Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Τι αποκαλύπτουν οι εκφράσεις του προσώπου μας;





Ο Κόσμος της Ψυχολογίας δίνει μία νέα ερμηνεία για τις εκφράσεις του προσώπου των ανθρώπων:
Στην έρευνά του σχετικά με τα συναισθήματα και τις εκφράσεις του προσώπου στην Παπούα Νέα Γουινέα το 2015, ο ψυχολόγος Carlos Crivelli ανακάλυψε κάτι εκπληκτικό.

Έδειξε στους ντόπιους φωτογραφίες με μια στάνταρ έκφραση φόβου – γουρλωμένα μάτια, ορθάνοιχτο στόμα – και τους ζήτησε να προσδιορίσουν τι έβλεπαν. Οι ντόπιοι δεν έβλεπαν ένα φοβισμένο πρόσωπο, αλλά μια ένδειξη απειλής και επιθετικότητας.

Με άλλα λόγια, αυτό που θεωρούμε ότι αποτελεί μια παγκόσμια έκφραση φόβου, κάθε άλλο παρά είναι παγκόσμια. Τι σημαίνει όμως το ότι οι ντόπιοι έδιναν μια διαφορετική ερμηνεία της έκφρασης του προσώπου;

Υπάρχει μια νέα θεωρία που διαρκώς κερδίζει έδαφος, σύμφωνα με την οποία οι εκφράσεις του προσώπου δεν αντανακλούν τα συναισθήματά μας. Αντί να αποτελούν αξιόπιστες αναγνώσεις των συναισθηματικών μας καταστάσεων, δείχνουν τις προθέσεις και τους κοινωνικούς στόχους μας.

Το πρόσωπο ενεργεί «σαν οδοδείκτης που επηρεάζει την κίνηση που περνάει από μπροστά του», λέει ο Alan Fridlund, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο California Santa Barbara, ο οποίος είναι ένας από τους συγγραφείς μιας πρόσφατης μελέτης με τον Crivelli, ο οποίος υποστηρίζει μια περισσότερο ωφελιμιστική άποψη σχετικά με τις εκφράσεις του προσώπου. Όπως σημειώνει: «Τα πρόσωπά μας είναι τρόποι για να κατευθύνουμε την κατεύθυνση μιας κοινωνικής αλληλεπίδρασης».

Αυτό δεν σημαίνει ότι συνειδητά προσπαθούμε να χειραγωγήσουμε τους άλλους με τις εκφράσεις του προσώπου μας (αν και ενίοτε ενδέχεται να το κάνουμε). Τα χαμόγελα και οι συνοφρυώσεις ίσως είναι ενστικτώδη.

Αλλά οι εκφράσεις μας είναι λιγότερο ένας καθρέφτης του τι συμβαίνει μέσα μας παρά ένα σήμα που στέλνουμε σχετικά με το τι θέλουμε να συμβεί στη συνέχεια. Για παράδειγμα, μια έκφραση αηδίας μπορεί να δείχνει ότι δεν χαιρόμαστε με τον τρόπο που εξελίσσεται μια συζήτηση – και ότι θέλουμε να πάρει ένα διαφορετικό δρόμο.

«Είναι το μόνο που φαίνεται εύλογο για την εξέλιξη της έκφρασης του προσώπου», λέει ο Bridget Waller, καθηγητής εξελικτικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Portsmouth. Τα πρόσωπα, λέει, πάντα «δίνουν κάποια σημαντική και χρήσιμη πληροφορία τόσο στον αποστολέα… όσο και στον παραλήπτη».

Η νέα έρευνα αμφισβητεί δύο από τους βασικούς πυλώνες της βασικής συναισθηματικής θεωρίας. Πρώτον, την ιδέα ότι ορισμένα συναισθήματα είναι παντού τα ίδια και αναγνωρίζονται ως τέτοια. Δεύτερον, την πεποίθηση ότι οι εκφράσεις του προσώπου αντανακλούν αξιόπιστα αυτά τα συναισθήματα.

Για την ερευνητική του δουλειά ο Crivelli πέρασε μήνες με τους Trobrianders στην Παπούα Νέα Γουινέα, καθώς και με τους Mwani της Μοζαμβίκης. Και στις δύο ομάδες ανακάλυψε ότι όσοι συμμετείχαν στην έρευνα δεν απέδιδαν στις εκφράσεις του προσώπου τα συναισθήματα που τους αποδίδουν οι Δυτικοί.


Αυτό δεν συνέβη μόνο με το πρόσωπο του φόβου, αλλά με ένα χαμογελαστό πρόσωπο, όπου μόνο ένα μικρό ποσοστό είπε ότι ήταν χαρούμενο. Οι μισοί περίπου το περιέγραψαν ως «γέλιο», μια λέξη που σχετίζεται με την πράξη, όχι με το συναίσθημα. Μάλιστα, αρκετοί είπαν ότι δείχνει τη «μαγεία της έλξης», ένα συναίσθημα που εκφράζεται έτσι μόνο στη φυλή των Παπούα Νέα Γουινέα

Παρόμοια ήταν τα συμπεράσματα μιας άλλης έρευνας του Gendron σε γηγενείς ομάδες στη Ναμίμπια και την Τανζανία.

Μάλιστα, συμβαίνει ορισμένες φορές οι άλλοι να ερμηνεύουν μια έκφραση του προσώπου ότι εκφράζει ένα συναίσθημα που δεν βιώνουμε εκείνη τη στιγμή. Σε μια ανάλυση, το 2017, περίπου 50 μελετών, οι ερευνητές βρήκαν ότι μόνο μια μειοψηφία ανθρώπινων εκφράσεων αντανακλούσαν τα πραγματικά τους συναισθήματα. Σύμφωνα με έναν από τους συγγραφείς της έρευνας, τον Rainer Reisenzein, υπήρχε μόνο μια σημαντική εξαίρεση: η διασκέδαση, που σχεδόν πάντα κατέληγε σε χαμόγελο ή γέλιο.

Αν όμως οι εκφράσεις μας δεν αντανακλούν τα συναισθήματά μας, οι συνέπειες είναι σημαντικές. Μία από αυτές αφορά το πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης, ειδικά τη ρομποτική. «Αρκετοί είναι αυτοί που εκπαιδεύουν την τεχνητή νοημοσύνη τους και τα κοινωνικά ρομπότ τους να χρησιμοποιούν αυτές τις κλασικές εκφράσεις προσώπου», λέει ο Fridlund. Αλλά αν κάποιος κάνει μια έκφραση συνοφρύωσης σε ένα ρομπότ δηλώνοντας κάτι άλλο από μια απλή δυσαρέσκεια, η ΤΝ μπορεί να ανταποκριθεί εσφαλμένα.

Για τους περισσότερους από εμάς, ωστόσο, η νέα έρευνα μπορεί να έχει μια σημαντική συνέπεια στο πώς ερμηνεύουμε τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Φαίνεται ότι τελικά θα μπορούμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα, αν θεωρούμε ότι τα πρόσωπα δεν αντανακλούν κρυμμένα συναισθήματα, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν τρόπο για ενεργό προσπάθεια να μιλήσουν μ’ εμάς.

Θα πρέπει να διαβάζουμε τα πρόσωπα σαν ένα «είδος οδοδείκτη», λέει ο Fridlund. «Είναι σαν ένας διακόπτης σε σιδηροδρομικές γραμμές: πάμε εδώ ή εκεί σε μια συζήτηση;» Το κατσούφιασμα στο πρόσωπο του φίλου σου μπορεί να μην είναι πραγματικός θυμός. Μπορεί να θέλει να συμφωνήσεις μαζί του. Ο μορφασμός του παιδιού σου δεν αντανακλά απαραίτητα θλίψη. Μπορεί απλώς να θέλει να το προστατέψεις από κάποια δύσκολη κατάσταση.

Για τον Crivelli, το πρόσωπό μας μπορεί να λειτουργήσει περισσότερο υπολογιστικά. Μας συγκρίνει με τον μαριονεττίστα, με τις εκφράσεις μας να είναι σαν «αόρατα καλώδια ή σχοινιά που προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε για να χειραγωγήσουμε τον άλλον».

Βέβαια, το άλλο πρόσωπο απέναντί μας, με τη σειρά του, προσπαθεί να μας χειραγωγήσει. Εξάλλου, είμαστε κοινωνικά όντα.

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

"Πήραν την Πόλη πήραν την ...", Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου



Ο Κόσμος της Ιστορίας ζωντανεύει μέσα στις σελίδες της Λογοτεχνίας: Πήραν την Πόλη πήραν την..., Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου:

Στις 29/ 5/ 1453 έγινε η άλωση της Κωνσταντινούπολης. Η κ. Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου με τον υπέροχο ρέοντα λογοτεχνικό λόγο της, στο έργο της:  Πήραν την Πόλη πήραν την... περιγράφει, ιστορικά τεκμηριωμένες, τις τελευταίες 50 ημέρες πριν την άλωση της Βασιλεύουσας από τους Οθωμανούς Τούρκους.

Ένα συγκλονιστικό ιστορικό μυθιστόρημα που όταν το διάβασα, πριν χρόνια, με συγκίνησε βαθύτατα. Ένιωσα ότι βρισκόμουν εντός των τειχών της Πόλης ζώντας και εγώ, μαζί με τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, τις τελευταίες στιγμές της παράδοσης της Κωνσταντινούπολης στην Οθωμανική λαίλαπα.

Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από το μυθιστόρημα της κ. Λαμπαδαρίδου, στο οποίο περιγράφει τις τελευταίες στιγμές της Πόλης, λίγο πριν πέσει ηρωικά μαχόμενος ο τελευταίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και ολοκληρωθεί η άλωση...

"Βλέπω τον αυτοκράτορα που στρέφει με αγωνία το κεφάλι προς την σπαραγμένη Πόλη του. Ο σταυρός που στεκότανε αιώνες πάνω στο τρούλο της Αγια-Σοφιάς έπεφτε στη γη με τρομακτικό κρότο. Η χριστιανοσύνη γκρεμιζότανε. Η χιλιόχρονη αυτοκρατορία παραδινότανε πια στον ξένο θεό του Ισλάμ. Με τους αγίους της, όλους απόντες. Και η δοξασμένη βασιλίδα δεν ήτανε πια θεοφύλακτη.
Να τον άκουσε άραγε η Δύση το γδούπο εκείνο τον ανατριχιαστικό; Να τον άκουσε ο πάπας και οι χριστιανοί ρηγάδες, που εγκατέλειψαν μονάχο και αβοήθητο τον αυτοκράτορα στην ύστατη ώρα του χαμού του; Να τον άκουσαν άραγε; Ή κομμάτι κομμάτι, σπάραγμα σπάραγμα, θα εξουσίαζε το χρόνο τον επερχόμενο, ταράζοντας στον αιώνα τις συνειδήσεις
;"
Η μνήμη είναι δύναμη! Α.Χ.


read more

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Πιθανή η ύπαρξη εξωγήινης ζωής στο ηλιακό σύστημά μας





Ο Κόσμος της Επιστήμης αποφαίνεται ότι είναι "πιθανή η ύπαρξη εξωγήινης ζωής στο ηλιακό σύστημά μας":

Αρχικά το είδαμε σαν μικρή πιτσιλιά σε μια φωτογραφία ενός μακρινού φεγγαριού. Και τώρα μπορεί να είναι μία από τις καλύτερες ελπίδες μας να βρούμε εξωγήινη ζωή στο ηλιακό σύστημά μας.

Οι επιστήμονες πριν από λίγες μέρες ανακοίνωσαν ότι υπάρχει νερό που αναβλύζει στην Ευρώπη, ένα από τα φεγγάρια του Δία και ένας από τους κύριους υποψηφίους για ύπαρξη ζωής στο ηλιακό σύστημά μας. Επίσης ανακαλύφθηκαν πίδακες στο φεγγάρι Εγκέλαδος του Κρόνου, κατά την αποστολή του Cassini, που υποδεικνύει ότι το παράξενο φεγγάρι έχει τα θεμέλια της ζωής.

Αν και η ανακάλυψη σχετικά με την Ευρώπη είναι εντελώς νέα, τα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν είναι παλιά. Ο πίδακας μπορεί να είναι παλαιός και μπορεί να μας βοηθήσει να λύσουμε επιτέλους το μυστήριο του αν είμαστε μόνοι στο σύμπαν, ή ακόμα και στο μικρό τμήμα μας: το ηλιακό μας σύστημα.

«Αν η Ευρώπη έχει πίδακες που φτάνουν μέχρι το διάστημα, αυτό μας ανοίγει ένα νέο παράθυρο για μελλοντική εξερεύνηση», ο Xianzhe Jia, φυσικός του διαστήματος στο Πανεπιστήμιο του Michigan και ο βασικός συγγραφέας της νέας μελέτης. «Μπορεί να καταφέρουμε να βρούμε τι συμβαίνει στον ωκεανό».

Έτσι η NASA και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος ετοιμάζονται να στείλουν αποστολές στον Δία και το σύστημα που βρίσκεται σε τροχιά γύρω του.

Ο ΕΟΔ ελπίζει να στείλει την αποστολή του στα φεγγάρια του Δία το 2022 και θα εξερευνήσει και άλλα φεγγάρια που πιστεύεται ότι έχουν μεγάλους ωκεανούς που κρύβονται κάτω από τις επιφάνειές τους, του Γανυμήδη, της Καλλιστούς και της Ευρώπης. Την ίδια χρονιά πρόκειται να στείλει και η NASA τη δική της αποστολή.

«Αν υπάρχουν πίδακες και μπορέσουμε άμεσα να πάρουμε δείγμα από αυτά που βγαίνουν από το εσωτερικό της Ευρώπης, τότε μπορούμε ευκολότερα να δούμε αν η Ευρώπη έχει τα συστατικά στοιχεία της ζωής», είπε ο Robert Pappalardo, επιστήμονας της NASA.

«Αυτός είναι ο σκοπός της αποστολής. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα».

«Συνθήκες διαβίωσης προϋποθέτουν μια συγκεκριμένη ισορροπία χημικών στοιχείων: στη Γη, η ζωή δεν θέλει να είναι πολύ όξινη, πολύ αλκαλική, αν και υπάρχει ένα εύρος συνθηκών στις οποίες η ζωή θα μπορούσε να υπάρχει», είπε ο Leigh Fletcher, ερευνητής πλανητικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Leicester. «Όσο πιο ευνοϊκές είναι, τόσο πιο πιθανό είναι να υπάρχει ζωή».

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Λύθηκε το μυστήριο του Πύργου της Πίζας






Ο Κόσμος της Επιστήμης λύνει το μυστήριο του Πύργου της Πίζας:

Γιατί ο κεκλιμένος Πύργος της Πίζας επιβίωσε ισχυρούς σεισμούς που έπληξαν την περιοχή κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα; Αυτό είναι ένα διαρκές ερώτημα που ερεύνησε μια ομάδα 16 μηχανικών, συμπεριλαμβανομένου ενός κορυφαίου ειδικού στη σεισμική μηχανική και την αλληλεπίδραση εδάφους-κατασκευής από το Πανεπιστήμιο του Bristol.

Ο καθηγητής George Mylonakis, από το Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Bristol Department of Civil Engineering, προσκλήθηκε να συμμετάσχει σε μια 16μελή ομάδα έρευνας, με επικεφαλής τον καθηγητή Camillo Nuti του Tre University της Ρώμης, για να ερευνήσει το μυστήριο του κεκλιμένου Πύργου της Πίζας, που προβληματίζει τους μηχανικούς εδώ και πολλά χρόνια.

Παρά το ότι έχει μια επικίνδυνη κλίση σε γωνία 5 μοιρών, οδηγώντας σε μετατόπιση στην κορυφή πάνω από 5 μέτρα, ο 58 μέτρων ύψους Πύργος έχει καταφέρει να επιβιώσει, χωρίς ζημιές, τουλάχιστον τέσσερις δυνατούς σεισμούς που χτύπησαν την περιοχή από το 1280.

Δοθείσης της ευαισθησίας του κτίσματος, το οποίο με δυσκολία καταφέρνει να σταθεί οριζόντιο, ο Πύργος αναμενόταν να υποστεί σοβαρή ζημιά, ακόμα και να καταρρεύσει από μια μέτρια σεισμική δραστηριότητα. Προς έκπληξη όλων αυτό δεν συνέβη και μέχρι σήμερα έχει προκαλέσει απορία στους μηχανικούς για πολύ καιρό. Μετά τη μελέτη του διαθέσιμου σεισμολογικού, γεωτεχνικού και δομικού πληροφοριακού υλικού, η ερευνητική ομάδα κατέληξε στο ότι η επιβίωση του Πύργου μπορεί να αποδοθεί σε ένα φαινόμενο γνωστό ως δυναμική αλληλεπίδραση εδάφους-κατασκευής (DSSI).

Το σημαντικό ύψος και η ακαμψία του Πύργου σε συνδυασμό με τη μαλακότητα του εδάφους, κάνει τα δονούμενα χαρακτηριστικά της δομής να μεταβληθούν σημαντικά, με τέτοιο τρόπο ώστε ο Πύργος να μην αντιδρά στη σεισμική δραστηριότητα του εδάφους. Αυτό ήταν το κλειδί για την επιβίωσή του. Ο μοναδικός συνδυασμός αυτών των χαρακτηριστικών δίνει στον Πύργο της Πίζας το παγκόσμιο ρεκόρ στην επίδραση της δυναμικής αλληλεπίδρασης εδάφους-κατασκευής.

Ο καθηγητής Mylonakis, πρόεδρος της Γεωτεχνικής και της αλληλεπίδρασης Εδάφους-Κατασκευής, και επικεφαλής της Ερευνητικής Ομάδας Σεισμών και Γεωτεχνικής Μηχανικής στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Bristol, είπε: «Κατά τρόπο ειρωνικό, το ίδιο το έδαφος που προκάλεσε την αστάθεια της κλίσης και έφερε τον Πύργο στο χείλος της κατάρρευσης, μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι αυτό που τον βοηθάει να επιβιώνει από αυτά τα σεισμικά γεγονότα».

Τα αποτελέσματα της μελέτης παρουσιάστηκαν σε διεθνή εργαστήρια και θα παρουσιαστούν επίσημα στο 16ο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Σεισμικής Μηχανικής, το οποίο θα λάβει χώρα στη Θεσσαλονίκη μεταξύ 18 και 21 Ιουνίου 2018.

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Τα δένδρα είναι κάτι πολύ πιο περίπλοκο από ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε φανταστεί





Ο Κόσμος της Φύσης εκπλήσσει: Τα δένδρα είναι κάτι πολύ πιο περίπλοκο από ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε φανταστεί
Θα είναι έκπληξη να μάθουμε ότι τα δένδρα, όπως και τα ζώα, επικοινωνούν μεταξύ τους και μεταδίδουν την κληρονομιά τους στις επόμενες γενιές;

Για την καθηγήτρια Suzanne Simard δεν είναι και εξηγεί, πώς τα δένδρα είναι κάτι πολύ πιο περίπλοκο από ό τι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ποτέ φανταστεί.

Αν και ο Κάρολος Δαρβίνος είχε πει ότι τα δένδρα είναι απλώς μεμονωμένοι οργανισμοί που ανταγωνίζονται για την επιβίωση του ισχυρότερου, η Simard αποδεικνύει πόσο λάθος έκανε. Στην πραγματικότητα, ισχύει το αντίθετο: «τα δένδρα επιβιώνουν μέσω της αμοιβαίας συνεργασίας και υποστήριξης, μεταφέροντας τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά , ανάλογα με το ποιος χρειάζεται».

Άζωτο και άνθρακας μπορεί να μοιραστεί μέσω χιλιομέτρων υπογείων δικτύων μυκήτων, εξασφαλίζοντας ότι όλα τα δένδρα στο δάσος, δίνουν και παίρνουν ακριβώς τη σωστή ποσότητα για να τα κρατήσει όλα υγιή. Αυτό το αόρατο πλέγμα λειτουργεί με πολύ παρόμοιο τρόπο με τα δίκτυα των νευρώνων στον εγκέφαλό μας, και όταν ένα δένδρο καταστρέφεται έχει συνέπειες για όλους.

Η Simard μιλά επίσης για «μητρικά δένδρα», τα οποία είναι οι μεγαλύτεροι και παλαιότεροι οργανισμούς με τα οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα δέντρα. Εξηγεί πώς πεθαίνουν τα δένδρα και πως μπορεί να περάσει η «κληρονομιά» του στην επόμενη γενιά, ανακατεμένα με σημαντικά ιχνοστοιχεία για τα νέα δενδρύλλια, έτσι ώστε να μπορούν να συνεχίζουν να αυξάνονται. Όταν οι άνθρωποι κόβουν τα μητρικά δένδρα χωρίς επίγνωση, μειώνουμε τις πιθανότητες επιβίωσης για ολόκληρο το δάσος.

Και συμπληρώνει «Αν μπορούσαμε να συνυπολογίσουμε αυτό τη ζωτικής σημασίας γνώση στη δασική βιομηχανία μας, θα μπορούσαμε να κάνουμε μια τεράστια προσφορά στις προσπάθειες διατήρησης της ζωής για το μέλλον, τόσο του δάσους όσο και για εμάς τους ανθρώπους».

read more

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Αληθινή αποστολή για τον καθένα είναι να βρει το δρόμο του





Ο Κόσμος της φιλοσοφίας: Αληθινή αποστολή για τον καθένα είναι να βρει το δρόμο του(Έρμαν Έσσε, Ντέμιαν)

Έτσι, ξαφνικά, άστραψε μέσα μου σα ζωηρή φλόγα η γνώση: για τον καθένα υπήρχε μια “αποστολή”. Αλλά για κανέναν άνθρωπο δεν υπάρχει αποστολή που τη διαλέγει ο ίδιος, την περιγράφει και την κατευθύνει. Ήταν σφάλμα που ήθελε νέους θεούς και σφάλμα που φιλοδοξούσε να δώσει στον κόσμο κάτι νέο!

Για τον αφυπνισμένο άνθρωπο δεν υπάρχει απολύτως κανένα άλλο καθήκον, παρά μόνο ένα: να ερευνήσει τον εαυτό του, να στεριώσει καλά σ’ αυτόν και να βαδίσει τον δικό του δρόμο, όπου κι αν οδηγεί. Αυτή η ανακάλυψη με συγκλόνιζε βαθιά και ήταν καρπός αυτού του βιώματος. Πολλές φορές φαντάστηκα το μέλλον με διάφορα σχήματα, ονειρεύτηκα και διάφορους ρόλους που είχα να παίξω, είτε ως ποιητής είτε ως προφήτης ή ζωγράφος, ή κάτι άλλο τέλος πάντων.

Όλα αυτά όμως ήταν ένα τίποτα. Δεν ήμουν στον κόσμο για να κάνω κηρύγματα ή να ζωγραφίζω ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος έχει τέτοιους σκοπούς στον κόσμο. Όλα αυτά είναι πάρεργα. Αληθινή αποστολή για τον καθένα είναι να βρει το δρόμο του, είτε με την ποίηση ή την τρέλα, την προφητεία. Δεν έχουν όλα αυτά καμιά σημασία. Εκείνο που προέχει είναι να βρίσκει κανείς τη μοίρα του, όχι την οποιαδήποτε μοίρα, και να ζει αδιατάραχτα σύμφωνα με τις επιταγές της. Όλα τα άλλα είναι ατελή, προσπάθειες άχρηστες, καταφύγια σε ιδεώδη των μαζών, προσαρμογή και αγωνία του εσωτερικού κόσμου. Ο νέος σκοπός της ζωής μου στεκόταν μπροστά μου φοβερός και άγιος- χιλιάδες φορές τον είχα προαισθανθεί, πολλές φορές τον είχα εκφράσει, αλλά τώρα πρώτη φορά τον έζησα. Ήμουν ένα παιχνίδι της φύσης, της αβεβαιότητας, ίσως για να μια νέα πραγματικότητα!
Είχα ήδη δοκιμάσει πολλή μοναξιά, κι όμως τώρα ήξερα πως υπήρχε και άλλη, ακόμα βαθύτερη, που δεν μπορεί κανείς να την αποχωριστεί.

Όποιος πραγματικά δε θέλει τίποτ’ άλλο παρά τη μοίρα του, αυτός δεν έχει ανάγκη από ομοίους του. Στέκει μόνος και έχει μέσα του τον παγερό χώρο του κόσμου. Υπήρξαν μάρτυρες που ευχαρίστως ανέβηκαν στο σταυρό, αλλά δεν ήταν ήρωες, δεν ήταν ελεύθεροι- ήθελαν κι αυτοί κάτι, αυτό που αγαπούσαν και τους ήταν οικείο- είχαν πρότυπα και ιδεώδη. Όποιος όμως θέλει μόνο τη μοίρα του, δεν έχει ανάγκη ούτε από πρότυπα ούτε από ιδεώδη- δεν επιδιώκει τίποτα το αγαπητό και το παρήγορο! Αυτόν το δρόμο πρέπει να παίρνει κανείς!

Ναι, αυτό είναι το απλησίαστο κατόρθωμα. Αλλά μπορεί κανείς να το ονειρευτεί, να το προγευτεί και να το προαισθανθεί. Πολλές φορές, μόνος, καταλάβαινα αυτή την αλήθεια.

ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ, ΝΤΕΜΙΑΝ (απόσπασμα)

read more

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Κίνα: Μία θεαματική ηλεκτρική καταιγίδα πάνω από την πόλη Chongqing





Ο θεαματικός Κόσμος των ηλεκτρικών καταιγίδων χτυπά πόλη της Κίνας:
Κατά τις πρώτες πρωινές ώρες της 5ης Απριλίου 2018, μέρα που συνέπεσε  με τον εορτασμό του Qingming, ημέρα των νεκρών για του Κινέζους, ξέσπασε μία θεαματική ηλεκτρική καταιγίδα συνοδευόμενη από αστραπές και κεραυνούς, πάνω από την  Chongqing, μία ανερχόμενη πόλη στο εσωτερικό της Κίνας, της οποίας η μητροπολιτική περιοχή είναι μία από τις πιο κατοικημένες περιοχές της χώρας. Οι αστραπές και οι κεραυνοί διαδόθηκαν οριζοντίως και καθέτως πάνω από τους ουρανοξύστες της πόλης για περισσότερο από 5 ώρες.

Στην φωτογραφία ξεχωρίζει το επιβλητικό περίγραμμα των κτιρίων  του Διεθνούς Χρηματοοικονομικού Κέντρου της πόλης, που είναι στην  χερσόνησοYuthong πάνω στον ποταμό Yangtse, τα οποία κατασκευάστηκαν τον ΧΧΙ αιώνα, και έχουν  450 μέτρα  ύψος που βαίνει αυξανόμενο.

Κατά τη διάρκεια της παραδοσιακής γιορτής του Qingming, οι οικογένειες επισκέπτονται τους τάφους των προγόνων τους, τους καθαρίζουν, προσεύχονται για τους νεκρούς και πραγματοποιούν τελετουργικές προσφορές: από την τοποθέτηση τροφίμων μέχρι το κάψιμο θυμιάματος ή ψεύτικων χαρτονομισμάτων. Το 2007, κατά τη διάρκεια μίας ηλεκτρικής καταιγίδας έχασαν τη ζωή τους επτά μαθητές που  βρίσκονταν στην τάξη τους, στην δημοτική συνοικία της  Chongqing.

Πηγή:nationalgeographic.com.es
read more

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Μυκηναϊκά Ανάκτορα: λύθηκε το μυστήριο της κατασκευής τους;




Ο Κόσμος των Μυκηνών προβληματίζει τους αρχαιολόγους:
Ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα μυστήρια της αρχαιολογίας, στον ελλαδικό χώρο, είναι η κατασκευή των μυκηναϊκών ανακτόρων της Εποχής του Χαλκού. Συγκεκριμένα, το ερώτημα που προβληματίζει τους αρχαιολόγους είναι το πώς οι εργάτες της εποχής αυτής κατάφεραν να κόψουν αυτούς τους πέτρινους ογκόλιθους.

Απάντηση σε αυτό το μυστήριο φαίνεται να δίνει ο Nicholas Blackwell, αρχαιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα. Ο Blackwell θεωρεί ότι οι κατασκευές αυτές έγιναν με τη χρήση ενός πριονιού-εκκρεμές μεγάλου μεγέθους. Και για να το αποδείξει, κατασκεύασε ένα.

Το πρόβλημα ήταν ότι κανείς σήμερα δεν έχει δει ένα τέτοιο πριόνι της Εποχής του Χαλκού. Ούτε έχουν βρεθεί σε ανασκαφές κάποιος σκελετός ή λεπίδες. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι πριν από 30 χρόνια άρχισαν να υποψιάζονται πως ένας μηχανισμός ικανός να λειτουργήσει κοφτερές μεταλλικές πλάκες, με την καθοδήγηση ανθρώπου, θα πρέπει να είναι αυτό που έχει δημιουργήσει καμπύλες τομές σε μεγάλα λίθινα κομμάτια της εποχής του Μυκηναϊκού Πολιτισμού. Τέτοιες τομές υπάρχουν στην κατασκευή ανακτόρων, σχεδόν 3.300 χρόνια πριν και μέχρι την κατάρρευση του πολιτισμού των Μυκηναίων, μαζί με άλλους πολιτισμούς της Εποχής του Χαλκού.

Σύμφωνα με τον Blackwell μόνο ένα τέτοιο εργαλείο θα μπορούσε να είχε την απαραίτητη ταχύτητα και δύναμη για να κόψει τους βράχους που οι Μυκηναίοι χρησιμοποιούσαν για υποστυλώματα, θύρες και κατώφλια σε ανάκτορα και μεγάλους τάφους.

Ορισμένοι μελετητές συνεχίζουν να θεωρούν ότι πριόνια χειρός θα ήταν περισσότερο πιθανό να υπήρχαν από ό,τι μια λεπίδα ενός πριονιού-εκκρεμές. Αλλά η επιστημονική άποψη άρχισε να μεταβάλλεται, καθώς παρόμοια σημάδια βρέθηκαν και σε λίθινες εργασίες σε διάφορες μυκηναϊκές τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένης της οχυρωμένης πόλης και ακρόπολης των Μυκηνών. Ξεχωριστές αναφορές τη δεκαετία του 1990 από γερμανούς αρχαιολόγους προέβαλλαν την άποψη για ένα μηχάνημα εκκρεμές το οποίο παρήγε σημάδια στην μυκηναϊκή τοιχοποιία.

Ως προς το μέγεθος αυτού του μηχανισμού, έχουν δοθεί διάφορες εκτιμήσεις. Ένας ερευνητής υπολογίζει να είχε μεταξύ 3 και 8 μέτρα ύψος. Ο Blackwell αμφισβητεί το ύψος των 8 μέτρων. Για να το ελέγξει έκανε τα σχετικά πειράματα, τα οποία περιέγραψε τον Φεβρουάριο στο περιοδικό Antiquity. Κατέληξε ότι ένα μηχάνημα περίπου 2 ½ μέτρα ύψους μπορούσε να δημιουργήσει σημάδια όπως αυτά που έχουν εντοπιστεί. Με τον Blackwell συμφωνεί και ο Joseph Maran, αρχαιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία.

Θα πρέπει, τέλος, να σημειωθεί ότι, παρά το πείραμα του Blackwell, υπάρχουν αρχαιολόγοι που συνεχίζουν να θεωρούν ότι τέτοιο μηχάνημα δεν υπήρχε.

Πηγή: indeepanalysis.gr
Φωτογραφία: By Andreas Trepte
read more

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Η σφαγή στο Δήλεσι



Η Δίκη των ληστών, δραστών της σφαγής στο Δήλεσι


Ο Κόσμος του παρελθόντος μας διηγείται την ιστορία, της απαγωγής των "Λόρδων",  γνωστή  ως Σφαγή στο Δήλεσι. Ένα θλιβερό γεγονός που έλαβε χώρα στην περιοχή της Αττικής του 1870 και της οποίας το  τραγικό τέλος δόθηκε στο Δήλεσι:

Στις 29 Μαρτίου 1870 συνέβη, στο Πικέρμι, το ατυχές γεγονός της απαγωγής  ξένων, κυρίως Άγγλων, περιηγητών από μία ομάδα ληστών, υπό την ηγεσία των αδελφών Χρήστου και Τάκου Αρβανιτάκη.  Η ιστορία της απαγωγής δεν είχε αίσιο τέλος, αφού κατέληξε στην εκτέλεση των ομήρων  από τους ληστές και στο διασυρμό της χώρας διεθνώς, τόσο για την αποτυχία των αρχών να ελευθερώσουν τους ομήρους όσο και για την διασύνδεση του υπουργού Στρατιωτικών Σκαρλάτου Σούτσου με τους ληστές.

Από το ξενοδοχείο Αγγλία το πρωί της 29ης Μαρτίου 1870 ξεκίνησαν για μία εκδρομή στον Μαραθώνα  ο λόρδος και η λαίδη Μάνκαστερ, Φρειδερίκος Βίνερ, ο γραμματέας της αγγλικής πρεσβείας Εδουάρδος Χέρμπερτ, ο Δικηγόρος Λόιντ με τη σύζυγο και την κόρη του, o γραμματέας της ιταλικής πρεσβείας της Αθήνας κόμης Αλβέρτος ντε Μπόιλ, ο Έλληνας ξεναγός, Αλέξανδρος Ανεμογιάννης, υπάλληλος του ξενοδοχείου και ένας Ιταλός υπηρέτης. Στην ομάδα των περιηγητών δόθηκαν ως φρουροί 4 έφιπποι χωροφύλακες.

Μετά την ολοκλήρωση της περιήγησης στον Μαραθώνα και κατά την επιστροφή τους προς την Αθήνα, γύρω στις 4:30 μ.μ δέχτηκαν επίθεση από ομάδα ληστών υπό την αρχηγία των αδελφών Αρβανιτάκη. Κατά την συμπλοκή που ακολούθησε τραυματίστηκαν δύο από τους χωροφύλακες. Οι όμηροι οδηγήθηκαν σε λημέρι στην Πεντέλη. Στη συνέχεια απελευθέρωσαν τις γυναίκες, τους δύο τραυματίες και τον Ιταλό υπηρέτη.

Για την απελευθέρωση των υπολοίπων ομήρων ζητούν 50.000 λίρες Αγγλίας και αμνηστία. Τους όρους αυτούς, όμως, δεν τους δέχεται  το ελληνικό κράτος και έτσι  αρχίζει καταδίωξη των ληστών με αποτέλεσμα η τελευταία πράξη του δράματος να δοθεί στο Δήλεσι.  Ακολουθεί συμπλοκή του  μικτού αποσπάσματος, στρατιωτών και χωροφυλάκων  με τους ληστές, που είχε ως αποτέλεσμα, οι ληστές να εκτελέσουν τους ομήρους και να σκοτωθούν 10 στρατιώτες. Κάποιοι ληστές διαφεύγουν, 7 αποκεφαλίζονται και 4 συλλαμβάνονται.

Δημιουργήθηκε διπλωματικό επεισόδιο και το ελληνικό κράτος υποχρεώθηκε να δώσει οικονομικές αποζημιώσεις στις οικογένειες των θυμάτων. Κάτω από το βάρος των γεγονότων η κυβέρνηση Ζαϊμη παραιτήθηκε.

Ο ευρωπαϊκός τύπος έπνεε τα μένεα κατά της Ελλάδας χαρακτηρίζοντάς την  «φωλέα ληστών και πειρατών», εκφράζοντας την άποψη ότι η Ελλάδα «τίθεται εκτός του κύκλου των εξευγενισμένων κρατών»

Αργότερα στη δίκη των ληστών, ως υποκινητής της απαγωγής κατηγορήθηκε ο Άγγλος τσιφλικάς Φρανκ Νόελ, αλλά αθωώθηκε με βούλευμα. Επίσης, για σχέσεις με τους ληστές κατηγορήθηκε και ο υπουργός Στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος, ο οποίος μονομάχησε με τον συνταγματάρχη Παύλο Κορωναίο για να υπερασπιστεί την τιμή του. Ο  Σούτσος  ήταν μεγαλοτσιφλικάς και χρησιμοποιούσε ληστές για να προστατεύουν τις εκτάσεις του. Τώρα αν είχε ή δεν είχε σχέσεις με τους Αρβανιτάκηδες δεν το ξέρουμε. Είναι όμως γεγονός ότι πολλοί πολιτικοί της εποχής εκείνης χρησιμοποιούσαν ληστές και τοκογλύφους για να πιέζουν τους ψηφοφόρους τους. Α.Χ.

Πηγή: Εφημερίδα Αιών, 1870

Περισσότερες λεπτομέρειες για τη σφαγή στο Δήλεσι, μπορείτε να δείτε στο βίντεο από την εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού για το συγκεκριμένο γεγονός:





read more