Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Υπερφυσικό και Παραψυχολογία





Ο Κόσμος των παραψυχικών φαινομένων στο μικροσκόπιο της επιστήμης της Φυσικής:
Θέματα όπως τα φαντάσματα, οι προαισθήσεις, το διάβασμα της σκέψης, το λύγισμα των κουταλιών με τη σκέψη ή άλλα παρόμοια παραφυσικά μυστήρια, είναι για τους περισσότερους φυσικούς ανύπαρκτα ή ότι βρίσκονται στη φαντασία των ανθρώπων. Αυτά τα παραψυχολογικά ή παραφυσικά φαινόμενα, που γίνονται αισθητά με τις πέραν των αισθήσεων μας ικανότητες ή δεν μπορούν να εξηγηθούν με τους φυσικούς νόμους, γίνονται τα τελευταία χρόνια αντικείμενο έρευνας και των φυσικών.

Οι φυσικοί όμως βλέπουν τα φαινόμενα σκεπτικιστικά. Προσπαθούν να τα επαναλάβουν στο εργαστήριο για να βρουν αν υπακούουν ή όχι σε φυσικούς νόμους. Αλλά για να κάνουν πειράματά πρέπει να συνεργαστούν με ορισμένα 'προικισμένα' άτομα, που να έχουν τέτοιες ικανότητες.

Τα παραφυσικά φαινόμενα χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη περιλαμβάνει τις περιπτώσεις της διόρασης, της τηλεπάθειας, της γνώσης μελλοντικών γεγονότων. Είναι τα φαινόμενα της παρ' αίσθησιν αντίληψης.

Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει τυχαία φαινόμενα που επηρεάζονται από τη σκέψη ή τη θέληση ενός ατόμου. Τέτοια φαινόμενα είναι το ρίξιμο των χαρτιών ή των ζαριών, το λύγισμα ενός κουταλιού ή η μετακίνηση από μακριά κλπ. Για να αποδειχθούν στην πράξη όμως με πειράματα πρέπει να είναι επαναλήψιμα σε εργαστήρια της φυσικής.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι τα πειράματα παραψυχολογίας δεν είναι επαναλήψιμα, γιατί αυτό οφείλεται στην αδυναμία της φυσικής. Και φέρνουν σαν παράδειγμα ότι οι συσκευές στη φυσική δουλεύουν καλά με ποσότητες πάνω από μια ορισμένη τιμή. Έτσι και στα παραφυσικά φαινόμενα, ισχυρίζονται, δεν υπάρχουν μηχανήματα που να μετρούν τις πολύ μικρές ποσότητες με τις οποίες δουλεύουν τα παραφυσικά φαινόμενα.


Αλλά οι πιο πολλοί άνθρωποι, παρόλο που τα παραφυσικά φαινόμενα δεν μπορούν να εξηγηθούν με τη βοήθεια της φυσικής, έχουν γι' αυτά τα φαινόμενα μια τελείως προσωπική θετική στάση. Αυτό δείχνουν και οι περισσότερες δημοσκοπήσεις. Πολύς κόσμος πιστεύει σε τέτοια φαινόμενα. Γιατί θεωρούν ότι κάτω από την επιφάνεια της συνείδησης και της κοινής λογικής υπάρχουν κινητήριες δυνάμεις που προκαλούν ανεξήγητα φαινόμενα. Μήπως, όμως, αυτό που τώρα είναι έξω από τη λογική της επιστήμης, θα είναι αργότερα κοινό κτήμα των ανθρώπων;

Ιστορική αναδρομή
Οι περισσότεροι επιστήμονες φυσικοί αντιμετωπίζουν πιθανώς τα παραφυσικά φαινόμενα είτε σαν σαχλαμάρες είτε σαν μη αντάξια σοβαρής μελέτης. Όμως, εδώ και πολλά χρόνια το θέμα αυτό έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον διάφορων διαπρεπών φυσικών.

Για παράδειγμα οι Λόρδος Rayleigh, J.J. Thomson και Oliver Lodge, ήταν όλοι τους ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας για την Ψυχική Έρευνα, η οποία ιδρύθηκε το 1882 από τους συνεργάτες του Trinity College για τη μελέτη "εκείνων των ικανοτήτων του ατόμου, αληθινές ή υποτιθέμενες, οι οποίες εμφανίζονται να είναι ανεξήγητες σε κάθε γενικά αναγνωρισμένη υπόθεση". Αργότερα μέλος της υπήρξε και ο αστρονόμος C. Flammarion. Ο μεγάλος Άγγλος φυσικός Oliver Lodge, το 1884, είχε επιβεβαιώσει πειράματα τηλεπαθητικής μεταβίβασης. Το 1888 ιδρύεται μια αντίστοιχη εταιρεία και στις ΗΠΑ, ενώ αργότερα ακολούθησαν η Γαλλία, η Ολλανδία, η Ιταλία, η ΕΣΣΔ και φυσικά η Ελλάδα.


Αλλά αν πάμε στο παρελθόν, συναντάμε κορυφαίους επιστήμονες σαν τον Κέπλερ, με πίστη στην αστρολογία, που έλεγε ότι "τίποτα δεν γίνεται στον ουρανό που να μην γίνεται με κάποιο κρυφό τρόπο αισθητό από τις δυνάμεις της Γης. Οι πνευματικές δυνάμεις εδώ στη Γη επηρεάζονται όσο και ο ίδιος ο ουρανός". Ο Leibniz συνταράχθηκε όταν έμαθε για τα κατορθώματα του 'Άγιου της εποχής του, Ιωσήφ του Copertino. Ο ασκητής αυτός σε κατάσταση έκστασης φαίνονταν να παραβιάζει τη βαρύτητα αιωρούμενος πάνω από το έδαφος. Ο μεγάλος Νεύτωνας πέρασε τα τελευταία του 20 χρόνια, βυθισμένος σε μελέτες αποκρυφιστικές καθώς και στην αλχημεία. Στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, οι B. Steward, W.Crookes και W.Barett ήταν ένθερμοι μελετητές της παραψυχολογίας. Ο Crookes, από τους μεγαλύτερους φυσικούς, μάλιστα το 1883 δημοσίευσε περιγραφές φαινομένων ακαυστίας και τηλεκίνησης. Φυσικά είχε συγκεντρώσει τόσα ειρωνικά σχόλια στην εποχή του, που ακόμα και σήμερα στο περίφημο Science Museum στο Λονδίνο, υπάρχουν στην αίθουσα όπου εκτίθενται οι ανακαλύψεις του αυτά τα σχόλια.


Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο J. Rhine, στο Πανεπιστήμιο Duke της Αμερικής, εισήγαγε στατιστικές μεθόδους κι ένα πλέγμα αυστηρών ελέγχων στα φαινόμενα της τηλεπάθειας, διόρασης και πρόγνωσης. Έτσι, η παραψυχολογία άρχισε να παίρνει άλλες, επιστημονικές κατά κάποιο τρόπο, διαστάσεις. Με τα πειράματά του ο Rhine επί τριάντα χρόνια, βρήκε ότι μερικά άτομα μάντευαν ορισμένα χαρτιά σε ποσοστό πάνω από τους νόμους της στατιστικής. Άλλοι όμως, σαν τον Shannon τον πατέρα της θεωρίας των επικοινωνιών ή το μαθηματικό W. Weaver, αρνήθηκαν την ερμηνεία του Rhine. Ο H. Schmidt, διάδοχος του Rhine στο εργαστήριο του, δούλεψε κι αυτός συστηματικά με πειραματικές συσκευές για να βρει άτομα προικισμένα με άλλου είδους ικανότητες.


Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, θα δούμε επιστήμονες σαν τον Sergeyev στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ, να ασχολούνται πειραματικά με τα φαινόμενα της παραψυχολογίας, με τη συμμετοχή ατόμων με ισχυρές ικανότητες. Ένα τέτοιο άτομο ήταν η Nina Kulagina που μπορούσε να μετακινήσει με τη δύναμη του νου μικρά αντικείμενα, όπως σπίρτα. Ο Sergeyev απέδιδε την τηλεκίνηση στο γεγονός ότι η Nina Kulagina, με την οποία έκανε τα πειράματα, τη στιγμή της συγκέντρωσης γινόταν πηγή υπεριώδους ακτινοβολίας. Ο έντονος ιονισμός που προκαλεί στον αέρα μπορεί, σύμφωνα με τον Sergeyev, να μετακινήσει τα σπίρτα.


Ο καθηγητής των μαθηματικών J. Taylor στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, συνεργάστηκε με τον διάσημο για τις παραφυσικές ικανότητές του Ισραηλίτη Uri Geller για πειράματα παραψυχολογίας και πίστευε ότι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκπέμπει ο Geller συντονίζει τα ηλεκτρόνια του αντικειμένου, τα οποία έτσι παραμορφώνονται από μακριά. Το 1974 το φημισμένο για την εγκυρότητα του περιοδικό Nature δημοσιεύει μια μελέτη των φυσικών R. Targ και H. Puthoff, του Πανεπιστημίου του Stanford, για τις ικανότητες του Uri Geller. Στην εργασία τους βεβαιώνουν για τις μαντικές ικανότητες του Geller καθώς και την τηλεπαθητική μεταβίβαση σχεδίων, σε απίστευτα αυστηρές συνθήκες με τις οποίες διεξήχθησαν τα πειράματα.


Μια στατιστική έρευνα του Michel Gauquelin, τη δεκαετία του '60, έδειξε ότι το ιατρικό επάγγελμα ήταν πολύ συχνότερο σε άτομα που ο Κρόνος ή ο Άρης είχαν κάποιο ορισμένο ύψος στον ουρανό όταν γεννήθηκαν. Και τέλος το 1951 ο ραδιομηχανικός J.Nelsen δημοσίευσε εμπειρικούς κανόνες που έδειχναν ότι οι θέσεις των πλανητών επηρέαζαν τις τηλεπικοινωνίες στα βραχέα κύματα.

Σημερινή κατάσταση

Σήμερα, πολλοί επιστήμονες συμμετέχουν σε διάφορες έρευνες που γίνονται για τα παραφυσικά φαινόμενα και δημοσιεύουν τις εργασίες τους σε επιστημονικά περιοδικά. Για παράδειγμα, κάποιες έρευνες στο Berkeley έχουν δείξει ότι οι προσευχές παρατείνουν τη ζωή των ασθενών, ακόμα κι όταν οι ασθενείς δεν γνωρίζουν ότι κάποιος προσεύχεται γι' αυτούς. Δυστυχώς όμως, αυτοί οι επιστήμονες θεωρούνται αιρετικοί και δεν σχολιάζονται καν οι έρευνες τους. Παρόλο, που όσοι ασχολούνται με αυτά τηρούν όπως λένε κάποιους δεοντολογικούς κανόνες της επιστήμης.

Ένας από αυτούς, τους αιρετικούς επιστήμονες, είναι και ο φυσικός Brian Josephson, από το εργαστήριο Cavendish στο Κέιμπριτζ, που το 1973 πήρε Νόμπελ για τις εργασίες του πάνω στους υπεραγωγούς. Σήμερα, διευθύνει το Πρόγραμμα Ενοποίησης Σκέψης - Ύλης (Mind-matter unification project) στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, με σκοπό να βρει με ποιο τρόπο εργάζεται ο εγκέφαλος, ερευνώντας θέματα όπως η γλώσσα και η συνείδηση. Μεταξύ των άλλων μελετάει βαθιά και τις θεμελιώδεις συνδέσεις μεταξύ της μουσικής και του νου. Προκαλεί όμως τους αντιρρησίες φυσικούς για τη θεωρητική έρευνα, που πραγματοποιεί, πάνω στη φύση των παραφυσικών φαινομένων, ένα πεδίο που είναι γνωστό ως παραψυχολογία. "Μας ασκείται πραγματικά μια μεγάλη πίεση προκειμένου να μην κρατούμε σε τέτοια θέματα θετική στάση", αναφέρει ο Brian Josephson. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πειράματα, κατά τον Josephson, είναι το Πρόγραμμα Παγκόσμιας Συναίσθησης (Global Consciousness Project), το οποίο καταγράφει τους τυχαίους αριθμούς που παράγουν συσκευές επί τη βάσει ηλεκτρονικού θορύβου. Ο διευθυντής του Προγράμματος Roger D. Nelson δηλώνει ότι - για ανεξήγητους λόγους - η κατανομή των τυχαίων αριθμών αλλάζει αισθητά κατά τη διάρκεια κρίσεων, με αξιοσημείωτο τέτοιο παράδειγμα την 11η Σεπτεμβρίου του 2001.

Σκεπτικισμός
Από την άλλη πλευρά, οι σκεπτικιστές επιμένουν ότι τέτοια στοιχεία δεν τους πείθουν. Ο Terence M. Hines, ένας καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Pace της Νέας Υόρκης, λέει για παράδειγμα ότι οι περί προσευχών μελέτες που έχει δει ήταν ελλιπώς σχεδιασμένες - κριτική που ωστόσο διατυπώνεται και για πολλές άλλες επιστημονικές έρευνες. Μια πρόσφατη και μεγαλύτερης κλίμακα μελέτη κατέληξε ότι οι προσευχές αγνώστων δεν βελτίωσαν την υγεία ασθενών που χειρουργούνταν στην καρδιά.


"Ακόμη γενικότερα", δηλώνει ο Hines, "τα δεδομένα που ισχυρίζονται ότι αφορούν εκδήλωση παραφυσικών φαινομένων βρίσκονται πάντα στα ακρότατα όρια του αντιληπτού". Καθώς οι επιστήμονες μαθαίνουν νέα στοιχεία για ένα φαινόμενο, αναπροσαρμόζουν και επαναρυθμίζουν τα πειράματα τους προκειμένου να εμφανιστούν ευκρινέστερα τα όποια νέα στοιχεία. "Στον χώρο της έρευνας των παραφυσικών φαινομένων κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, παρά τα χρόνια δουλειάς στον τομέα", συμπληρώνει ο Hines.


Ίσως ο κυριότερος λόγος που η πλειονότητα των επιστημόνων απορρίπτει την παραφυσική έρευνα είναι ότι κανένας δεν έχει πλήρη απάντηση στο πώς το μυαλό αλληλεπιδρά με τον φυσικό κόσμο. Ακόμη και ο Josephson το παραδέχεται: "Θα πρέπει να είναι κάτι που δεν έχουμε εντοπίσει στα φυσικά πειράματα. Νομίζω ότι αν μπορέσουμε να βρούμε ένα μοντέλο εκδήλωσης του φαινομένου, τότε οι άνθρωποι θα στραφούν στη μελέτη του".


Σε ένα άρθρο στην εφημερίδα Observer, ο David Deutsch, ένας κβαντικός φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, περιέγραψε τους ισχυρισμούς του Josephson σαν "ολοκληρωτικά σκουπίδια" και συνέχισε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι τα παραφυσικά φαινόμενα υπάρχουν στην πραγματικότητα. Κι όταν ρωτήθηκε από το περιοδικό Physics World εάν τα παραφυσικά φαινόμενα μπορούν να γίνουν μια ευυπόληπτη περιοχή της έρευνας, ο Deutsch φάνηκε ιδιαίτερα καυστικός και περιφρονητικός. "Την ημέρα που ο Άγιος Βασίλης θα γίνει πεδίο έρευνας".

Επιδιώξεις των παραφυσικών ή παραψυχολογικών φαινομένων

Αν και όπως είπαμε η παραψυχολογία δεν λαμβάνεται σοβαρά από τους περισσότερους φυσικούς, αντιμετωπίζεται τώρα τελευταία πιο σοβαρά στον ευρύτερο ακαδημαϊκό κόσμο, ειδικά στα τμήματα της ψυχολογίας. Περίπου σε 50 άτομα στα Πανεπιστήμια της Μεγάλης Βρετανίας έχουν απονεμηθεί διδακτορικά PhD στην παραψυχολογία, και 15 από αυτούς έχουν λάβει μόνιμες ακαδημαϊκές θέσεις στα Πανεπιστημιακά τμήματα, σύμφωνα με τον Bernard Carr, έναν καθηγητή της κοσμολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.


"Ακόμα κι αν κάποιος θεωρεί την πιθανότητα της υπεραισθητικής (extrasensory) αντίληψης να είναι στην πράξη μικρή, η σημασία της απόδειξης της θα ήταν τόσο μεγάλη που είναι σίγουρα αξίζει η προσπάθεια στη μελέτη της", λέει ο Carr.

Πηγή: e-telescope.gr
read more

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Mackenzies: η παραλία που εμφανίζεται κάθε 7 χρόνια




Ο παράξενος Κόσμος της Φύσης: Mackenzies: η παραλία που εμφανίζεται κάθε 7 χρόνια

Μεταξύ των παραλιών Bondi και Tamarama στα ανατολικά προάστια του Σίδνεϊ, η παραλία Mackenzies έχει συνήθως μια βραχώδη είσοδο χωρίς άμμο. Αλλά τις τελευταίες εβδομάδες, ο γραφικός κόλπος έχει μετατραπεί σε μια υπέροχη παραλία – πιστεύεται ότι προκαλείται από την ανάπτυξη του «Ελ Νίνιο». Αυτό μάλιστα συμβαίνει κάθε 7 περίπου χρόνια, όταν οι κάτοικοι βλέπουν ξαφνικά τους βράχους να μεταμορφώνονται σε αμμώδη ακτή.

Ο γεωλόγος Greg Skilbeck στο Τεχνολογικό πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ αναφέρει ότι το φαινόμενο συμβαίνει όταν τα κύματα φέρνουν άμμο από κοντινές αμμώδεις κορυφογραμμές. «Είναι ένα σύνηθες φαινόμενο να καταλήγει η άμμος στην ακτή κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν υπάρχει αυξημένη κυματική ενέργεια», είπε.





Πηγή: laimitomos.com
read more

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Το τέρας του Loch Ness





Ο Κόσμος των θρύλων μας διηγείται την ιστορία του τέρατος του Loch Ness:
Τα Highlands της Σκωτίας είναι ίσως το πιο ιδανικό σκηνικό για ιστορίες με τέρατα και δράκους. Οι μύθοι για ένα τέρας που κρύβεται στη λίμνη Ness ξεκινούν αρκετούς αιώνες νωρίτερα, χρειάστηκε όμως να έρθει ο 20ος αιώνας για να γίνει παγκόσμια γνωστή η Nessie. Απάτη ή κάποιο άγνωστο μέλος του ζωϊκού βασιλείου, πιθανόν απομεινάρι μιας άλλης εποχής;

Όμως εκτός από το τέρας του Loch Ness υπάρχουν και αρκετές άλλες περιπτώσεις περίεργων ζώων σε διάφορες περιοχές του κόσμου. Άλλα από αυτά ανήκουν στη σφαίρα των τοπικών μύθων και θρύλων, όπως ο Bigfoot στα δάση της Βορείου Αμερικής, ο Χιονάνθρωπος των Ιμαλαίων και ο Chupacabra της Κεντρικής Αμερικής. Υπάρχουν και άλλα που ενώ η ύπαρξή τους είναι επιστημονικά αποδεδειγμένη, πολύ σπάνια έχουν εντοπιστεί, όπως τα γιγάντια καλαμάρια που ζουν στα βάθη των ωκεανών και το μήκος τους φτάνει τα 10-13 μέτρα.

Η πιο διάσημη φωτογραφία του τέρατος του Loch Ness, αυτή που τράβηξε ο Robert Wilson το 1934,
έχει αποδειχθεί ότι ήταν κατασκευασμένη χρησιμοποιώντας ένα παιδικό παιχνίδι. Το φιλμάκι του 1967 με τον Bigfoot έχει πολλάκις αμφισβητηθεί, αν και δεν έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ήταν σκηνοθετημένο.

Παρότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν έχει ακόμα εντοπιστεί το σύνολο των ειδών του ζωϊκού βασιλείου, οι παραπάνω περιπτώσεις δεν είναι απλά ένα νέο είδος εντόμου, ή ένα είδος ψαριού των βυθών των ωκεανών, αλλά αποτελούν είτε χαμένους κρίκους στην ιστορία της εξέλιξης (Bigfoot), είτε απομεινάρια μιας μακρινής εποχής κατά την οποία στη γη κυριαρχούσαν τα τεράστια ερπετά (Loch Ness).

Εκτός και αν αποτελούν απλά εφευρετική επιχειρηματικότητα που εκμεταλλεύεται την έλξη που ασκούν το μυστήριο και το παράξενο.

Πηγή: e-telescope.gr
read more

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Derinkuyu(Μαλακοπή): η εντυπωσιακή υπόγεια αρχαία πόλη 18 ορόφων στην Καππαδοκία





Ένας αρχαίος υπόγειος Κόσμος αποκαλύπτεται: Derinkuyu(Μαλακοπή): η εντυπωσιακή υπόγεια αρχαία πόλη 18 ορόφων στην  Καππαδοκία
Ο Στράβων (1ος αι. πΧ.–1ος αι. μ.Χ.) περιγράφει την Καππαδοκία ως την περιοχή των Μάγων του Ζωροαστρισμού. «Εν δε τη Καππαδοκίαι πολύ γαρ εκεί το των Μάγων φύλον, οι και πύραιθοι καλούνται, πολλά δε και των περσικών θεών ιερά».

Η αρχαία υπόγεια πόλη Derinkuyu της Καππαδοκίας εκτείνεται σε βάθος 60 περίπου μέτρων κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Μπορούσε να φιλοξενήσει 20.000 κατοίκους μαζί με τα ζώα τους. Αποτελείται από 18 ορόφους λαξευμένους μέσα στη γη. Υπάρχουν αεραγωγοί, κοινόχρηστοι χώροι, διάδρομοι, εστιατόρια, κελάρια για κρασί, ελαιοτριβεία, στάβλοι, αποθήκες και ιερά.

Επειδή η πόλη λαξεύτηκε περιοδικά σε προϋπάρχουσες σπηλιές και υπόγειες δομές που είχαν σχηματισθεί με φυσικό τρόπο, δεν υπάρχει τρόπος προσδιορισμού του χρόνου που κατασκευάστηκε. Έτσι λοιπόν, με δεσμούς στους φρύγες, τους χετταίους, τους πέρσες και τους χριστιανούς, το Derinkuyu αποτελεί ένα γοητευτικό αίνιγμα για τους λάτρεις των αρχαίων μυστηρίων.

Το 1963 ένας Τούρκος ανακάλυψε στο υπόγειο του σπιτιού του τη θαμμένη πόλη με 18 ορόφους!

Οι βαριές πέτρινες πόρτες έχουν ύψος 1–1,5 μέτρο, πάχος 30–50 εκατοστά και ζυγίζουν 200–500 κιλά.
Η τρύπα στη μέση χρησίμευε για το ανοιγόκλεισμα της πόρτας, αλλά και για να βλέπουν ποιος ήταν απʼ έξω.
Κάθε όροφος μπορούσε να σφραγιστεί ανεξάρτητα.

Θεωρείται ότι ο χριστιανικός πληθυσμός χρησιμοποίησε την υπόγεια πόλη για να αποφύγει τη δίωξη από τους Ρωμαίους. Η πόλη γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή της κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Κατά τους αραβο-βυζαντινούς πολέμους από το 780 έως το 1180 η Derinkuyu χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο για μουσουλμάνους Άραβες – κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου προστέθηκαν οι σήραγγες που συνέδεαν τις υπόγειες πόλεις.

Μια άλλη άποψη τοποθετεί τη δημιουργία της υπόγειας πόλης πολύ νωρίτερα, από τους Χετίτες,γύρω στον 15ο αιώνα π.Χ. Παρόλο που δεν ήταν η ιδανική πόλη, οι αρχαίοι πολιτισμοί προσπάθησαν να κάνουν τη ζωή τους εκεί όσο πιο άνετη και ασφαλή γινόταν.

Λαγούμια που σκάφτηκαν στους τοίχους, εξασφάλιζαν επαρκή εξαερισμό, ενώ μεγάλες, στρογγυλές πέτρινες πόρτες εξασφάλιζαν ότι οι εισβολείς δεν θα μπορούσαν να εισέλθουν στην υπόγεια πόλη. Εκτός από τα παρεκκλήσια για λατρεία, υπάρχουν επίσης χώροι για ζώα και πολλά πηγάδια για την παροχή πόσιμου νερού.

Κοινόχρηστα δωμάτια, στάβλοι, κελάρια κρασιού και ελαιοτριβεία αποδεικνύουν ότι η υπόγεια ζωή δεν είχε σε τίτποτα να ζηλέψει την υπέργεια.

Ανοιχτή στο κοινό από το 1965, η υπόγεια πόλη Derinkuyu, μαζί με την κοντινό Kaymakli, αποτελούν γνωστά τουριστικά αξιοθέατα στην περιοχή.



Πηγή: laimitomos.com

read more

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Κυνηγοί φαντασμάτων φωτογράφισαν «παράξενη μορφή» σε εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο στο Ηνωμένο Βασίλειο





Ο Κόσμος των υπερφυσικών φαινομένων δηλώνει την παρουσία του με την εμφάνιση  παράξενης μορφής σε μία φωτογραφία:  Αλήθεια ή μία ακόμα υπερβολή;

Το υπερφυσικό φαινόμενο καταγράφηκε σε εγκαταλελειμμένο κτήριο που χρησίμευε ως νοσοκομείο και είναι χτίσμα της βικτοριανής εποχής.

Ανάμεσα στα μέλη της ομάδας των Βρετανών κυνηγών φαντασμάτων που επισκέφθηκαν ένα εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο στην πόλη του Λίβερπουλ, «γλίστρησε» ένας απρόσμενος επισκέπτης: μια παράξενη γυναικεία μορφή που έγινε αντιληπτή μόνον με την παρατήρηση της φωτογραφίας η οποία δημοσιεύθηκε στην καθημερινή εφημερίδα «Express».

Ο φωτογράφος είναι ο κυνηγός φαντασμάτων της εταιρείας Haunted Happenings –η οποία ασχολείται με τη διοργάνωση περιηγήσεων με στόχο την αναζήτηση υπερφυσικών φαινομένων- Phil Barron, 45 ετών. Τη νύχτα του Halloween πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη στο παλιό και εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο που χρονολογείται από την βικτοριανή εποχή. Τότε, ήταν που ο Barron φωτογράφησε την ομάδα των γενναίων και στη συνέχεια την δημοσίευσε στο λογαριασμό της εταιρείας στο Facebook. Την επόμενη ημέρα ο Barron βρήκε έναν ποταμό σχολίων κάτω από την ανάρτησή του που αναφέρονταν στο γυναικείο πρόσωπο που διακρίνεται στη φωτογραφία.

Το κτήριο ανεγέρθηκε την βικτοριανή εποχή και χρησίμευσε ως ορφανοτροφείο το 1874. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο και τώρα είναι εγκαταλελειμμένο διατηρώντας έναν λαβύρινθο από δωμάτια, ένα παρεκκλήσι και ένα νεκροτομείο.

Ο Barron δήλωσε ότι η φωτογραφία δεν είναι ρετουσαρισμένη. Τα μέλη της ομάδας που φαίνονται στη φωτογραφία δήλωσαν ότι ουδείς αναγνωρίζει την μυστηριώδη φιγούρα: και είναι σαφές ότι αυτό το «πρόσωπο» δεν ήταν μέλος της ομάδας. Ο Barron τονίζει ότι «το μέγεθος του προσώπου είναι εντελώς δυσανάλογο σε σχέση με εκείνα που υπάρχουν στη φωτογραφία».



Πηγή: pronews.gr/
Οι φωτογραφίες είναι από mirror.co.uk

read more

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Τα πειράματα τηλεμεταφοράς





Ο Κόσμος της κβαντικής φυσικής αποκαλύπτει τα μυστικά του: Τα πειράματα τηλεμεταφοράς

Πρόσφατα πειράματα δείχνουν ότι μια μορφή μη τοπικής σύνδεσης που είναι γνωστή ως "τηλεμεταφορά" υπάρχει όχι μόνο ανάμεσα σε μεμονωμένα σωματίδια, αλλά ακόμη και ανάμεσα σε ολόκληρα άτομα.  Η τηλεμεταφορά αποδείχτηκε πειραματικά το 1997 για την κβαντική κατάσταση φωτονίων σε δέσμες φωτός και για την κατάσταση των μαγνητικών πεδίων που παράγονται από νέφη ατόμων.

Την άνοιξη του 2004 πειράματα-ορόσημα από δύο ομάδες φυσικών, μία στο Εθνικό Ινστιτούτο Μέτρων και Σταθμών στο Κολοράντο και μία στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ στην Αυστρία, έδειξαν ότι η κβαντική κατάσταση ολόκληρων ατόμων μπορεί να τηλεμεταφερθεί με τη μεταφορά κβαντικών bits ("qubits") που ορίζουν τα άτομα.

Στο πείραμα του Κολοράντο, με επικεφαλής τον Μ. Ντ. Μπάρετ (M.D. Barret), τηλεμεταφέρθηκε με επιτυχία η βασική κατάσταση ιόντων βηρυλλίου, και στο πείραμα του Ίνσμπρουκ, με επικεφαλής τον Μ. Ριμπ (M. Riebe), τηλεμεταφέρθηκαν οι βασικές και μετασταθερές καταστάσεις μαγνητικά παγιδευμένων ιόντων ασβεστίου. Οι φυσικοί πέτυχαν μια τηλεμεταφορά με εξαιρετικά υψηλή πιστότητα - 78% από την ομάδα του Κολοράντο και 75% από την ομάδα του 'Ινσμπρουκ - χρησιμοποιώντας διαφορετικές τεχνικές αλλά ακολουθώντας το ίδιο βασικό πρωτόκολλο.

Πρώτα, δύο φορτισμένα άτομα (ιόντα), που ονομάζονται Α και Β, "διαπλέκονται", δημιουργώντας την ακαριαία σύνδεση που παρατηρείται και στο πείραμα EPR. Κατόπιν, κωδικοποιείται μέσα σε ένα τρίτο άτομο, που ονομάζεται P, η σύμφωνη υπερτιθέμενη κβαντική κατάσταση που θα τηλεμεταφερθεί. Κατόπιν μετράται το A, ένα από τα διαπλεγμένα ιόντα και το άτομο P. Σε αυτό το σμείο η εσωτερική κβαντική κατάσταση του B μετασχηματίζεται, και παίρνει ακριβώς την κατάσταση που είχε κωδικοποιηθεί μέσα στο P! Δηλαδή, η κβαντική κατάσταση του  P "τηλεμεταφέρεται" στο B.

Αν και τα πειράματα απαιτούν πολύπλοκες διεργασίες, η φυσική διαδικασία που επιδεικνύουν είναι σχετικά απλή. Όταν το A και το  P μετρηθούν μαζί, η προϋπάρχουσα μη τοπική σύνδεση ανάμεσα στο A και το B δημιουργεί μια μη τοπική μεταφορά κατάστασης από το P στο B. Στο πείραμα EPR, το ένα από τα δύο διαπλεγμένα σωματίδια "πληροφορεί διαμορφωτικά" ή "δια-πληροφορεί" το άλλο για τη μετρηθείσα κατάστασή του.

Παρόμοια, στα πειράματα τηλεμεταφοράς, η μέτρηση του ενός από τα δύο διαπλεγμένα ιόντα μαζί με ένα τρίτο ιόν κωδικοποιεί την κατάστασή του τρίτου ιόντος στο δεύτερο δίδυμο ιόν. Επειδή η διαδικασία καταστρέφει την υπερτιθέμενη κβαντική κατάσταση του A και την αναδημιουργεί στο P, θυμίζει την ιδέα της "τηλεμεταφοράς" ενός αντικειμένου από το ένα σημείο σε ένα άλλο, η οποία απαντάται στην επιστημονική φαντασία.

Τα πιο εξελιγμένα πειράματα τηλεμεταφοράς ανοίγουν τεράστιους ορίζοντες. Σε λίγο οι φυσικοί θα βρουν τρόπους για να τηλεμεταφέρουν qubits όχι μόνο από ένα άτομο σε ένα άλλο, αλλά ανάμεσα σε ένα μεγάλο αριθμό σωματιδίων ταυτόχρονα. Αυτό θα οδηγήσει σε διάφορες τεχνολογικές καινοτομίες, ανάμεσά τους και μια νέα γενιά ταχυτήτων κβαντικών υπολογιστών.

Αν διανεμηθεί ένας μεγάλος αριθμός διαπλεγμένων σωματιδίων σε όλη τη δομή ενός υπολογιστή, η "κβαντική τηλεμεταφορά" μπορεί να δημιουργήσει μια ακαριαία μεταφορά πληροφοριών ανάμεσά τους χωρίς να χρειάζεται να συνδέονται τα σωματίδια μεταξύ τους ή ακόμη και να είναι το ένα δίπλα στο άλλο.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ervin Laszlo, Η Νέα Επιστήμη και το Ακασικό Πεδίο, Εκδόσεις Αρχετυπο
.
read more

Η λίμνη που δημιουργείται για έξι μήνες τον χρόνο




Ο Κόσμος της Φύσης πολλές φορές είναι... παράξενος: Η λίμνη που δημιουργείται για έξι μήνες τον χρόνο

Μία λίμνη η οποία βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Hochschwab στην Αυστρία και δημιουργείται έξι μήνες το χρόνο.

Κατα τη διάρκεια του χειμώνα και του φθινοπώρου η περιοχή είναι ένας δημοφιλής προορισμός για λάτρεις της πεζοπορίας. Ωστόσο κατα τους πιο ζεστούς μήνες το χιόνι και ο πάγος που καλύπτουν την κορυφή του βουνού, αρχίζουν να λιώνουν και το νερό κατακλύζει την περιοχή, δημιουργώντας τη λίμνη αυτή.

Η στάθμη της λίμνης αυξάνεται από τα δύο μέτρα το χειμώνα στα 10 μέτρα το καλοκαίρι, καλύπτοντας δρομάκια, παγκάκια, γέφυρες και μεγάλο μέρος της βλάστησης. Τότε οι πεζοπόροι αντικαθίστανται από δύτες!


Πηγή: laimitomos.com
read more

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Οι γαμπροί και οι νύφες των Αθηνών (1900-1960)





Ο Κόσμος της πόλης των Αθηνών (1900-1960) αποκαλύπτεται στις σελίδες ενός βιβλίου:
Η δημογραφική εξέλιξη της πόλης τα πρώτα 60 χρόνια του προηγούμενου αιώνα αποτυπώνεται πλήρως στο νέο βιβλίο της αναπληρώτριας καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ευγενίας Μπουρνόβα, «Οι κάτοικοι των Αθηνών. 1900-1960», που διατίθεται δωρεάν στο Διαδίκτυο και αποτελεί καρπό έρευνας στα αρχεία του Δήμου Αθηναίων και της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, δηλαδή σε όλες τις ληξιαρχικές πράξεις που καταγράφηκαν κατά την εν λόγω εξηκονταετία.


Το μεγαλύτερο μέρος της μελέτης της κ. Μπουρνόβα είναι αφιερωμένο στους γαμπρούς και στις νύφες των Αθηνών, στις παράξενες δεισιδαιμονίες για την ημερομηνία τέλεσης των γάμων, στα μέρη όπου τελούνταν οι γάμοι, αλλά και στο προφίλ όσων αποφάσιζαν να έλθουν εις γάμου κοινωνίαν.


Νηστεία χωρίς... γάμους

Τα στοιχεία που συνέλεξε η συγγραφέας καταδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίον η Αθήνα γεφύρωνε το παρελθόν με το μέλλον, τη θρησκευτικότητα και τις προλήψεις με τον κοσμικό χαρακτήρα που ερχόταν, δειλά δειλά, από τη Δύση. Για παράδειγμα, τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα δεν τελούνται γάμοι σε περιόδους νηστείας ή κατά τα δίσεκτα έτη, ενώ οι μελλόνυμφοι σπεύδουν να τελέσουν το μυστήριο είτε στις εκατέρωθεν των δίσεκτων ετών χρονιές είτε τις μέρες πριν από τις μεγάλες νηστείες και μετά την κορύφωση των θρησκευτικών εορτών. Ταυτόχρονα, ο χώρος τέλεσης των γάμων ποικίλλει τα πρώτα χρόνια του προηγούμενου αιώνα, αφού το χαρμόσυνο μυστήριο τελείται στο σπίτι, σε ξενοδοχεία, σε δημόσιες αίθουσες ή ακόμη και σε νοσοκομεία (ας μην ξεχνάμε τις ασθένειες που θέριζαν εκείνη την περίοδο), μέχρι, ασφαλώς, η εκκλησία να καταστεί ο μοναδικός χώρος γαμήλιων τελετών, περίπου από τη δεκαετία του ’40 και μετά.


Όταν αναφερόμαστε, βέβαια, στο «σπίτι», κυρίως εννοούμε το σπίτι της νύφης, εκτός κι αν εκείνη ήταν ετερόδοξη, οπότε το μυστήριο τελούνταν στο σπίτι του γαμπρού. Παρ’ όλ’ αυτά, ο γάμος της κόρης του Ερνέστου Τσίλλερ, του ανθρώπου που ταυτίστηκε όσο λίγοι με την αρχιτεκτονική της Αθήνας, έγινε στο σπίτι του, στην οδό Σόλωνος 1, όπου η Ιωσηφίνα, ζωγράφος η ίδια, αντάλλαξε όρκους αιώνιας αγάπης με τον επίσης ζωγράφο, εξ Ηπείρου, Δημήτριο Δήμα, το 1914.


Δύο χρόνια αργότερα, η –περιορισμένη τότε– κοσμική Αθήνα ζούσε και συζητούσε τον γάμο της Έλλης Αγγελοπούλου-Αθανάτου, θυγατρός του νομικού Θρασυβούλου Αγγελόπουλου-Αθάνατου, με τον Πατρινό δικηγόρο Χρήστο Πράτσικα στην έπαυλη της νύφης στο Κεφαλάρι Κηφισιάς. Οι επαύλεις, εκείνη την περίοδο, ήταν διαδεδομένη επιλογή μεταξύ της αθηναϊκής ελίτ. Επίσης, ο Κερκυραίος, 50χρονος το 1914, μουσικοσυνθέτης Σπυρίδων Σκαρλάτου Σαμάρας δήλωσε την τελετή που έγινε στην «κατοικία της μητρός» της 27χρονης Αθηναίας νύφης Αννας Αντωνοπούλου, στην οδό Πατησίων 143.

Γάμοι, την περίοδο που καταγράφει η Ευγενία Μπουρνόβα, τελέστηκαν στα Παλαιά Ανάκτορα (όπως συνέβη με έναν έφεδρο αξιωματικό), στο δημαρχείο (όπως έκανε ένας ταχυδρομικός υπάλληλος) ή και στο Λύκειο Ελληνίδων (όπως το αποφάσισε ένας κρεοπώλης). Τα ξενοδοχεία, ωστόσο, αρχίζουν να προσελκύουν περισσότερους μελλονύμφους. Κι ενώ τις πρώτες δεκαετίες οι νύφες είναι κατά 30% ανεπάγγελτες ασφαλώς και προέρχονται από οικογένειες των Αθηνών, οι γαμπροί κατάγονται, κατά συντριπτική πλειονότητα, από περιοχές πέραν του Δήμου Αθηναίων και της περιφέρειας πρωτευούσης.


Έτσι, χαρμόσυνα μυστήρια τελούνται στην Κηφισιά (ξενοδοχείο Μελά και Hotel de la Paix), στο Φάληρο («Αύρα», «Ακταίον»), αλλά και, ασφαλώς, στο αθηναϊκό κέντρο: «Πριγκίπισσα Σοφία» (Πανεπιστημίου 44), δίπλα ακριβώς ο «Ερμής», παρακάτω (Πανεπιστημίου 73) το «Μέγα Εθνικόν» ή πέριξ της πλατείας Συντάγματος, όπου βρίσκονταν το ξενοδοχείο «Της Αγγλίας» (Ερμού 4), το «Αυτοκρατορικόν» (Καρ. Σερβίας 6), το «Σπλέντιτ» (Σταδίου 2) ή το «Παλλάς» στη Σταδίου. Η επιλογή του ξενοδοχείου συναρτάται, εκείνη την περίοδο, με τη διαδεδομένη χρήση του ως χώρου κατοικίας – εξάλλου, ιδίως τα μικρά ξενοδοχεία και οι πανσιόν (τότε, χάνια) είχαν άλλη μορφή από αυτήν που γνωρίζουμε σήμερα και οπωσδήποτε ο τουρισμός εκείνη την εποχή ήταν κάτι άγνωστο για την πρωτεύουσα.


Όπως μας πληροφορεί η κ. Μπουρνόβα, «τουλάχιστον 110 γυναίκες έμεναν «μονίμως» το 1921 στα ξενοδοχεία της Αθήνας: η Μαρία Δεσύπρη, γενική γραμματέας του “Συνδέσμου για τα δικαιώματα των γυναικών”, προτού ακόμα γίνει σύζυγος του Αλέξανδρου Σβώλου, κατοικούσε στο “Ιλιον Παλλάς”, στην Κολοκοτρώνη 1. Στα ξενοδοχεία διέμεναν όμως και καμιά 20αριά ζευγάρια. Ανάμεσά τους, το ζεύγος Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή, μαθηματικού και καθηγητή πανεπιστημίου, που βρισκόταν εκείνα τα χρόνια στην Αθήνα ύστερα από πρόσκληση του Βενιζέλου, και έμενε στο ξενοδοχείο “Αθήναι”, στην Κοραή 2. Στο ίδιο ξενοδοχείο ζούσαν και ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης και η σύζυγός του Λουκία».

Η διαφορά ηλικίας μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας παραμένει σταθερό χαρακτηριστικό, αποτελώντας δεδομένο σε όλη τη Μεσόγειο έτσι κι αλλιώς, αλλά αυτό είχε κυρίως να κάνει με τις μετακινήσεις πληθυσμών και τη διάρκεια που χρειαζόταν ο μέλλον γαμπρός να αποκατασταθεί επαγγελματικά, κάτι που δεν απασχολούσε τότε τη γυναίκα. Ωστόσο, σύμφωνα με τις ληξιαρχικές πράξεις της εποχής, καταρρίπτεται ο μύθος της γυναίκας που ήταν ανήλικη, αφού μόλις το 1% των νυφών είναι κάτω από τα 18. Οι περισσότερες είναι περί τα 25, ενώ οι άνδρες πέριξ των 30.

Έμποροι και δασκάλες

Όσο για τα επαγγέλματα των ανδρόγυνων, άξιο παρατήρησης είναι ότι η Κατοχή, για παράδειγμα, ελάχιστα επηρέασε τα ποσοστά των κοινωνικών τάξεων. Ετσι, την περίοδο 1910-1960, οι άνδρες των Αθηνών που ανήκουν στη μεσαία ή ανώτερη τάξη αποτελούν το 50% του πληθυσμού, με επαγγέλματα που εκτείνονται από τους εφοπλιστές και του εργοστασιάρχες ώς τους εμπόρους τροφίμων και τους ξενοδόχους. Οι γυναίκες των Αθηνών είναι, κατά κύριο λόγο, δημόσιες και ιδιωτικές υπάλληλοι, ενώ εντοπίζονται καλλιτέχνιδες, δασκάλες γλωσσών και μουσικής, αλλά και δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί. Η αφήγηση για την εξέλιξη της πρωτεύουσας από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι και σήμερα, καθώς και οι μικρές αλλά τόσο σημαντικές λεπτομέρειες του υποβάθρου και της ζωής των κατοίκων της λένε μιαν ιστορία τόσο σημαντική όσο οι προσωπικές μυθολογίες που αναπτύσσουμε περπατώντας δίπλα στα κτίρια και στους ανθρώπους της σημερινής Αθήνας. Η Ευγενία Μπουρνόβα, με τη μελέτη της, απέδειξε ότι οι άνθρωποι δεν είναι μεν κάτω από τους αριθμούς, αλλά τα νούμερα λένε κι εκείνα ιστορίες. Ωραίες, αθηναϊκές ιστορίες.
Το βιβλίο είναι διαθέσιμο δωρεάν στη διεύθυνση:http://bit.ly/2gF6Lob
Δημήτρης Αθηνάκης

Πηγή: kathimerini.gr
read more

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Πώς φωτίστηκε το σύμπαν;





Ο Κόσμος της επιστήμης αποκαλύπτει τα μυστικά του φωτισμού του σύμπαντος:
Το πώς περάσαμε από το κοσμικό σκοτάδι σε μια κατάσταση όπου υπάρχει φως παραμένει μέχρι σήμερα ένα μυστήριο. Μια πρόσφατη έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Iowa δίνει μια θεωρία μετά από παρατήρηση σε μαύρες τρύπες.

Κατά το Big Bang, το γεγονός που δημιούργησε το σύμπαν, υπήρξε τόσο καυτό, πυκνό αέριο, ώστε το φως είχε παγιδευτεί εντελώς. Γι’ αυτό και το σύμπαν ήταν εντελώς σκοτεινό. Πολύ αργότερα, ίσως ένα δισεκατομμύριο χρόνια μετά, το σύμπαν διεστάλη, έγινε περισσότερο διαφανές και τελικά γέμισε γαλαξίες, πλανήτες, αστέρια κτλ., τα οποία εξέπεμπαν φως. Έτσι δημιουργήθηκε το σύμπαν που γνωρίζουμε σήμερα.

Οι ερευνητές του Πανεπιστήμιου της Iowa θεωρούν ότι από τις μαύρες τρύπες που βρίσκονται στο κέντρο των γαλαξιών φεύγει ύλη με τέτοια βία ώστε το υλικό αυτό τρυπάει τα περιβάλλοντα νέφη και έτσι επιτρέπει στο φως να διαφύγει. Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτήν τη θεωρία μετά από παρατήρηση ενός κοντινού γαλαξία, απ’ όπου διέφευγε υπεριώδης ακτινοβολία.

«Είναι πιθανό η μαύρη τρύπα να δημιουργεί ανέμους που βοηθούν να διαφύγει από τα αστέρια η ιονίζουσα ακτινοβολία. Έτσι είναι πιθανό οι μαύρες τρύπες να έχουν βοηθήσει στο να καταστεί το σύμπαν πιο διάφανο», λέει ο Philip Kaaret, καθηγητής στο UI Department of Physics and Astronomy.

Ο Kaaret και η ομάδα του εστίασαν το ερευνητικό τους ενδιαφέρον στον γαλαξία Tol 1247-232, που βρίσκεται περίπου 600 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Το Μάιο του 2016, χρησιμοποιώντας ένα τηλεσκόπιο που βρίσκεται σε τροχιά και ονομάζεται Chandra, είδαν μια πηγή ακτίνας Χ, της οποίας η φωτεινότητα παρουσίαζε διακυμάνσεις. Η ομάδα αποφάσισε πως δεν πρόκειται για άστρο.

«Τα άστρα δεν έχουν αλλαγές στη φωτεινότητα», παρατηρεί ο Kaaret. «Ένα καλό παράδειγμα είναι ο ήλιος μας. Για να υπάρξει αλλαγή στη φωτεινότητα, θα πρέπει να είναι ένα μικρό αντικείμενο και αυτό σημαίνει, τελικά, μαύρη τρύπα».

Ωστόσο, πώς μπορεί μια μαύρη τρύπα να εκτινάσσει ύλη, από τη στιγμή που η βαρυτική έλξη ρουφάει τα πάντα γύρω της;

Η γρήγορη απάντηση είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει σίγουρα. Εξάλλου δύσκολα μπορεί κανείς να τις μελετήσει. Ωστόσο, πρόσφατα οι αστρονόμοι έχουν προσφέρει μια ερμηνεία. Η ύλη που διαφεύγει χτυπάει στην επιταχυνόμενη περιστρεφόμενη ενέργεια της ίδιας της μαύρης τρύπας. Καθώς η βαρύτητα έλκει την ύλη προς τα μέσα της μαύρης τρύπας, η μαύρη αυτή τρύπα περιστρέφεται ταχύτερα. Κι ενώ αυξάνει η βαρυτική έλξη της, η ταχύτητα επίσης δημιουργεί ενέργεια.

«Καθώς η ύλη πέφτει μέσα σε μια μαύρη τρύπα, αρχίσει να περιστρέφεται και η ταχεία περιστροφή ωθεί ορισμένα κομμάτια ύλης έξω», λέει ο Kaaret. «Δημιουργούνται αυτοί οι έντονοι άνεμοι που θα μπορούσαν να δημιουργούν ένα δρόμο διαφυγής για την υπεριώδη ακτινοβολία. Αυτό μπορεί να συνέβη με τους πρώτους γαλαξίες».

Πηγή: indeepanalysis.gr

read more

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Η Πανεπιστημίου έχει τη δική της ιστορία





Ο Κόσμος του παρελθόντος μας διηγείται την ιστορία της οδού Πανεπιστημίου, της "λεωφόρου με τις γαζίες" :

Σχεδιάστηκε να είναι η «Μεγάλη Οδός», το «βουλεβάρτο» της Αθήνας, και ακριβώς αυτό προβλέπεται να γίνει έστω και με ενάμιση αιώνα καθυστέρηση. Η οδός Πανεπιστημίου, γνωστή και ως «η λεωφόρος με τις γαζίες», ολοκληρώθηκε το 1859 και αποτέλεσε μαζί με τη Σταδίου και την Ακαδημίας τον συνδετικό ιστό των δύο κεντρικών πλατειών, του Συντάγματος και της Ομόνοιας. Ο Μάρτιν Νάιτ, διευθυντής του ολλανδικού γραφείου OKRA το οποίο κέρδισε στον διαγωνισμό Rethink Athens για την ανασυγκρότηση του κέντρου της Αθήνας, χρησιμοποιεί σήμερα την ίδια λέξη, οραματίζεται τη μετατροπή της και πάλι σε «βουλεβάρτο» – αν και πλέον λείπουν οι γαζίες –, με νέες δενδροφυτεύσεις και χώρους για περιπάτους.


Η κατασκευή της Πανεπιστημίου, στα μέσα του 19ου αιώνα, συνάντησε πολλά εμπόδια. Ηταν πολυδάπανη, καθώς το έδαφος ήταν βραχώδες, διασχιζόταν από ρεματιά - τα νερά κυλούσαν εκεί όπου σήμερα βρίσκεται ο πεζόδρομος της Κοραή - και είχε βαθιά χαντάκια. Αυτό αναφέρει μιλώντας στο «Βήμα» ο ιστορικός κ. Θανάσης Γιοχάλας, ο οποίος μαζί με την κυρία Τόνια Καφετζάκη δημιούργησε έναν οδηγό της Αθήνας με τον τίτλο «Αθήνα. Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και τη λογοτεχνία», ο οποίος κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβριο.


«Η Πανεπιστημίου εθεωρείτο απόμερο μέρος εκείνη την εποχή» λέει ο κ. Γιοχάλας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία απέρριψε την πρόταση να κατασκευαστεί εκεί η Μητρόπολη της Αθήνας διότι ήταν... απόμερα.

Η Πανεπιστημίου τελικά μετατρέπεται σε έναν από τους ομορφότερους δρόμους της Αθήνας, καθώς εκτός από την περίφημη Τριλογία, των κτιρίων του Πανεπιστημίου, της Ακαδημίας και της Εθνικής Βιβλιοθήκης (χαρακτηριστικά δείγματα του ώριμου νεοκλασικισμού), σε αυτήν κατασκευάστηκαν πολυτελείς κατοικίες και εγκαταστάθηκαν ιδρύματα και λέσχες. Φιλοξένησε όμως και διάσημα καφέ, εστιατόρια, ξενοδοχεία, ακόμη και καμπαρέ, στα οποία σύχναζε η αφρόκρεμα του καλλιτεχνικού και πολιτικού κόσμου κατά το δεύτερο μισό του 19ου και στη διάρκεια του 20ού αιώνα.


Τα Ανάκτορα
Αν και τα αρχικά σχέδια των Κλεάνθη και Schaubert αναδείκνυαν την παράλληλη οδό Σταδίου σε βασικό άξονα σύνδεσης του Συντάγματος και της Ομονοίας, με την Πανεπιστημίου να αποτελεί δευτερεύοντα δρόμο, τα σχέδια του Leon von Klenze και η τοποθέτηση των Ανακτόρων το 1837 στη σημερινή θέση του Κοινοβουλίου ήταν καθοριστικής σημασίας για τη διαμόρφωση του Κέντρου. Οπως αναφέρουν οι ερευνητές του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου στη μελέτη «Μεταλλασσόμενοι χαρακτήρες και πολιτικές στα κέντρα πόλης Αθήνας και Πειραιά» (με επιστημονικό υπεύθυνο τον καθηγητή Αρχιτεκτονικής κ. Παναγιώτη Τουρνικιώτη), η κατασκευή των Ανακτόρων συνοδεύθηκε από την πολεοδομική αναθεώρηση του σχεδίου στην περιοχή, δίνοντας οριστική μορφή στην πλατεία Συντάγματος και στη στροφή της Πανεπιστημίου προς τη λεωφόρο Αμαλίας.


Τα επόμενα χρόνια στην Πανεπιστημίου οικοδομήθηκαν πολλά σημαντικά κτίρια. Εκτός από εκείνα της Τριλογίας, χτίστηκαν από διάσημους αρχιτέκτονες ο ναός του Αγίου Διονυσίου των Καθολικών, το Αρσάκειο, το Οφθαλμιατρείο, η Τράπεζα της Ελλάδος, τα οποία διατηρούνται ως σήμερα. Εκεί υπήρχαν ακόμη η Λεόντειος Σχολή, το Γενικό Λογιστήριο και το Εκπαιδευτήριον Μακρή. Ετσι σε λίγα χρόνια η Πανεπιστημίου, ο φαρδύτερος δρόμος του Κέντρου, αποκτά μεγαλοπρέπεια και ακτινοβολία και αφήνει τη Σταδίου στη... σκιά.


Τα γυμνά αγάλματα
Το Μέγαρο Σλήμαν, από τα ωραιότερα νεοκλασικά της Αθήνας, χτίστηκε μεταξύ 1878 και 1880 σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ και σήμερα στεγάζει το Νομισματικό Μουσείο. Επί χρόνια αποτελούσε το κέντρο της πολιτικής, κοινωνικής και πνευματικής ζωής της Αθήνας (στον Ελευθέριο Βενιζέλο είχε παραχωρηθεί χώρος του μεγάρου για πολιτικό γραφείο). Συνδέθηκε ωστόσο και με ένα ευτράπελο περιστατικό, όπως αναφέρουν οι ιστορικοί Γιοχάλας και Καφετζάκη. Στο στηθαίο υπήρχαν 24 αγάλματα θεών. Η γυμνότητά τους όμως προκάλεσε τη σεμνοτυφία κάποιων, με αποτέλεσμα να γίνει διάβημα διαμαρτυρίας στην κυβέρνηση. Ο Σλήμαν αποφάσισε να τα ντύσουν, αλλά το θέαμα την επόμενη ημέρα προκάλεσε γέλια.


Στο βουλεβάρτο της Αθήνας βρίσκονταν επίσης το Μέγαρο Γεράσιμου Κούπα (Πανεπιστημίου 6), επίσης έργο του Τσίλλερ, το οποίο υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια της πόλης, η οικία Ζωγράφου (Πανεπιστημίου 16), στην οποία κατοίκησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος όταν έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας, το 1910, και η οικία Ιωάννη και Καλλιρρόης Περρέν. Το σαλόνι των Περρέν αποτελούσε για χρόνια τη φωλιά του πνευματικού κόσμου της εποχής, με συχνούς θαμώνες τους Κ. Παλαμά, Ι. Γρυπάρη, Γ. Καμπύση, Γρ. Ξενόπουλο και πολλούς άλλους.


Η «σκοτεινή» πλευρά
Το Μέγαρο της οικογένειας Ι. Σερπιέρη (βασικός ιδιοκτήτης των μεταλλείων Λαυρίου) είχε μετατραπεί σε φρούριο. «Θυρωρός» στο μεγαθήριο στο οποίο σήμερα στεγάζεται η Αγροτική Τράπεζα ήταν ένας από τους ανθρώπους του διαβόητου λήσταρχου Κίτσου, ο οποίος παρείχε προστασία στον Σερπιέρη. Αλλωστε δεν επρόκειτο για ένα απλό σπίτι. Είχε σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα Αν. Θεοφιλά ώστε να καλύπτει όλες τις ανάγκες και δραστηριότητες της οικογένειας: κατοικία, τράπεζα και άλλες επαγγελματικές χρήσεις, όλες με διαφορετικές εισόδους.


Λίγο πιο κάτω, στη γωνία Πανεπιστημίου και Κοραή, σε ένα από τα παλαιότερα κτίρια της πόλης, κατοίκησε η οικογένεια του δημάρχου Αθηναίων Δημητρίου Σούτσου και από το 1894 η οικογένεια Δημητρίου Ράλλη. Στον κήπο σε μια ξύλινη κατασκευή, λειτούργησε την περίοδο του Μεσοπολέμου το περίφημο καμπαρέ «Γκριφφόν» που αργότερα μετονομάστηκε σε «Φολί ντ' Ιβέρ» και στο οποίο, όπως προέκυψε από την ιστορική έρευνα των Γιοχάλα και Καφετζάκη, «εμφανίζονταν παλαίμαχες, μάλλον ευρωπαίες αρτίστες».

Σε απόσταση αναπνοής βρισκόταν το κοσμικό κέντρο «Αμπασσαντέρ», στο υπόγειο του Μεγάρου Εμπειρίκου, στο ύψος της Βουκουρεστίου, η οποία την εποχή εκείνη αναφερόταν ως «Χεζοπόταμος».


Παραδίπλα του, το 1930, στεγάζονταν - και τα βλέπουμε και σήμερα - τα θέατρα Αθηνών (στον χώρο του προϋπήρχε καμπαρέ) και «Βρετάνια». Την πολιτιστική εικόνα της Πανεπιστημίου συμπλήρωναν οι κινηματογράφοι «Ιντεάλ», «Τιτάνια» και «Πάνθεον», αλλά και ο πρωτοποριακός για την εποχή πολυχώρος θεαμάτων «Ρεξ».


Αρωμα βιολέτας
Στους επάνω ορόφους του νεοκλασικού Μεγάρου Πεσμαζόγλου, το οποίο βρισκόταν απέναντι από την Εθνική Βιβλιοθήκη (εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η ομώνυμη στοά) στεγαζόταν η εφημερίδα «Πρωία» και στο ισόγειο, από το 1906, το «Πρότυπον Φαρμακείον Δαμβέργη» του καθηγητή της Φαρμακευτικής Αναστασίου Δαμβέργη.

«Εκτός από την εκτέλεση ιατρικών συνταγών, γίνονταν μικροβιολογικές εξετάσεις και ακτινογραφίες, ενώ ανελάμβανε ακόμα και ταριχεύσεις νεκρών» αναφέρουν οι ιστορικοί Γιοχάλας και Καφετζάκη. Ηταν όμως και στέκι πανεπιστημιακών δασκάλων και άλλων επιφανών προσώπων της τότε Αθήνας.


Στη Στοά Αρσάκη, λειτουργούσαν ορισμένα από τα πιο γνωστά καταστήματα της εποχής, όπως το περίφημο Μυροπωλείον Μποτσαράκου, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1890. Από τα πλέον ευπώλητα προϊόντα του καταστήματος ήταν η κολόνια βιολέτα και οι βαφές τριχών. Στην ίδια στοά στεγαζόταν και το κατάστημα του Ηλία Κοκκώνη, που κατασκεύαζε σημαίες, λάβαρα και προσκοπικά είδη - όπως και σήμερα.

Εκεί βρισκόταν και το καφενείο του Σιγάλα, στέκι πολιτικών από το 1900. «Από αυτό το καφενείο έφυγε ο Χρήστος Λαδάς (σ.σ.: υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Θ. Σοφούλη), ο οποίος λίγα λεπτά αργότερα δολοφονήθηκε μπροστά στον ναό του Αγ. Γεωργίου Καρύτση» αναφέρεται στον οδηγό «Αθήνα, Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και τη λογοτεχνία».


Τα «Δαρδανέλλια»
Το στενό πέρασμα ανάμεσα στα δύο κοσμικά ζαχαροπλαστεία του «Γιαννάκη», το οποίο άνοιξε το 1905, και το «Ντορέ» (Maison Doree), το οποίο εγκαινιάστηκε το 1908 (στους αριθμούς 2 και 5 της Πανεπιστημίου), απέκτησε το τοπωνύμιο «Δαρδανέλλια». Κανένας δεν περνούσε από εκεί χωρίς να σχολιαστεί από τους κομψούς και κοσμικούς θαμώνες. Η ιστορία τους όμως ήταν σύντομη, διότι δεν έμειναν αμέτοχα κατά την περίοδο του εθνικού διχασμού. Το ζαχαροπλαστείο «Γιαννάκη», ως κέντρο βενιζελικών, καταστράφηκε το 1920 ως αντίποινα μετά τη δολοφονία του Ιωνα Δραγούμη, ενώ το «Ντορέ», ως κέντρο των βασιλικών, είχε την ίδια τύχη μετά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Βενιζέλου.

Περίπου την ίδια περίοδο στη θέση όπου το 1938 χτίστηκε η Τράπεζα της Ελλάδος λειτουργούσε και το περίφημο Ζαχαροπλαστείο του Πετρίτση, το οποίο έβγαζε τραπέζια στο πεζοδρόμιο με θέα τα κτίρια της Τριλογίας.


Μεγάλη ακμή γνώρισε και το γαλακτοπωλείο «Ηνωμένα Βουστάσια», το οποίο την περίοδο 1904-1912 ήταν στέκι του Ιωάννη Κονδυλάκη, αλλά και άλλων λογοτεχνών. Από τα πιο εντυπωσιακά ωστόσο στέκια της Πανεπιστημίου ήταν το πολυτελές καφενείο-εστιατόριο «Το Πανελλήνιον», το οποίο διέθετε και ορχήστρα. Ηταν το στέκι πολλών πνευματικών ανθρώπων, όπως του Αγγελου Σικελιανού, του Αρίστου Καμπάνη, του Ρώμου Φιλύρα και άλλων.


Πίστα σκέιτινγκ
Το μεγαλύτερο κτίριο της Αθήνας, το Μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, χτίστηκε εκεί όπου βρίσκονταν οι βασιλικοί στάβλοι αλλά και τα κοτέτσια που προμήθευαν με αβγά το παλάτι. Μάλιστα δίπλα στους στάβλους υπήρχε πίστα σκέιτινγκ για τους βασιλόπαιδες. Τα κτίσματα καταστράφηκαν από πυρκαγιά το 1920 και το οικόπεδο αγοράστηκε λίγα χρόνια αργότερα από το Μετοχικό Ταμείο Στρατού για την κατασκευή ενός εμπορικού μεγάρου το οποίο περιελάμβανε και τη Στοά Σπυρομήλιου. Στη διάρκεια της Κατοχής επιτάχθηκε από τους Γερμανούς, όπως και το απέναντι κτίριο (Αμερικής και Πανεπιστημίου), στο οποίο στεγαζόταν η Αθηναϊκή Λέσχη (η οποία από το 1908 διέθετε σύστημα κεντρικής θέρμανσης).


Το επιβλητικό Μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού φιλοξενούσε το κινηματοθέατρο «Παλλάς» και από το 1940 το ζαχαροπλαστείο «Ζόναρς» και το δεύτερο κατάστημα του «Φλόκα». Το κομψό περιβάλλον του «Ζόναρς» αλλά και το «Φλόκα» προτιμούσαν οι Οδ. Ελύτης, Ν. Γκάτσος, Μ. Χατζιδάκις, Ευ. Αβέρωφ, Γ. Ράλλης, Κ. Καραμανλής και άλλοι. Στο Μέγαρο στεγαζόταν και το καμπαρέ «Μαξίμ» (αργότερα θέατρο «Αλίκη»).


Τα μεταπολεμικά χρόνια
Η 30ετής περιπέτεια της ανάπλασης
Τα παλιά αρχοντικά της Πανεπιστημίου αρχίζουν μεταπολεμικά να κατεδαφίζονται και τη θέση τους παίρνουν μοντέρνα πολυώροφα κτίρια γραφείων. Οι προσόψεις τους σταδιακά γέμισαν φωτεινές επιγραφές και διαφημιστικές ταμπέλες, ενώ το οδόστρωμα κατέλαβαν τα αυτοκίνητα καθιστώντας τον δρόμο αφιλόξενο για τους πεζούς. Οταν το 1983 οΑντώνης Τρίτσης προτείνει την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου λοιδορήθηκε σχεδόν από το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Παρ' όλα αυτά το νέο τότε Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας, το οποίο τελικά έγινε νόμος του κράτους το 1985 και ισχύει ακόμη (η πολυαναμενόμενη αναθεώρησή του παραμένει εδώ και μία τριετία στα συρτάρια του ΥΠΕΚΑ), συμπεριέλαβε και σχέδια πεζοδρόμησης για την ανάδειξή της. Ωστόσο αυτά αγνοήθηκαν από όλες τις μετέπειτα ηγεσίες του ΥΠΕΧΩΔΕ.

Τράτσα Μάχη

Πηγή: tovima.gr
Η φωτογραφία είναι από το Αρχείο της ΕΡΤ: Οδός Πανεπιστημίου
 




read more

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Huyang: Τα ολόχρυσα δέντρα της Κίνας




Ο Κόσμος της Φύσης εκπλήσσει με τις ομορφιές του: Huyang: Τα ολόχρυσα δέντρα της Κίνας

Το δέντρο Huyang, γνωστό και ως «ήρωας» είναι το μοναδικό δέντρο στον κόσμο που μπορεί να αναπτύσσεται στην έρημο.

Πριν από εκατοντάδες χρόνια, εμφανίστηκε σε θερμές εύκρατες περιοχές της δυτικής Κίνας και της Κεντρικής Ασίας. Σήμερα, το 90% όλων των Huyang βρίσκονται στην Κίνα. Μόνο ένας μικρός αριθμός ευδοκιμεί εκτός της χώρας.

Περισσότερο από το 90% των Huyang στην Κίναβρίσκονται στην περιοχή Tarim του νότιου Xinjiang. Άλλα συναντώνται στο Qaidam, στο Hexi και σε ορισμένα ποτάμια της περιοχής Alxa, στην οποία ανήκει το Ejin Banner.

Το εν λόγω είδος δέντρων μπορεί να επιβιώσει σε ακραίο κρύο, ξηρασία, αλατότητα, άνεμο και άμμο. Υπάρχει, μάλιστα, ένα ρητό στους Κινέζους που περιγράφει την ισχυρή του κράση: «Ζουν για χιλιάδες χρόνια μέχρι το θάνατο.

Παραμένουν για άλλα χιλιάδες χρόνια μέχρι να πέσουν. Και για άλλα χίλια χρόνια μέχρι να σαπίσουν. Αυτό είναι το πνεύμα της ζωής στην έρημο».

Στην Κίνα, λοιπόν, αυτή την εποχή τα δέντρα γίνονται «χρυσά» εξαιτίας του κιτρινωπού χρώματος που παίρνει το φύλλωμά τους, στοιχείο που τα κάνει δημοφιλή στους τουρίστες που θέλουν να τα δουν από κοντά. Και η ιδανική τοποθεσία γι’ αυτό, όπως αναφέρει το BBC, είναι στο δάσος Ejin Huyang που είναι γεμάτο.

Πηγή: laimitomos.com
read more

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Η Διασύνδεση της Ανθρώπινης Νόησης




Ο διαπροσωπικός Κόσμος της Συνειδητότητας έχει ως Κύριο Ορόσημο την διασύνδεση της Ανθρώπινης Νόησης:

Φυλές ιθαγενών φαίνονται να μπορούν να επικοινωνήσουν πέρα από την εμβέλεια της όρασης και της ακοής. Όπως φαίνεται από τα έθιμα, τα κτίρια και τα τεχνουργήματα διάφορων λαών που ζουν σε διαφορετικά μέρη της Γης, και μπορεί να έχουν ζήσει ακόμη και σε διαφορετικές ιστορικές εποχές, ολόκληροι πολιτισμοί εμφανίζονται να ανταλλάσσουν πληροφορίες μεταξύ τους, αν και δεν υπήρχε καμία μορφή επαφής ανάμεσά τους.

Στο εργαστήριο επίσης σύγχρονοι άνθρωποι εμφανίζουν μία ικανότητα αυθόρμητης μεταβίβασης εντυπώσεων και εικόνων, ιδιαίτερα όταν υπάρχει στενή γενετική ή συναισθηματική σύνδεση μεταξύ τους.

Μερικές εικόνες και ιδέες -παγκόσμια σύμβολα και αρχέτυπα- εμφανίζονται και επανεμφανίζονται στην κουλτούρα όλων των πολιτισμών, σύγχρονων και αρχαίων, ανεξάρτητα από το αν οι λαοί τους επικοινωνούσαν, ή ακόμη και γνώριζαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου.

Ο νους ενός ανθρώπου φαίνεται να μπορεί να επιδράσει στον εγκέφαλο και το σώμα ενός άλλου. Αυτή η ικανότητα, που ήταν γνωστή στους παραδοσιακούς λαούς, επαληθεύεται σήμερα από ελεγχόμενα πειράματα και αποτελεί τη βάση ενός νέου κλάδου της ιατρικής που είναι γνωστός ως τηλεσωματική ή μη τοπική ιατρική.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ervin Laszlo, Η Νέα Επιστήμη και το Ακασικό Πεδίο, Εκδόσεις Αρχετυπο,  http://www.mystery.com.gr/
read more

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Οι περίπατοι στην Αθήνα του 19ου αιώνα και το θέαμα στο Ζάππειο Μέγαρο




Ο Κόσμος της Αθήνας του παρελθόντος: στο Ζάππειο περιπατούσε...
Όπως όλοι οι κατοικημένοι τόποι της χώρας, πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά σε όλη την Ελλάδα, είχαν κάποιον δρόμο για βόλτα που συνήθως αποκαλούσαν «νυφοπάζαρο», έτσι και η Αθήνα είχε τους δικούς της περιπάτους. Στα πρώτα χρόνια του Όθωνα, κυριότερος τόπος περιπάτου ήταν η οδός Πατησίων ως το Πεδίον του Αρεως. Εκεί τις Κυριακές παιάνιζε η Μουσική της Φρουράς και ήταν συχνή η παρουσία του βασιλικού ζευγαριού, του Όθωνα και της Αμαλίας. Το ζευγάρι έφθανε εκεί έφιππο και συνοδευόμενο από τις Κυρίες επί των Τιμών για να παρακολουθήσει την εκτέλεση νέων μουσικών συνθέσεων.


Αλλά και μετά την έξωση του Όθωνα και ως τις αρχές της δεκαετίας του 1880 η οδός Πατησίων ήταν ο κατεξοχήν προσφιλής περίπατος των Αθηναίων. Εκεί παρήλαυναν, τις πρώτες απογευματινές ώρες και εποχούμενες, οι κυρίες και οι όμορφες ατθίδες αμαζόνες που συνοδεύονταν από τα μέλη της νεοσύστατης «Φιλίππου Εταιρείας».


Από το 1881 όμως ο περίπατος αυτός άρχισε να παρακμάζει. Ελάχιστοι ήταν πλέον όσοι επέμεναν να συχνάζουν εκεί. Απέκτησαν δε και παρατσούκλι αφού ο λαός τούς αποκαλούσε «περιπατητικούς φιλόσοφους»! Νέα κέντρα της πόλης τραβούσαν πλέον το ενδιαφέρον του κόσμου και ήταν εκείνα στα οποία παιάνιζαν οι στρατιωτικές μουσικές διασκεδάζοντας τους κατοίκους της πρωτεύουσας. Οι πλατείες Ομονοίας και Συντάγματος, ενώ από το απόγευμα ο συνήθης περίπατος γινόταν στην οδό Σταδίου, όπου έβλεπε ο περαστικός να ξεχύνεται ένα ατελείωτο πλήθος. Και από τότε που φυτεύτηκε και αξιοποιήθηκε η περιοχή γύρω από το Ζάππειο Μέγαρο, τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα, οι Αθηναίοι μετέβαιναν εκεί «απολαμβάνοντες το έκπαγλον θέαμα του δύοντος αττικού ηλίου, όστις πληροί δι’ ασυλλήπτων αποχρώσεων φωτός τον ορίζοντα», όπως έγραφε ο πολύς Θεόδωρος Βελλιανίτης.

Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Πηγή: mikros-romios.gr
Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο: Ζάππειο 1888
read more

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Τραγική μοίρα Ελληνίδων





Ο Κόσμος της Αθήνας κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα ζωντανεύει μέσα από την αλληλογραφία (1824-1843) του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν:

Τραγική μοίρα Ελληνίδων

Αθήνα 28 Αυγούστου 1825

(...) ανάμεσα στις κολώνες του Θησείου κάθονταν μερικές προσφυγικές οικογένειες από την Λιβαδειά. Εδώ και χρόνια πάνω στους δρόμους, χωρίς προστασία, χωρίς ψωμί, χωρίς βοήθεια, άρρωστοι απ' τη μιζέρια και την απόγνωση, καταριόντουσαν τον πόλεμο και τους υπαίτιούς τους.

Πιο βαθιά απ' όλα με συγκίνησε το βλέμμα μιας γυναίκας που έχασε τον άνδρα της πριν από λίγο από τις στερήσεις και τη μιζέρια. Είχε μπροστά της τα δυο παιδάκια της, και τα δυο άρρωστα. Με τη ματιά ασάλευτη προς τα κάτω, έδειχνε σαν να είχε παγώσει μες τον πόνο της. Δεν ζητούσε τίποτε, ωσάν να μην επιθυμούσε πια τίποτε άλλο, δεν ήλπιζε τίποτα πια για τον εαυτό της και τους δικούς της, παρά τον θάνατο.

Στα αρχαία χρόνια ικέτευαν οι σκλάβοι και οι απελπισμένοι τον Θησέα που ήταν ο προστάτης θεός τους και βοηθός, κι εκείνος εισάκουσε με εύνοια την προσευχή των κατατρεγμένων από τη μοίρα. Τώρα κείτονταν οι άθλιοι στο κατώφλι του ίδιου ναού, αλλά καμιά προσευχή δεν ψιθυρίζουν τα χείλη τους και καμιά παρηγοριά δεν αλαφραίνει την ψυχή τους!

Η κολώνα που είναι ζωσμένη τώρα με τον σιδερένιο δακτύλιο, είχε χτυπηθεί τον πρώτο καιρό της επανάστασης από κεραυνό. Αυτός ξεκόλλησε μια μετόπη, έτσι που αυτή τώρα ακόμη στέκεται σαν μια ανοικτή πόρτα, κατέβασε μια γωνιά του θριγκού και κομμάτιασε μια κολώνα. ένας άλλος κεραυνός έπεσε στη νοτιοδυτική γωνιά του σηκού. Αυτός πάλι έβγαλε από τη γραμμή τους τις πέτρες, ασβέστωσε και αμαύρωσε το ορυκτό κατά μήκος του δρόμου.

Τι ζέστη αυτή σήμερα! Και όμως συ, μοσχοβόλε Υμηττέ, που η φαντασία εκείνων που το μέλι σου απόλαυσαν δημιούργησε τη μέλισσα την ίδια - δεν σε φοβάμαι, και θα πετάξω τώρα στην πιο ψηλή κορφή σου!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Π.Κ. Ενεπεκίδη, Γράμματα προς τη Βιέννη 1824-1843. Από την αλληλογραφία του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν, Εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2007

Η φωτογραφία είναι από το lifo.gr: Θησείον 1889

Δείτε επίσης: Η άθλια εικόνα της Αθήνας
Η «διακήρυξη» για την πώληση των ιστορικών τειχών της πόλης των Αθηνών
Οι Πύλες της Αθήνας κατά το 1821
Η πειρατεία στην Αττική κατά τον ΙΒ΄ αιώνα μ.Χ.

read more

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Συνέλαβαν "χρονοταξιδιώτη" που ήρθε από το 2048 για να προειδοποιήσει για μια εξωγήινη εισβολή





Ο Κόσμος των ταξιδιωτών στον χωροχρόνο εμπλουτίζεται με την ιστορία ενός χρονοταξιδιώτη σε κατάσταση... μέθης:

Η αστυνομία του Casper της πόλης Whyoming των ΗΠΑ συνέλαβε έναν άνδρα που ισχυριζόταν ότι είχε έρθει από το μέλλον, αλλά φαινόταν να έχει πιει υπερβολικά στο παρόν, αναφέρει ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός Κ2

Ο Bryant Johnson ειδοποίησε την αστυνομία, γύρω στις 11 τη νύχτα της περασμένης Δευτέρας (2/10/2017), για να πει ότι πρέπει να βοηθήσει τον κόσμο. Στους αστυνομικούς δήλωσε ότι ήθελε να προειδοποιήσει, για μια επικείμενη εξωγήινη εισβολή, τους κατοίκους της πόλης και ότι έπρεπε να μιλήσει επειγόντως στον "πρόεδρο της πόλης".

Ο  Johnson είπε ακόμα ότι είχε έρθει από το έτος 2048 σε λάθος χρόνο, διότι προσπαθούσε να ταξιδέψει στο έτος 2018, κατά το οποίο επίκειται εξωγήινη εισβολή. Πρόσθεσε επίσης ότι για να μπορέσει να ταξιδέψει στον χρόνο, οι εξωγήινοι γέμισαν το σώμα του με αλκοόλ.

Οι αστυνομικοί που βέβαια δεν τον πίστεψαν, είδαν ότι είχε μάτια υγρά και κατακόκκινα και ότι δεν ήταν ικανός να φροντίσει τον εαυτό του. Στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε προκάλεσε αναστάτωση στην αίθουσα των επειγόντων περιστατικών. και τα αποτελέσματα της ανάλυσης αίματος έδειξαν ότι το αίμα του περιείχε 136% αλκοόλ. Συνελήφθη και οδηγήθηκε  σε κέντρο αποτοξίνωσης.

Πηγή: actualidad.rt.com
read more

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Στην παραδείσια γαλήνη της Αίγινας





Ο Κόσμος της Αίγινας κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα ζωντανεύει μέσα από την αλληλογραφία (1824-1843) του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν.

Στην παραδείσια γαλήνη της Αίγινας

(Αχρονολόγητη, καλοκαίρι 1825)

Με δυνατό άνεμο άφησα τον Πειραιά μ' ένα σκάφος από το Καστρί, την άλλοτε Ερμιόνη, με πλήρωμα δυο άνδρες, κι έφθασα έπειτα από ταξίδι τεσσάρων ωρών στη βορειοανατολική ακτή της Αίγινας, εκεί που πάνω σ΄έναν μοναχικό σκόπελο, χωρισμένο μ΄ έναν θαλάσσιο βραχίονα από το νησί, βρίσκεται μια εκκλησία.

Είπα στους άνδρες του σκάφους να με περιμένουν και πήγα πάνω από ένα ψηλό κοπιαστικό μονοπάτι ή μάλλον κατ' ευφημισμόν μονοπάτι, μέσ από θάμνους, φαράγγια του δάσους και νταμάρια στον ναό του Πανελλήνιου Δία, που μου είχε εμφανισθεί ήδη στην ανοικτή θάλασσα σαν μια περήφανη κορφή μιας ορεινής πυραμίδας. Έφθασα εκεί έπειτα από μια ώρα εντατικής πορείας.

Θεέ μου, τι θέα! Αν στραφείς προς τον βορρά, τότε περιορίζουν το βλέμμα σου μόνο οι οροσειρές της Αχαϊας, του Ισθμού που από πάνω του σε βλέπει ο Ελικώνας, τα βουνά της Ελευσίνας και της Αττικής ως πέρα όπου ο κάβος του Σουνίου αιωρείται πάνω από τα κύματα με τρεμάμενες φτερούγες. Η Σαλαμίνα σου απλώνεται ακριβώς προς βορράν. Τέσσερις σκόπελοι και μερικοί ακόμη προς τα δυτικο-βορειοδυτικά γίνονται περάσματα για το νησί. Η παλαιά πόλη Αίγινα φαίνεται στ' αριστερά σαν να έχει καταφύγει ψηλά στην κορφή - η Αθήνα στα βορειοανατολικά.

Αν βρεθείς κάτω από το νότιο περιστύλιο, έχεις βαθιά από κάτω σου έναν όρμο, την ατέρμονη θάλασσα και την επιφάνειά της να αναδύονται οι Κυκλάδες σαν οράματα αντικατοπτρισμού σε ρέουσες μορφές που αναχαιτίζονται από τα βουνά της Πελοποννήσου δεξιά στο μπροστινό μέρος του πίνακα. Το ίδιο το νησί σου ανοίγει την καρδιά των λόφων, τα μυστικά των κοιλάδων. Βράχοι και δάση σε περιζώνουν στην αρχή, μερικά σημεία με σπίτια, έπειτα η μοναξιά και η γαλήνη.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Π.Κ. Ενεπεκίδη, Γράμματα προς τη Βιέννη 1824-1843. Από την αλληλογραφία του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν, Εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2007
Η φωτογραφία είναι από το 1ο Γυμνάσιο Αίγινας

Δείτε επίσης: Η άθλια εικόνα της Αθήνας
Η «διακήρυξη» για την πώληση των ιστορικών τειχών της πόλης των Αθηνών
Οι Πύλες της Αθήνας κατά το 1821
Η πειρατεία στην Αττική κατά τον ΙΒ΄ αιώνα μ.Χ.
read more