημένοι όλοι κρύφτηκαν στους λόφους. Κάποιοι προσπάθησαν να διώξουν τον εισβολέα, αλλά κάθε φορά που προσπαθούσαν να κτυπήσουν με τα όπλα τους τον Bet Kororoti έπεφταν κάτω.

Ο πολεμιστής που είχε έρθει από τα αστέρια διασκέδαζε μαζί τους και για να τους δείξει τη δύναμή του σήκωσε το όπλο του σημάδεψε ένα δέντρο και μία πέτρα και τα κατέστρεψε. Τότε κατάλαβαν ότι μπορούσε να τους σκοτώσει, αλλά δεν το έκανε. Σιγά σιγά έγιναν φίλοι με εκείνο το πλάσμα που είχε υπερβολικά λευκό και λαμπερό δέρμα.

Του έδειξαν να κυνηγά και κατάφερε να ξεπεράσει τους πιο επιδέξιους της φυλής και για το λόγο αυτό έγινε δεχτός ως ένας ακόμα πολεμιστής των Καγιαπό. Επίσης, παντρεύτηκε με μία νεαρή Καγιαπό που τον διάλεξε ως σύζυγο, με την οποία απόκτησε πολλούς γιους και μια κόρη.

Ο Bet Kororoti είχε γνώσεις που η φυλή αγνοούσε. Για παράδειγμα τους έδειξε πως να φτιάξουν ένα χώρο (an hobby) για να μαζεύονται οι άνδρες και να διηγούνται τις περιπέτειες στους νέους, μαθαίνοντας έτσι από τους μεγαλύτερους. Σαν ένα σχολείο που ο δάσκαλος όμως είναι ξένος. Τους έμαθε να τελειοποιούν τα όπλα τους, έφτιαξε το μεγάλο δωμάτιο,τους βοήθησε να έχουν μια καλή οργάνωση και να συζητούν τα θέματα της φυλής.

Με το πέρασμα του χρόνου ο Bet Kororoti άρχισε να αλλάζει. Παρέμενε μέσα στην καλύβα του αποφεύγοντας τους άλλους ή πήγαινε στα βουνά. Μία μέρα εξαφανίστηκε. Εγκατέλειψε τον οικισμό μαζί με την οικογένειά του, εκτός από την κόρη του που έμεινε στην φυλή.

Μετά από πολλές μέρες εμφανίστηκε ξανά στην πλατεία κραυγάζοντας. Όλοι σκέφτηκαν ότι είχε τρελαθεί. Προσπάθησαν να τον ηρεμήσουν, αλλά αυτός αντιστεκόταν, το σώμα του έτρεμε και όποιος τον άγγιζε έπεφτε νεκρός.


Ο Bet Kororoti έτρεξε προς τα βουνά. Τον ακολούθησαν μέχρι την κορυφή και εκεί τον είδαν να καταστρέφει με το περίεργο όπλο του ότι υπήρχε γύρω του. Τα δέντρα και οι θάμνοι έγιναν στάχτη. Η γη σείστηκε και ακολούθησε μία μεγάλη έκρηξη που έγινε αισθητή σε όλη την περιοχή και ο Bet Kororoti εξαφανίστηκε στον αέρα ανάμεσα σε φλόγες, καπνό και βροντές.

Το χωριό έμεινε χωρίς τροφή και η Nioputi, η κόρη του Bet Kororoti που είχε παντρευτεί με ένα πολεμιστή και είχε ένα παιδί, αποφάσισε να βοηθήσει το χωριό. Πήγε στην περιοχή Mem-Baba-Kent-Kre όπου υπήρχε ένα δέντρο πολύ ιδιαίτερο. Κάθισε κάτω από το δέντρο και μετά είπε στο σύζυγό της να τραβήξει τα κλαδιά μέχρι αυτά να αγγίξουν στο έδαφος. Τότε έγινε μία μεγάλη έκρηξη και η Nioputi εξαφανίστηκε ανάμεσα σε καπνούς, βροντές και αστραπές.

Μετά από μερικές μέρες εμφανίστηκε με τον πατέρα της Bet Kororoti φέρνοντας μεγάλα καλάθια γεμάτα από παράξενες τροφές, άγνωστες στους Καγιαπό. Αργότερα ο άνθρωπος από τα αστέρια πήγε στο παράξενο δέντρο, που σήμερα θα μπορούσαμε να το δούμε σαν μία μηχανή τηλεμεταφοράς, και μετά από μία έκρηξη εξαφανίστηκε μαζί με το δέντρο.

Η Nioputi τους είπε ότι έπρεπε να φυλάξουν τους σπόρους  όλων των καρπών μέχρι την εποχή των βροχών και μετά να τους καλλιεργήσουν. Έτσι οι Καγιαπό άρχισαν τη γεωργία.

Αυτός ο μύθος διαδόθηκε από γενιά σε γενιά στους Καγιαπό και λένε ότι μιλούν την ίδια γλώσσα με τον Bet Kororoti ένα ιδίωμα που έχει 17 φωνήεντα και 16 σύμφωνα.

Κατά περίεργο τρόπο πολλοί μύθοι των Καγιαπό λένε, επίσης, ότι κατά καιρούς μέλη της φυλής υπήρξαν θύματα απαγωγής όντων που ζουν κάτω από την επιφάνεια της γης.. Κάποιοι λένε ότι πιθανόν οι χοροί τους να έχουν παρθεί από κάτι που είδαν ή άκουσαν.


Αλλά ο Peret έγραψε τον θρύλο των Καγιαπό 10 χρόνια πριν να κάνουν οι Ρώσοι και οι Αμερικάνοι τα πρώτα τους διαστημικά ταξίδια. Οι πρώτες φωτογραφίες της παράξενης στολής των Καγιαπό βγήκαν το 1952. Αυτό δείχνει ότι δεν μπορούσαν να έχουν γνώση για την στολή που φοράει ένας αστροναύτης. Επίσης σε αυτήν την περιοχή του Αμαζονίου δεν υπήρχαν περιοδικά και τηλεόραση. Ακόμα και σήμερα αγνοούν πολλά πράγματα από τον δικό μας σύγχρονο πολιτισμό. Επιπλέον οι ινδιάνοι Καγιαπό δεν μπορούσαν να γνωρίζουν τι ήταν μια μηχανή τηλεμεταφοράς και το βέβαιο είναι ότι την περιγράφουν όπως ήταν.


Βέβαια σε πολλούς είναι δύσκολο να παραδεχθούν ότι αυτή η στολή αναπαριστά κάτι περισσότερο από μία παράδοση. Γνωρίζοντας ότι έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια, αλλά ακόμα θυμούνται τον παράξενο ταξιδιώτη, δεν θα ήταν υπερβολική σύμπτωση η στολή και το καταστρεπτικό όπλο να είναι αντικείμενα όμοια με αυτά που ξέρουμε σήμερα;


Εκείνοι που λένε ότι πρόκειται για συμπτώσεις ή φολκλορικές εκκεντρικότητες των πρωτόγονων λαών αγνοούν ηθελημένα μια ιστορία που δεν δένει με τις επίσημες θεωρίες.


Αυτή η ιστορία προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των μύθων που διατηρούν στη μνήμη τους οι αρχαίοι πολιτισμοί όλου του πλανήτη σχετικά με παράξενα πλάσματα που κάποτε επισκέφτηκαν τον γήινο κόσμο και ποιος ξέρει με ποιον σκοπό.


Σίγουρα ποτέ δεν θα μάθουμε την αλήθεια, όμως, ο θρύλος είναι εδώ για πιστέψει καθένας αυτό που θέλει.



Πηγή: tierrademisterios.com/
Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο
read more

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Αρχαία Αίγυπτος: Ο Μεγάλος Λαβύρινθος






Ο Κόσμος της αρχαίας Αιγύπτου κρύβει πολλά μυστικά:
Υπάρχουν πολλά αρχαία κείμενα που μιλούν για μια κολοσσιαία κατασκευή, μεγαλύτερη και από τις διάσημες πυραμίδες της Αιγύπτου. Πρόκειται για τον λεγόμενο “Μεγάλο Λαβύρινθο” που βρίσκεται κάτω από την άμμο της Αιγύπτου. Στο εσωτερικό του σύμφωνα με αρχαίους ιστορικούς βρίσκονται παλάτια, αίθουσες και διάδρομοι. Ένας κόσμος υπόγειος που χρονολογείται πάνω από 15.000 χρόνια. 


Οι Αιγυπτιολόγοι προσπαθούν να τον εντοπίσουν, αλλά δεν τα έχουν καταφέρει. Δεν είναι γνωστές οι αιτίες της εξαφάνισης του και τώρα κανένας δεν μπορεί να τον βρει. Είναι σαν να έχει σκεπαστεί με ένα μανδύα άμμου. Πολλοί είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν αυτόν τον “Μεγάλο Λαβύρινθο” μέχρι τον 2ο αιώνα μ. Χ., ημερομηνία κατά την οποία εξαφανίζεται με τρόπο λίγο μυστηριώδη. Αλλά, ευτυχώς, κάποιοι μπόρεσαν να αφήσουν μαρτυρία για αυτό το κολοσσιαίο έργο. 


Ανάμεσα σε αυτούς είναι ο Έλληνας Ιστορικός Ηρόδοτος από την Αλικαρνασσό, που θεωρείται ο πατέρας της Ιστορίας. Επισκέφτηκε την Αίγυπτο, περίπου, το 450 π. Χ. Γι' αυτό το ταξίδι μιλά στο 2ο Βιβλίο (Ευτέρπη) που ανήκει στο έργο του Μεγάλη Ιστορία, όπου συγκεντρώνει τους πολέμους μεταξύ Ελλάδας και Περσίας. Στο βιβλίο μιλά για τη ζωή και τις συνήθειες της αιγυπτιακής κοινωνίας της εποχής του, για όλα που είχε δει, αυτοπροσώπως και που του είχαν διηγηθεί οι οικοδεσπότες του, οι ιερείς της Μέμφιδας. 


Ο Ηρόδοτος γράφει στο βιβλίο του για την ύπαρξη ενός θρυλικού Λαβυρίνθου, στην όαση Φαγιούμ που περιείχε μέχρι 1500 δωμάτια και αίθουσες υπόγειες. Στο βιβλίο 2ο (Ευτέρπη) διηγείται τα εξής: “148. (...) έφτιαξαν ένα λαβύρινθο, λίγο πάνω από τη λίμνη Μοίρια, που βρίσκεται κοντά στην πόλη των Κροκοδείλων. Εγώ τον είδα και αλήθεια είναι ανώτερος απ' όσο λένε. Εάν κάποιος έβαζε όλα τα κτίρια και τις κατασκευές των Ελλήνων θα έβρισκε ότι δαπανήθηκαν λιγότερος κόπος και χρήμα για την κατασκευή τους, από όσα δαπανήθηκαν για την δημιουργία αυτού του Λαβυρίνθου. Αν και οι πυραμίδες είναι χωρίς αμφιβολία άξιες λόγου και κάθε μία από αυτές αντάξια των μεγάλων ελληνικών έργων, ο λαβύρινθος όμως είναι τόσο μεγαλοπρεπής που ξεπερνάει ακόμα και τις πυραμίδες. 

Έχει 12 γειτονικά παλάτια σκεπασμένα, τα οποία τα περιβάλλει εξωτερικά ένας τοίχος συνεχής. Έξι από αυτά κοιτούν στον Βορρά και έξι στον Νότο. Τα δωμάτια είναι πανομοιότυπα. Υπόγεια και ανώγεια, 3000 σε αριθμό, 1500 σε κάθε επίπεδο. Τα ανώγεια δωμάτια τα έχω δει και τα έχω περπατήσει εγώ ο ίδιος, και μιλώ για αυτά γιατί τα έχω παρατηρήσει. Τα υπόγεια τα γνωρίζω από διηγήσεις, γιατί οι Αιγύπτιοι επιστάτες δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο να μου τα δείξουν, λέγοντας ότι εκεί κάτω βρίσκονταν οι νεκροθήκες των 12 βασιλέων που έκτισαν τον Λαβύρινθο, καθώς και οι νεκροθήκες των Ιερών Κροκοδείλων. (...) “ 
Διάγραμμα του "Μεγάλου Λαβυρίνθου"


Τι ήταν αυτό που έκρυβαν στα υπόγεια δώματα που οι Ιερείς δεν ήθελαν να δείξουν στον Ηρόδοτο;Τι είδος πλασμάτων βρίσκονταν στις λειψανοθήκες των ιερών Κροκοδείλων που ανέφεραν οι ιερείς; 


Ο Ηρόδοτος συνεχίζει τη διήγηση περιγράφοντας τεράστια παλάτια και την ύπαρξη μιας πυραμίδας που βρισκόταν παραπλεύρως:

Στα επάνω πατώματα θαυμάζεις έκπληκτος και μπερδεμένος τα δωμάτια και τα μεταξύ τους περάσματα. Οι διάδρομοι είναι ελικοειδείς αλλά και δαιδαλώδεις, καθώς περνάς από αίθουσες σε δωμάτια και από εκεί σε στοές και μετά σε άλλες αίθουσες και σάλες. Οι οροφές αυτών των κτισμάτων και οι τοίχοι τους είναι σκεπασμένοι με ανάγλυφα και μορφές από μάρμαρο. Κάθε ένα από τα παλάτια περιβάλλεται από μία αψιδωτή στοά με κολώνες από λευκό μάρμαρο πολύ καλά δουλεμένο. Σε μια γωνιά του Λαβυρίνθου υπάρχει μια πυραμίδα, στην οποία πας από ένα δρόμο φτιαγμένο κάτω από το έδαφος.“ 

Όμως, ο Ηρόδοτος δεν είναι ο μόνος που ανέφερε τον Μεγάλο Λαβύρινθο. Ο Έλληνας ιστορικός Στράβων στα Γεωγραφικά, έγραψε τα εξής: “Μεγάλο μέρος του Λαβυρίνθου βρισκόταν σε απόλυτο σκοτάδι. Και λέγεται ότι μερικές πόρτες, όταν άνοιγαν, έκαναν ένα ανατριχιαστικό θόρυβο. “ 

Επίσης, ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος περιγράφει τον υπόγειο Λαβύρινθο σαν “σκοτεινές στοές με πέτρινες κολώνες, αγάλματα θεών και βασιλέων και κάθε είδους αποκρουστικής κατασκευής." 

Άλλοι ιστορικοί που τον αναφέρουν είναι ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, στην Ιστορική Βιβλιοθήκη του, ο Πομπόνιος Μέλα στο βιβλίο του Χωρογραφία και ο Μανέθων στην Ιστορία της Αιγύπτου. Όλοι περιγράφουν ότι το εσωτερικό του έχει πολύ ψηλές οροφές, αίθουσες τεράστιες, αψιδωτές στοές και ελικοειδείς σκάλες με δυσκολία στην πρόσβαση τους. Επίσης, γράφουν για την ύπαρξη ανεξάρτητων κτισμάτων με πόρτες που μπορούσαν να τις ανοίξουν μόνο κάποιοι μυημένοι, χάρη στη μυστική γνώση που τους είχαν μεταφέρει. 

Στα αρχαία κείμενα λέγεται ότι μερικοί τοίχοι μπορούσαν να κινηθούν γεγονός που μετέτρεπε το χώρο σ' ένα αληθινό λαβύρινθο. Μιλούν, επίσης, για ανθρώπους που παγιδεύτηκαν στους εσωτερικούς ελικοειδείς διαδρόμους και έχασαν την ζωή τους. 


Από τη άλλη πλευρά, οι κάτοικοι εκείνων των περιοχών είχαν τόσο φόβο γι' αυτόν τον τόπο που προσπαθούσαν να μην πλησιάζουν προς τα εκεί. Ο φόβος ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κρατούν μακριά τους περίεργους. Κανένας δεν γνωρίζει τη χρησιμότητα που είχε αυτή η μεγάλη κατασκευή. Κάποιοι ιστορικοί πιστεύουν ότι την χρησιμοποιούσαν τα πιο σημαντικά πρόσωπα εκείνης της εποχής, γιατί για το λαό ήταν απαγορευμένη περιοχή. 

Λέγεται ότι ήταν ένα ιερό κέντρο όπου είχαν πρόσβαση μόνο οι εκλεκτοί για να μυηθούν στα μυστήρια της μαγείας και του αποκρυφισμού. Η πλειονότητα των ιστορικών συμφωνούν ότι ο Μεγάλος Λαβύρινθος είχε χαρακτήρα θρησκευτικό και φυλασσόταν από ιερείς που δεν άφηναν κανέναν να επισκέπτεται τα υπόγεια δωμάτια, των οποίων το περιεχόμενο έχει παραμείνει απολύτως μυστικό. 

Ίσως να ήταν ένας χώρος όπου γίνονταν θυσίες σε όλους τους θεούς της Αιγύπτου και επίσης χώρος όπου συγκεντρώνονταν τα πιο επιφανή πρόσωπα του βασιλείου. Μπορεί στις μεγάλες αίθουσες να φυλάγονταν έγγραφα σχετικά με την ιστορία της Αιγύπτου και οι αστρονομικές γνώσεις της εποχής σε ιερογλυφική γραφή. Οι θρύλοι της εποχής έλεγαν ότι σε εκείνο το μέρος βρίσκονταν ο κύκλος του χρυσού, ένα μυθικό δωμάτιο που αναφέρεται στο Βιβλίο των Νεκρών και που ήταν φτιαγμένο από γρανίτη και επικαλυμμένο με χρυσό. 

Όμως, που βρίσκεται ο Μεγάλος Λαβύρινθος; Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ήταν κοντά σε μια λίμνη που ονομάζεται Μοίρια και στο χωριό Αλ Φαγιούμ που τότε ονομαζόταν  πόλη των Κροκοδείλων. 

Συγκεκριμένα, ο Ηρόδοτος, λέει: 149.“ (...) προκαλεί ακόμα μεγαλύτερο θαυμασμό η λίμνη που λέγεται Μοίρια, κοντά στην οποία βρίσκεται ο Λαβύρινθος (...) Στο κέντρο της λίμνης ανυψώνονται δύο πυραμίδες, κάθε μία από τις οποίες υπερέχει 50 οργιές από την επιφάνεια του νερού. Κάτω από το νερό το κάθε οικοδόμημα είναι άλλο τόσο. (...) Το νερό της λίμνης ...έρχεται δια μέσου ενός καναλιού από τον Νείλο. “ 

Η πλειονότητα των αιγυπτιολόγων, όπως ο Flinders Petrie, έχουν τοποθετήσει τον Μεγάλο Λαβύρινθο στην Χαουάρα μία πόλη που βρίσκεται 90 χλμ. Νοτίως του Καΐρου στην είσοδο της Όασης Αλ Φαγιούμ. 

Το έτος 2008 έγινε έρευνα με γεωραντάρ στην πόλη Χαουάρα με σκοπό την εύρεση της μεγάλης κατασκευής. Έγιναν πολλές σαρώσεις με το ραντάρ στην περιοχή από την εξερευνητική Αποστολή Mataha, το βελγικό Πανεπιστήμιο της Γάνδης και άλλους δημόσιους οργανισμούς. Το ραντάρ έδειχνε μία μεγάλη κατασκευή που συνέπιπτε με την περιγραφή του Ηροδότου και των άλλων ιστορικών. 

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε και ακόμα δεν υπάρχουν ειδήσεις γι' αυτήν την έρευνα. Γιατί δεν έχει ερευνηθεί και ανασκαφεί η περιοχή που θα μπορούσε να είναι ένα από τα μεγαλύτερα ευρήματα της ιστορίας; Ο λόγος είναι ο ίδιος όπως και σε άλλες περιπτώσεις. Ο Zahi Hawas ο τότε Αιγύπτιος υπουργός Αρχαιοτήτων απαγόρευσε στα μέλη της αποστολής να δημοσιεύσουν στοιχεία γι' αυτό το εύρημα και από τότε δεν υπάρχει καμιά άλλη πληροφορία. Αλλά οι ερευνητές για να συλλέξουν πληροφορίες πρέπει να κάνουν και ανασκαφές, αυτό όμως δεν τους το επέτρεψαν. 

Όμως, αυτό δεν ήταν το μοναδικό εμπόδιο. Φτιάχτηκε και ένα κανάλι με τέτοιον τρόπο ώστε η περιοχή να χωριστεί σε δύο μέρη. Σήμερα η περιοχή είναι βυθισμένη σε υπόγεια νερά και είναι πιθανόν να συμβαίνει το ίδιο και με τον Μεγάλο Λαβύρινθο. 

Τι κρύβεται κάτω από την έρημο της Αιγύπτου και γιατί υπάρχουν τόσα εμπόδια στις έρευνες; Τότε οι ιερείς τον έκρυψαν από τον Ηρόδοτο και το λαό και τώρα οι αιγυπτιακές αρχές. Το μυστικό του Λαβυρίνθου φυλάγεται καλά εδώ και τόσους αιώνες. 

Είναι πιθανόν αυτό να οφείλεται στις λειψανοθήκες των παράξενων πλασμάτων που βρίσκονταν κάτω από Μεγάλο Λαβύρινθο και που οι ιερείς δεν θέλησαν να δείξουν στον Ηρόδοτο. Ίσως αυτό το εύρημα να ήταν η τελική απόδειξη ότι εκείνοι οι βασιλείς ή θεοί δεν ήταν ανθρώπινα πλάσματα ή πιθανότατα η απόδειξη για έναν χαμένο πολιτισμό. 

Ποιος ξέρει; Γι' αυτό που δεν υπάρχει αμφιβολία είναι ότι η ανακάλυψη θα μπορούσε να είχε αλλάξει την Ιστορία της ανθρωπότητας.

Πηγή: tierrademisterios.com





read more

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Κίνα: Σινικό Τείχος





Ο αρχαίος Κόσμος εκπλήσσει με τεράστιες σε μέγεθος κατασκευές:
Το Σινικό Τείχος., το οποίο βρίσκεται στην Κίνα, είναι μία τεράστια οχυρωματική κατασκευή μήκους 8.860 χλμ ή σύμφωνα με άλλες μετρήσεις 21.196 χλμ.

Άρχισε να κατασκευάζεται τον 7ο αιώνα π. Χ. ,αλλά πήρε την τελική μορφή του, κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Δυναστείας Μινγκ (τέλη 14ου με αρχές του 17ου αιώνα μ. Χ. ), με σκοπό την προστασία του κινέζικου πληθυσμού από τις επιδρομές των μογγολικών και τουρκικών φύλων.

Τα υλικά της κατασκευής του ποικίλουν ανάλογα με την περιοχή. Κοντά στο Πεκίνο το τείχος είναι κατασκευασμένο από ασβεστόλιθο, σε άλλες περιοχές από γρανίτη ή άλλα δομικά υλικά.

Το τείχος έχει αμυντικούς πύργους και παρατηρητήρια. Κάθε πύργος έχει σκάλες και εισόδους που έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλούν σύγχυση στους επίδοξους εισβολείς.

Θεωρείται το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα. Λέγεται ότι διακρίνεται και από το διάστημα, αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο αμφισβητείται. Α.Χ.

Περισσότερες πληροφορίες για το Σινικό Τείχος στο παρακάτω βίντεο:



Πηγή: en & el.wikipedia
read more

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Οι Ναζί και το πυρηνικό τους πρόγραμμα






Ο Κόσμος της επιστήμης μας διηγείται μία ιστορία από την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, για έναν μυστηριώδη κύβο: 

Ο μυστηριώδης κύβος έφτασε το καλοκαίρι του 2013. Ο φυσικός Timothy Koeth είχε συμφωνήσει να πάει σε ένα πάρκιγκ για μια απροσδιόριστη παράδοση. Μέσα σε έναν μπλε υφασμάτινο σακί, τυλιγμένο σε χάρτινες πετσέτες, βρήκε ένα μικρό κομμάτι ουρανίου.

Ήταν περίπου 5 εκατοστά σε μέγεθος, με «ένα λευκό κομμάτι χαρτί τυλιγμένο γύρω του, σαν σημείωμα για λύτρα τυλιγμένο σε πέτρα», λέει ο Koeth. Στο χαρτί υπήρχε ένα μήνυμα: «Πάρθηκε από τον αντιδραστήρα που ο Χίτλερ προσπάθησε να κατασκευάσει. Δώρο του Ninninger».

Ο Koeth, ως συλλέκτης πυρηνικών αναμνηστικών, ενθουσιάστηκε. «Αμέσως κατάλαβα τι ήταν αυτό το πράγμα», λέει. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γερμανοί επιστήμονες είχαν προσπαθήσει να χτίσουν έναν πυρηνικό αντιδραστήρια, μέχρι που οι κύβοι ουρανίου που είχαν (περισσότεροι από 600) κατασχέθηκαν από τους Συμμάχους και μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ.

Ο Koeth, του Πανεπιστημίου του Maryland στο College Park, θεώρησε ότι ο κύβος του θα μπορούσε να είναι από αυτούς, αλλά ήθελε να επιβεβαιώσει το προαίσθημά του. Στη διαδικασία, αυτός και η μεταπτυχιακή φοιτήτρια Miriam Hiebert κατέληξαν σε ένα εντυπωσιακό συμπέρασμα, το οποίο ανακοίνωσαν την 1η Μαΐου στο Physics Today. Αντίθετα από ό,τι πιστευόταν, οι γερμανοί επιστήμονες θα μπορούσαν να είχαν δημιουργήσει έναν πυρηνικό αντιδραστήρα κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά ο ανταγωνισμός μεταξύ ομάδων παρακώλυσε την προσπάθεια.

Το πρώτο στοιχείο για την κληρονομιά του κύβου ήταν η επιφάνειά του. Σημαδεμένη με φυσαλίδες, φανέρωνε πρωτόγονη τεχνικές επεξεργασίας ουρανίου, οι οποίες χρησιμοποιούνταν την εποχή εκείνη. Ένα άλλο στοιχείο ήταν η ονομασία «Ninninger» στο σημείωμα. Η έρευνα αποκάλυψε ότι ήταν το ανορθόγραφο όνομα του Robert Nininger, ο οποίος είχε εμπλακεί με την πολεμική προσπάθεια των ΗΠΑ να κατασκευάσουν μια ατομική βόμβα, γνωστή ως Σχέδιο Μανχάταν. Η χήρα του Nininger επιβεβαίωση ότι κάποτε εκείνος κατείχε έναν κύβο ουρανίου και το έδωσε σε κάποιον φίλο του. Ο Koeth θεωρεί ότι ο κύβος άλλαξε χέρια αρκετές φορές πριν τελικά φτάσει σε εκείνον (τα επίπεδα ραδιενέργειας είναι αρκετά χαμηλά, ώστε ο κύβος είναι ασφαλής για να τον κρατάει κάποιος).

Μετά από δοκιμές, βρέθηκε ότι ο κύβος ποτέ δεν ήταν σε ενεργό αντιδραστήρα. Αν είχε συμπεριληφθεί, οι ερευνητές θα είχαν εντοπίσει ακτίνες γ από το ισότοπο καίσιο-137.

Το αναπάντεχο αποτέλεσμα των ερευνών ήταν ότι οι προσομοιώσεις που έγιναν με σύγχρονο υπολογιστή έδειξαν ότι οι 664 κύβοι ουρανίου που είχαν οι Γερμανοί δεν ήταν αρκετοί για να δημιουργηθεί ένας πυρηνικός αντιδραστήρας. Χρειάζεται ένα ελάχιστο ποσό, μια κρίσιμη μάζα. Για να φτάσουν σε αυτή την μάζα, οι Γερμανοί, που εργάζονταν υπό τις οδηγίες του φυσικού Werner Heisenberg, χρειάζονταν ακόμα μερικές εκατοντάδες κύβους.

Αλλά, όπως οι Koet και Hiebert βρήκαν σε έγγραφα στα Εθνικά Αρχεία του College Park, υπήρχαν αναφορές σε άλλους 400 τουλάχιστον κύβους που είχε μια άλλη ερευνητική ομάδα Γερμανών. Την εποχή εκείνοι γερμανικές επιστημονικές ομάδες ανταγωνίζονταν η μία την άλλη. Αν είχαν συνεργαστεί, θα είχαν αρκετό ουράνιο για να φτιάξουν αντιδραστήρα. Ωστόσο, οι γερμανοί επιστήμονες απείχαν πολύ από τη δημιουργία ατομικής βόμβας.
Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

Χειρόγραφο Voynich: Ένα από τα πιο μυστηριώδη κείμενα στον κόσμο αποκρυπτογραφείται





Ο Κόσμος του Μεσαίωνα και οι θεραπευτικές πρακτικές του περιέχονται στο χειρόγραφο Voynich:
Το χειρόγραφο Voynich, το οποίο περιγραφόταν ως το πιο μυστηριώδες κείμενο του κόσμου, πήρε το όνομά του από τον αμερικανο-πολωνό έμπορο παλαιών βιβλίων Wilfrid M. Voynich, ο οποίος το απέκτησε το 1912, ένα μικρό βιβλίο διαστάσεων 2,35 x 16,2 εκ., και 240 περίπου σελίδων.

Σχεδόν κάθε σελίδα του χειρογράφου περιέχει επιστημονικά και βοτανικά σχέδια σε αποχρώσεις του πράσινου, του καφέ, του κίτρινου, του μπλε και του κόκκινου. Η περγαμηνή που έχει χρησιμοποιηθεί χρονολογείται το 1404-1438.

Αν και ο σκοπός και το νόημα του χειρογράφου παρέμεναν άγνωστα για τους μελετητές εδώ και πολλές δεκαετίες, ο Dr. Cheshire χρειάστηκε μόλις δύο εβδομάδες για να ταυτοποιήσει τη γλώσσα και το σύστημα γραφής του κειμένου.

«Βίωσα μια σειρά από στιγμές “Εύρηκα!”, ενώ αποκωδικοποιούσα τον κώδικα, οι οποίες ακολουθούνταν από μια έννοια δυσπιστίας και ενθουσιασμού, όταν συνειδητοποίησα το μέγεθος του επιτεύγματος, τόσο ως προς τη γλωσσική σημασία του όσο και ως προς τις αποκαλύψεις σχετικά με την πηγή και το περιεχόμενο του χειρογράφου», είπε ο Dr. Cheshire.

Όπως αναφέρει ο Dr. Cheshire, το χειρόγραφο Voynich έχει γραφτεί στην πρωτο-ρωμανική – μια γλώσσα προγενέστερη των ρωμανικών γλωσσών, περιλαμβανομένων των πορτογαλικών, των ισπανικών, των γαλλικών, των ιταλικών, των καταλανικών και των γαλλικιανών. Η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε ήταν ευρέως διαδεδομένη στη Μεσόγειο κατά την περίοδο του Μεσαίωνα, αλλά σπάνια χρησιμοποιούνταν σε επίσημα ή σημαντικά έγγραφα, επειδή η λατινική ήταν η γλώσσα των βασιλιάδων, της Εκκλησίας και του κράτους. Κατά συνέπεια, η πρωτο-ρωμανική χάθηκε, μέχρι τώρα.

«Η αλφάβητος του χειρογράφου είναι ένας συνδυασμός ασυνήθιστων και πιο συνηθισμένων συμβόλων. Δεν περιλαμβάνει ειδικά σημεία στίξης, αν και κάποια γράμματα έχουν ποικιλία συμβόλων που δηλώνουν στίξη ή φωνητική προφορά. Όλα είναι γραμμένα σε πεζά και δεν υπάρχουν διπλά σύμφωνα».

Από τις μεταφράσεις που έχει κάνει ο Dr. Cheshire, αποκαλύπτεται ότι το χειρόγραφο είναι μια συλλογή πληροφοριών για θεραπείες με βότανα, θεραπευτικά μπάνια και αστρολογικές αναλύσεις που αφορούν το γυναικείο μυαλό, το σώμα, την αναπαραγωγή, την ανατροφή και την καρδιά σύμφωνα με τις Καθολικές και Ρωμανικές παγανιστικές πίστεις της μεσογειακής Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

Πιο συγκεκριμένα, το χειρόγραφο συντάχθηκε από μια δομινικανή μοναχή ως πηγή αναφοράς για τη Μαρία της Καστίλλης, Βασίλης της Αραγονίας, η οποία ήταν θεία της Κατερίνας της Αραγονίας.

Θα πρέπει, βέβαια, να σημειωθεί ότι η υπόθεση του Dr. Cheshire αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό από διάφορους ερευνητές.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο στο περιοδικό Romance Studies.


Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

Η Λευκοφορεμένη






Ο Κόσμος των φαντασμάτων είναι γεμάτος με ιστορίες που έχουν ως θέμα την εμφάνιση παράξενων και ανεξήγητων  φασματικών μορφών. Μία ιστορία αυτού του είδους, με τίτλο: Η Λευκοφορεμένη, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Μπουκέτο στο τεύχος με ημερομηνία 16/11/1924. Την ιστορία διηγείται ένας αναγνώστης του περιοδικού:

Ο κ. Ν. Ζορμπάς μας αφηγείται εν επιστολή του τα εξής:

-"Ήταν θέρος κι’ επήγαμε αποβραδύς οικογενειακώς σ’ ένα μας χωράφι, έξω από την πόλι, να κοιμηθούμε και να σηκωθούμε το πρωί ν’ αρχίσουμε το θέρισμα. Το μέρος αυτό έλεγαν πως είνε στοιχιωμένο, μα δεν εδώσαμε ποτέ σημασία στα λόγια του κόσμου. Κατά τα μεσάνυχτα, καθώς κοιμώμουν, αισθάνθηκα κάποιον και να με πατά. Άνοιξα τα μάτια μου κι’ αντίκρυσα τρομαγμένος να στέκη εμπρός μου μια λευκοφορεμένη γυναίκα. Ετρόμαξα, αλλά κι’ αυτή απομακρύνθηκε αμέσως και πήγε και κάθησε σ’ έναν αντικρυνό βράχο. Ξύπνησα τότε τον πατέρα μου, τούδειξα την ασπροντυμένη κυρία, μα δεν μπορούσε να διακρίνη τίποτε, ως που σιγά σιγά αυτή έσβυσε, εχάθηκε εντελώς! …"
(Το κείμενο είναι γραμμένο στο μονοτονικό, αλλά διατηρήθηκε η ορθογραφία και η σύνταξη του πρωτοτύπου).


read more

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

Homo luzonensis:Ένα νέο είδος προϊστορικού ανθρώπου





Ο Κόσμος της Επιστήμης της παλαιοανθρωπολογίας ανακαλύπτει ένα νέο είδος προϊστορικού ανθρώπου:

Ένα πρώιμο ανθρώπινο είδος, με μοναδική σύνθεση πρωτόγονων (δηλαδή, όπως του αυστραλοπιθηκίνου) και κατοπινά (δηλαδή σαν του Homo Sapiens) μορφολογικά χαρακτηριστικά, ζούσε στις Φιλιππίνες περίπου 50.000-70.000 χρόνια, σύμφωνα με τα ευρήματα μιας διεθνούς ομάδας παλαιοανθρωπολόγων.

Το όνομά του Homo luzonensis. Ανακαλύφθηκε στο σπήλειο Callao στην περιοχή Peñablanca, του βόρειου Luzon, στις Φιλιππίνες.

Η ομάδα, με επικεφαλής τον καθηγητή του Εθνικού Πανεπιστημίου της Αυστραλίας Philip Piper, βρήκε τα υπολείμματα δύο τουλάχιστον ενηλίκων και ενός νεαρού στα ίδια αρχαιολογικά σημεία.

Όπως ανέφερε ο καθηγητής «Οι αυστραλοπιθηκίνες περπάτησαν στην αφρικανική Γη για τελευταία φορά περίπου δύο εκατομμύρια χρόνια πριν και θεωρούνται ως πρόγονοι της ομάδας των Homo, στην οποία περιλαμβάνονται οι σύγχρονοι άνθρωποι».

«Οπότε, το ερώτημα είναι αν κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά εξελίχθηκαν ως προσαρμογές στη ζωή στο νησί ή αν ήταν ανατομικά στοιχεία που πέρασαν στον Homo luzonensis από τους προγόνους τους τα προηγούμενα 2 εκατομμύρια χρόνια».

Σύμφωνα με την ομάδα, ο Homo luzonensis επίσης έχει ορισμένα μοναδικά σκελετικά χαρακτηριστικά κοινά με τον περίφημα Homo floresiensis, που ανακαλύφθηκε στα ινδονησιακά νησιά Flores.

«Ενώ υπάρχουν ακόμα πολλές ερωτήσεις σχετικά με την καταγωγή του Homo luzonensis και τη διάρκεια ζωής τους στο νησί Luzon, πρόσφατες ανασκαφές στην κοντινή κοιλάδα Cagayan παρέχουν αποδείξεις ενός σφαγμένου ρινόκερου και λίθινα εργαλεία που χρονολογούνται περίπου το 700.000 χρόνια πριν», είπε ο καθηγητής Piper.

Η ανακάλυψη δημοσιεύτηκε στις 11 Απριλίου στο περιοδικό Nature.

Φωτό: Ninara / CC BY 2.0.

read more

Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

Υπάρχουν σκουληκότρυπες που μπορούμε να ταξιδέψουμε μέσω αυτών;




Ο Κόσμος της επιστήμης αναπτύσσει νέες θεωρίες για τον Κόσμο του σύμπαντος:

Ο φυσικός του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Daniel Jafferis και οι συνεργάτες του έδειξαν ότι οι σκουληκότρυπες – θεωρητικές πύλες στον χωροχρόνο που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν σύντομες οδούς για μεγάλα ταξίδια στο Σύμπαν – μπορούν να υπάρξουν.

«Αλλά μην ετοιμάζετε ακόμα τις αποσκευές σας για ταξίδι στην άλλη άκρη του Γαλαξία», επεσήμανε ο δρ. Jafferis.

«Αν και θεωρητικά είναι πιθανό, δεν είναι χρήσιμο για τους ανθρώπους να ταξιδέψουν μέσα από αυτές», είπε ο συγγραφέας της μελέτης. «Χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ταξιδέψεις μέσα από αυτές τις σκουληκότρυπες από ό,τι να πας ευθεία, οπότε δεν είναι πολύ χρήσιμες για ταξίδια στο διάστημα».

Η νέα θεωρία προέκυψε όταν ο δρ. Jafferis και οι συν-συγγραφείς άρχισαν να προβληματίζονται σχετικά με δύο μαύρες τρύπες που είχαν εμπλακεί σε κβαντικό πεδίο, όπως είχαν μελετηθεί από φυσικούς από το Institute for Advanced Study του Πρίνστον και το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Αν και αυτό σημαίνει ότι η άμεση σύνδεση μεταξύ μαύρων τρυπών είναι πιο σύντομη από τη σύνδεση μιας σκουληκότρυπας – και επομένως το ταξίδι μέσω σκουληκότρυπας δεν είναι συντόμευση – η θεωρία προσφέρει νέα στοιχεία για την κβαντική μηχανική.

«Από την εξωτερική οπτική, το ταξίδι μέσω σκουληκότρυπας αντιστοιχεί με κβαντική τηλεμεταφορά χρησιμοποιώντας εμπλεκόμενες μαύρες τρύπες», είπε ο δρ. Jafferis.

Μέχρι σήμερα, ένα μεγάλο εμπόδιο για τη διαμόρφωση σκουληκοτρύπων είναι η ανάγκη για αρνητική ενέργεια, που φαίνεται να είναι ασύμφωνη με την κβαντική βαρύτητα.

Ωστόσο, η ομάδα ξεπέρασε αυτό το πρόβλημα χρησιμοποιώντας εργαλεία κβαντικής θεωρίας πεδίου, υπολογίζοντας τις κβαντικές συνέπειες όμοια με το Casimir effect.

Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν στις 13 Απριλίου, στο 2019 American Physical Society AprilMeeting στο Ντένβερ του Κολοράντο.

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Πομπηία:Στο "φως" αρχαίο ταχυφαγείο (fast food)





Ο Κόσμος της αρχαιότητας εκπλήσσει με τα ευρήματα που έρχονται στο φως:
Η Πομπηία διέθετε το είδος των μαγαζιών που σήμερα θα ονομάζαμε «fast food». Συγκεκριμένα υπήρχαν 150 θερμοπωλεία, τα οποία εξυπηρετούσαν κατά κύριο λόγο τους φτωχότερους κατοίκους της περίφημης πόλης, που σπανίως διέθεταν μαγειρείο στο σπίτι τους.

Σε αυτά εξυπηρετούνταν όχι μόνο οι κάτοικοι, αλλά και οι ταξιδιώτες, οι οποίοι μπορούσαν να αγοράσουν ένα ζεστό, πρόχειρο γεύμα. Το μενού περιελάμβανε συνήθως παστό ψάρι με ψωμί, ψημένο τυρί, φακές και κρασί. Μάλιστα, επιγραφή -δηλαδή, τιμοκατάλογος- που έχει αποκαλυφθεί στο παρελθόν αποτελεί τεκμήριο των χαμηλών τιμών.

Η πιο πρόσφατη ανακάλυψη στην Πομπηία είναι ένα φρέσκο θερμοπωλείου ηλικίας 2.000 ετών, σε εξαιρετική κατάσταση, φωτογραφία του οποίου ανάρτησε στο instagram, ο Μάσιμο Οσάνα, διευθυντής του αρχαιολογικού πάρκου της Πομπηίας.


Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019

Επιστήμονες ανέστρεψαν, για κλάσματα δευτερολέπτου, το "βέλος του χρόνου"





Ο Κόσμος της επιστήμης ερευνά και  πειραματίζεται με τον χρόνο:
Ερευνητές από το Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας της Μόσχας (ΜΙΡΤ), αλλά και από τις ΗΠΑ και την Ελβετία έκαναν ένα σημαντικό επίτευγμα: για κλάσματα του δευτερολέπτου και με τη βοήθεια ενός αλγόριθμου αναστροφής του χρόνου επέστρεψαν την κατάσταση ενός κβαντικού υπολογιστή στο παρελθόν.

Αυτό σημαίνει ότι ανέστρεψαν το «βέλος του χρόνου» που υποτίθεται πως κινείται μόνο προς μια κατεύθυνση, το μέλλον. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Γκόρντεϊ Λεσόβικ, του Εργαστηρίου Φυσικής της Κβαντικής Τεχνολογίας Πληροφοριών του ΜΙΡΤ, υπολόγισαν επίσης την πιθανότητα που έχει ένα ηλεκτρόνιο στο διαστρικό χώρο να ταξιδέψει αυθόρμητα πίσω στο χρόνο.

«Δημιουργήσαμε τεχνητά μια κατάσταση που εξελίσσεται προς μια κατεύθυνση αντίθετη από εκείνη του θερμοδυναμικού βέλους του χρόνου», δήλωσε ο Λεσόβικ.

Οι επιστήμονες, με ένα ειδικό πρόγραμμα λογισμικού, τροποποίησαν την κατάσταση ενός κβαντικού υπολογιστή της ΙΒΜ, ώστε αυτή να εξελίσσεται προς τα πίσω, δηλαδή από το χάος προς την τάξη (το αντίθετο του δεύτερου νόμου της θερμοδυναμικής).

Όταν η κβαντική κατάσταση ενέπλεκε δύο κυβικά δυφία (qubits), τότε το ποσοστό επιτυχίας για την αναστροφή του χρόνου ήταν 85%, ενώ με τρία qubits – λόγω περισσοτέρων σφαλμάτων στον κβαντικό υπολογιστή – έπεφτε στο 50%.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Scientific Reports.

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

Δημιουργήθηκε Τεχνητή Νοημοσύνη τόσο αναπτυγμένη που γίνεται επικίνδυνη






Ο Κόσμος της Τεχνητής Νοημοσύνης, σύμφωνα με ομάδα επιστημόνων  αρχίζει να γίνεται απειλητικός .

Μια ομάδα επιστημόνων ηλεκτρονικών υπολογιστών, που είχαν υποστηριχθεί από τον Elon Musk, προκάλεσε ανησυχία, καθώς δημιούργησε μια Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ), για την οποία υποστηρίζεται ότι είναι πολύ επικίνδυνη για να δοθεί στο κοινό.

Η OpenAI, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση με βάση το Σαν Φρανσίσκο, λέει ότι το χαμαιλεοντικό σύστημα πρόβλεψης γλώσσας, το GPT-2, θα κυκλοφορήσει σε περιορισμένο αριθμό, λόγω «ανησυχιών για κακόβουλες εφαρμογές της τεχνολογίας».

Κι αυτό γιατί το μοντέλο, το οποίο παράγει νέες παραγράφους κειμένου με βάση αυτό που του δίνεται να «διαβάσει» είναι μάλλον πολύ καλό σε αυτό που κάνει.

Το σύστημα αυτό δημιουργεί «δείγματα συνθετικού κειμένου πρωτοφανούς ποιότητας», για την οποία οι ερευνητές λένε ότι είναι τόσο προηγμένη και πειστική, ώστε η ΤΝ θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσει ψευδείς ειδήσεις, να υποκριθεί ότι είναι κάποιο πρόσωπο και να ξεγελάσει ανθρώπους στα κοινωνικά δίκτυα.

«Το GPT-2» έχει εκπαιδευτεί για έναν απλό στόχο: να προβλέπει την επόμενη λέξη, καθώς έχουν δοθεί όλες οι προηγούμενες λέξεις μέσα σε κάποιο κείμενο», εξηγεί η ομάδα OpenAI.

Για να τροφοδοτήσουν τη φαντασία της ΤΝ, οι δημιουργοί της εισήγαγαν μια βάση δεδομένων 8.000.000 ιστοσελίδων, τις οποίες έχει απορροφήσει.

Μόλις ολοκληρώθηκε η διαδικασία, η ΤΝ μπορεί να συζητήσει για το θέμα αυτό, καθώς το καταλαβαίνει, και μπορεί να παραγάγει τυχαίες, αλλά πειστικές ανοησίες, οποιοδήποτε κι αν είναι το θέμα.

Οι ερευνητές λένε ότι, όπως δείχνουν τα παραδείγματα, το μοντέλο είναι ικανό να παραγάγει δείγματα που φαίνονται πολύ κοντινά στην ανθρώπινη ποιότητα και δείχνουν συνοχή σε μια ή παραπάνω σελίδα.

«Ωστόσο, έχουμε παρατηρήσει ποικίλους τρόπους αποτυχίας, όπως επαναλαμβανόμενο κείμενο, λεξικές αποτυχίες (π.χ. ορισμένες φορές το μοντέλο γράφει για φωτιές που λαμβάνουν χώρα κάτω από το νερό), και αφύσικη αλλαγή θέματος».

Σύμφωνα με την OpenAI, τα γλωσσικά μοντέλα μπορούν να παραγάγουν κείμενο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για καλούς όσο και για κακούς σκοπούς.

Πηγή: indeepanalysis.gr


read more

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

Εντόπισαν τον τάφο της Κλεοπάτρας και του Αντώνιου





Ο Κόσμος της αρχαίας Αιγύπτου αποκαλύπτει τα μυστικά του:
Μπροστά σε ένα σημαντικό αρχαιολογικό γεγονός φαίνεται πως είναι αρχαιολόγοι στην Αίγυπτο, οι οποίοι δηλώνουν πως είναι έτοιμοι να φέρουν πολύ σύντομα στο φως με τη σκαπάνη τους τον χαμένο τάφο του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας.

Πιστεύουν ότι έχουν εντοπίσει την κρυφή τοποθεσία της κρύπτης, όπου βρίσκονται θαμμένες οι σοροί της τελευταίας βασίλισσας της Αιγύπτου και του πανίσχυρου ρωμαίου εραστή της, σε μια περιοχή κοντά στην Αλεξάνδρεια.

«Ο χαμένος από καιρό τάφος του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας θα αποκαλυφθεί. Το ταφικό σημείο υπολογίστηκε τελικά ότι βρίσκεται στην περιοχή Ταποσίρις Μάγκνα, σε απόσταση 30 χλμ. από την Αλεξάνδρεια», είπε ο 71χρονος Αιγύπτιος αρχαιολόγος, Ζάχι Χαουάς. Και πρόσθεσε: «Ελπίζω να βρω σύντομα τον τάφο του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας. Πιστεύω ότι είναι θαμμένοι στον ίδιο τάφο. Είμαστε πάρα πολύ κοντά στο να ανακαλύψουμε την ακριβή τοποθεσία του. Είμαστε στο σωστό δρόμο. Γνωρίζουμε που πρέπει να σκάψουμε».

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Τα πράγματα δεν μας ελκύουν παρά μόνο όταν δεν μας αγγίζουν





Ο Κόσμος της φιλοσοφίας, λέει: Τα πράγματα δεν μας ελκύουν παρά μόνο όταν δεν μας αγγίζουν

Έτσι, όσο τελούμε υπό το κράτος των επιθυμιών, υπό την κυριαρχία της θέλησης, όσο αφηνόμαστε στις ελπίδες που μας καταπιέζουν, στους φόβους που μας κατατρύχουν, δεν υπάρχει για μας ούτε ανάπαυση ούτε μόνιμη ευτυχία. Είτε ριχνόμαστε με πάθος στην πραγματοποίηση κάποιας επιδίωξης, είτε φεύγουμε να σωθούμε από κάποιον επικείμενο κίνδυνο, αν δηλαδή αισθανόμαστε μεγάλη ταραχή από την αδημονία στην πρώτη περίπτωση ή από το καρδιοχτύπι στη δεύτερη, κατά βάθος είναι το ίδιο: οι έγνοιες που μας προξενούν οι απαιτήσεις της θέλησης σε όλες της τις μορφές, δεν παύουν να διαταράσσουν και να βασανίζουν την ύπαρξή μας. Έτσι, ο άνθρωπος, δούλος της θέλησης [του βουλητικού του στοιχείου], περιστρέφεται συνεχώς στον τροχό του Ιξίωνα, χύνει νερό στο πιθάρι των Δαναΐδων, είναι ο Τάνταλος που τυραννιέται από την αιώνια δίψα.


Όταν όμως μια ξένη, ανεξάρτητη από μας περίσταση -ή η εσωτερική μας αρμονία- μας ανασηκώνει και μας βγάζει για μια στιγμή έξω από τον ατέλειωτο χείμαρρο της επιθυμίας, το πνεύμα απαλλάσσεται από την καταπίεση της θέλησης, η προσοχή μας εκτρέπεται από καθετί που την προσελκύει, και τα πράγματα μάς παρουσιάζονται απαλλαγμένα από τη γοητεία της ελπίδας, από κάθε προσωπικό συμφέρον, μας παρουσιάζονται δηλαδή ως αντικείμενα ανιδιοτελούς σκέψης και όχι ως αντικείμενα που εποφθαλμιούμε- είναι τότε ακριβώς που η ανάπαυλα αυτή, η οποία μάταια αναζητήθηκε στους ανοιχτούς δρόμους της επιθυμίας, με αποτέλεσμα να μας διαφεύγει συνεχώς, παρουσιάζεται κατά κάποιον τρόπο από μόνη της και μας δίνει το αίσθημα της γαλήνης σε όλη του την πληρότητα. Είναι αυτή ακριβώς η, απαλλαγμένη από πόνους, κατάσταση που εξυμνούσε ο Επίκουρος ως το πιο μεγάλο απ’ όλα τα αγαθά, ως την ευδαιμονία των θεών διότι σ’ αυτή την περίπτωση είμαστε προς στιγμήν απαλλαγμένοι από τη βαριά καταπίεση της θέλησης, γιορτάζουμε το Σάββατο της αργίας μετά τα καταναγκαστικά έργα που μας επιβάλλει η θέληση, ο τροχός του Ιξίωνα σταματάει… Τι σημασία έχει τότε αν βλέπει κανείς τη δύση του ηλίου από το παράθυρο ενός παλατιού ή μέσα από τα κάγκελα μιας φυλακής!


Εσωτερική αρμονία, επικράτηση της καθαρής σκέψης απέναντι στη θέληση – αυτό μπορεί να προκύψει σε κάθε τόπο. Μάρτυρες αυτοί οι θαυμάσιοι Ολλανδοί ζωγράφοι, οι οποίοι μπόρεσαν να δουν με τόσο αντικειμενικό τρόπο τα μικρά πράγματα και οι οποίοι μας άφησαν, στις σκηνές εσωτερικού χώρου, μια διαχρονική απόδειξη του ελεύθερου και γαλήνιου πνεύματός τους. Ο θεατής δεν μπορεί να παρατηρήσει τα έργα αυτά χωρίς να συγκινηθεί, χωρίς ν’ αναλογιστεί την ήσυχη, ειρηνική, γεμάτη γαλήνη πνευματική κατάσταση του καλλιτέχνη, μια κατάσταση απαραίτητη για να μπορέσει κανείς να συγκεντρώσει την προσοχή του σε αντικείμενα ασήμαντα, αδιάφορα, και να τα αναπαραστήσει με τόση φροντίδα· και η εντύπωση είναι ακόμη πιο ισχυρή όταν, κάνοντας μιαν ενδοσκόπηση, μένουμε κατάπληκτοι από την αντίθεση μεταξύ αυτών των τόσο ήρεμων ζωγραφικών έργων και των πάντοτε σκοτεινών δικών μας αισθημάτων, που διαρκώς αναστατώνονται από ανησυχίες και επιθυμίες.


Αρκεί να εστιάσει κανείς την προσοχή του σε έναν οποιονδήποτε άνθρωπο, σε μια οποιαδήποτε σκηνή της καθημερινής ζωής και να τα αναπαραστήσει με το μολύβι ή το πινέλο: τότε, όλα θα φανούν ευθύς αμέσως εξαιρετικά ενδιαφέροντα, χαριτωμένα και επιθυμητά. Αν ωστόσο συμβεί να βρεθούμε αντιμέτωποι με την εν λόγω σκηνή ή να μετέχουμε οι ίδιοι στη σκηνή, ε, τότε! Μόνο ο διάβολος θα μπορούσε, όπως λέει κανείς συχνά, ν’ αντέξει μια τέτοια κατάσταση.

Είναι η σκέψη του Γκαίτε:

Όλα εκείνα που μας θλίβουν στη ζωή,

όταν αναπαριστώνται από τη ζωγραφική μας θέλγουν…

Όταν ήμουν νέος, υπήρξε μία περίοδος όπου προσπαθούσα διαρκώς να φαντάζομαι όλες τις πράξεις μου σαν να ήταν ενός άλλου – πιθανότατα για να τις απολαμβάνω καλύτερα.

Τα πράγματα δεν μας ελκύουν παρά μόνο όταν δεν μας αγγίζουν. Η ζωή δεν είναι ποτέ ωραία, υπάρχουν μόνο οι απεικονίσεις της ζωής που είναι ωραίες, όταν ο καθρέφτης της ποίησης τις φωτίζει και τις αντικατοπτρίζει, ιδίως στα νεανικά χρόνια της ζωής μας, όταν δεν ξέρουμε ακόμα τι σημαίνει να ζεις.

ARTHUR SCHOPENHAUER, ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Πηγή: erevoktonos.blogspot.gr
read more

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2019

Enuma Elish: Το βαβυλωνιακό Ποίημα της Δημιουργίας







Ο βαβυλωνιακός κόσμος μας διηγείται τη δική του εκδοχή για την Δημιουργία του Κόσμου, στο Enuma Elish (Ενούμα Έλις), το Ποίημα της Δημιουργίας.

Περιγραφή του Enuma Elish

Γνωστό, επίσης, ως Ποίημα της Δημιουργίας, το Enuma Elish, είναι μια ποιητική σύνθεση βαβυλωνιακής προέλευσης, αποτελούμενη από επτά πινακίδες σφηνοειδούς γραφής, από, περίπου, εκατόν δεκαπέντε έως εκατόν εβδομήντα σειρές, που  χρονολογούνται από τον 18ο ή 17ο αιώνα π.Χ.

Σύμφωνα με τους ιστορικούς, αυτό το έργο, που προέρχεται από την Βαβυλώνα, βρέθηκε ανάμεσα στα ερείπια της βιβλιοθήκης του Ασσουρμπανιπάλ, που βρισκόταν στην αρχαία πόλη Νινευή. Οι ειδικοί λένε ότι είναι μια μυθολογική ιστορία που προτίθεται να διηγηθεί τη δημιουργία του γνωστού κόσμου.


Η θεματολογία του Enuma Elish

Η πλοκή αυτού του μύθου, αρχίζει να εξελίσσεται χρονικά σε μία εποχή πριν από τη δημιουργία της ανθρωπότητας, που περιγράφεται ως η στιγμή που ο ουρανός και η γη δεν είχαν ακόμα ένα όνομα. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτά που διηγείται η ιστορία, προ αμνημονεύτων χρόνων, υπήρχαν δύο θεοί: Η Τιαμάτ, γνωστή ως η θεά των αλμυρών υδάτων και ο Απσού, ο θεός των γλυκών υδάτων. Αυτοί οι θεοί, σύμφωνα με την συνέχεια της ιστορίας, ήταν σύζυγοι, και ως σύζυγοι μία ημέρα ενώθηκαν, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν μια οικογένεια θεών. Όμως, τα νέα παιδιά φαίνεται ότι δεν άρεσαν στον Απσού, τον άρχοντα των γλυκών υδάτων, ο οποίος αποφάσισε να τα σκοτώσει. Ωστόσο, ο Εα - ένα από τα παιδιά - προβλέποντας τις προθέσεις του πατέρα του, κατάφερε να τον μαγέψει , κάνοντάς τον να κοιμηθεί, και να τον σκοτώσει.

Αφού σκότωσε τον πατέρα του, ο Εα παντρεύτηκε την Νταμκίνα, με την οποία απόκτησε  τον Μαρδούκ, τον θεό που θα κυβερνούσε τη Βαβυλώνα. Όμως, η μητέρα του Εα, Τιαμάτ, χολωμένη ακόμα από τη δολοφονία του συζύγου της, παντρεύτηκε έναν άλλο θεό, τον Κίνγκου , στον οποίο δίνει πολύ μεγάλη δύναμη, όταν του παραδίδει, τις πινακίδες του πεπρωμένου.

Η απόφαση αυτή της Τιαμάτ κάνει αμέσως τους άλλους θεούς να σκεφτούν τρόπους για την προστασία τους, γι' αυτό παροτρύνουν τον Μαρδούκ να την πολεμήσει και να την νικήσει. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Μαρδούκ αποδέχτηκε την αποστολή του, αλλά σε αντάλλαγμα ζήτησε τον τίτλο του υπέρτατου Θεού, αν κέρδιζε. Η μάχη μεταξύ των θεών οδήγησε στη νίκη του Μαρδούκ εναντίον της Τιαμάτ , την οποία σκότωσε, και με της οποίας το σώμα δημιούργησε τη Γη και τον Ουρανό. Στη συνέχεια, ο Μαρδούκ  – λέει το ποίημα Enuma Elish - προχώρησε εναντίον του Κίνγκου , παίρνοντας του, επιτέλους, τις πινακίδες του πεπρωμένου, και σκοτώνοντας τον, επίσης. Όμως, ο Μαρδούκ, ως Ανώτατος Θεός,  αποφασίζει να μην καταστρέψει το σώμα του Κίνγκου, αλλά να το ζυμώσει με σάρκα και οστά, δημιουργώντας, έτσι, τον άνθρωπο, και ορίζοντας ότι θα παραμένει στην υπηρεσία των διαφόρων θεών.



read more