Λίγα για το ρόδο

Ο Κόσμος των ρόδων ζωντανεύει στην πραγματεία : Το Τριαντάφυλλο. Μυθολογία, Παραδόσεις, Ιστορία, Λογοτεχνία, Επιστήμη, Βιομηχανία, του ΑΦΙΛΟΥ ΠΑΡΟΔΙΤΗ, η οποία πραγματεύεται, με λυρισμό, το ρόλο του τριαντάφυλλου σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του ανθρώπου. Στον πρόλογο (Λίγα για το ρόδο) ο συγγραφέας εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν στην πραγμάτωση αυτού του πονήματος.

Λίγα για το ρόδο
Στα 1903 σε κάποιο φιλολογικό ημερολόγιο διάβασα μικρό σημείωμα για την ιστορική καταγωγή του ρόδου. Το σημείωμα εκείνο χωρίς να έχη τη σφραγίδα του τέλειου, ήταν αρκετά γοητευτικό και με παρακίνησε για κάποιο πληρέστερο έργο, μαζεύοντας κάθε παράδοσι, κάθε ιστορική και επιστημονική περιγραφή και κάθε ποιητική απεικόνισι που τόσο άφθονες υπάρχουν για το βασιλιά των λουλουδιών.

Ύστερα από λίγα χρόνια ήμουν φοιτητής στην Ελβετία και κοντά στο σπίτι μου ήταν μια μικρή βίλλα ενός πρώην προέδρου της ελβετικής δημοκρατίας που ο μικρός της κήπος είχε μόνο μια βραγιά με οκτώ είδη ανθισμένες τριανταφυλλιές. Μέσα στα πολύχρωμα ρόδα ο απλός και ευγενικός ευπατρίδης, με τη λευκή κεφαλή, περιποιότανε με ιδιαίτερη στοργή κάθε πρωί και απόγευμα τα αγαπημένα του  λουλούδια. Και όταν το πρωί πήγαινα στο μάθημα, η εικόνα των ανθισμένων γερατιών που συναντούσα μέσα στην ωραιόχρωμη αρμονία μούδινε κάποια ξεχωριστή τόνωσι στον αγώνα της σπουδής και μου θύμιζε τα παιδικά μου χρόνια που τότε είχα αρχίσει να συγκεντρώνω ύλη για το ρόδο.

Και μάζεψα πάρα πολλά, μα παρουσιάζω λίγα γιατί τόσα πολλά ειπώθηκαν που δεν θα μπορέσω ποτέ να τα πλέξω όλα σ' ένα στεφάνι και να τα φανερώσω μ' όλη τη δυνατή επιμέλεια που ποθεί καθένας για το έργο του.

Τα φοιτητικά χρόνια περάσανε απάνω σε πολλά αγκάθια και λίγα ρόδα, χωρίς βέβαια να μαράνουν τον ακοίμητο πόθο μου και άλλα καθήκοντα μ' έσυραν μακρυά απ' την επιθυμία μου που μου ήταν σαν γλυκειά νοσταλγία μακρυνού ξενιτεμένου.

Έτσι είναι η ζωή μας. Τα όνειρα και οι σκέψεις μας είναι μεγαλύτερ' απ' αυτήν  και όταν αρχίζη η πραγματοποίησι των ονείρων τότε τα ρόδα θάχουν μαραθή και το μαγευτικό άρωμά τους θα μείνη ανάμνησι που θα μας θυμίζη ό,τι είχαμε και δεν έχουμε πεια.

Του ανθρώπου η ζωή μοιάζει σαν μια μεγάλη νεροποντή. Κατρακυλάει αδιάκοπα και στο διάβα της ποτίζει τριαντάφυλλα, κυπαρίσσια κι' έρημα του αγρού φυτά. Όλα ξεφυτρώνουν απ' την αυτή μεγάλη μητέρα που μας γέννησε και που θα μας κοιμήση.

Μερικοί ευτυχισμένοι θ' αγκαλιάσουν τα ρόδα, άλλοι θα νοιώσουν ταγκάθια τους, άλλοι με αγριολούλουδα θα στρώσουν το δρόμο τους, άλλοι θα αισθανθούν το κεντρί της τσικνίδας κι' άλλοι τέλος θα βρουν ησυχία κάτω απ' τον ίσκιο ενός κυπαρισσιού ή μιας τριανταφυλλιάς.

Χαρά σε κείνους που στο διάβα τους θα συναντήσουν τις ροδοβραγιές, δόξα σ' όσους κόψουν δάφνες και τιμή σ' όσους στολίσουν τη ζωή τους μ΄άλικες παπαρούνες και πάναγνες ανεμώνες ... (Συνεχίζεται)
                                                                         ΑΦΙΛΟΣ   ΠΑΡΟΔΙΤΗΣ
(Φιλολογικό ψευδώνυμο, υποθέτω, ενός συγγραφέα που τα μόνα στοιχεία που μπόρεσα βρω είναι ότι ονομάζεται Φώτης Δήμου και, πιθανότατα, η καταγωγή του να ήταν από τη Λέσβο)

Σημείωση:Το κείμενο μεταγράφηκε στο μονοτονικό, αλλά διατηρήθηκε η γλώσσα και η ορθογραφία του πρωτοτύπου.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Το Τριαντάφυλλο. Μυθολογία, Παραδόσεις, Ιστορία, Λογοτεχνία, Επιστήμη, Βιομηχανία, Τύποις "Εκδοτικής", Μπλαζουδάκη, Αθήναι, 1927