Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Ο Μερακλής




Ο Κόσμος των γραφικών τύπων του παρελθόντος μας μιλά για  ένα γραφικό Ρουμελιώτη που κατέβηκε από το  χωριό του για να δει την εμπορική έκθεση που έγινε στην Αθήνα, στα πλαίσια του εορτασμού για την ηλεκτροδότηση της πρωτεύουσας, στις 18 Οκτωβρίου του 1888.
Ο Τ. Γάριος  στο βιβλίο, Αθήνα και πάλι Αθήνα λέει:

Θαμπώθηκε από το τότε ιοστεφές άστυ. Την άραξε στον κήπο του Ζαππείου με  το τσιγκελωτό του μουστάκι και τη λερή φουστανέλλα του. Ο Μερακλής.

Έβαφε ως τα βαθειά του γεράματα με τα προϊόντα "Μποτσιράκου" και στυλιζάριζε το μουστάκι του με άφθονη μαντέκα. Άμισθος φύλακας του κήπου και αυστηρός φρουρός της ηθικής. Άλλη παράγραφος τώρα το αν φλερτάριζε όλες τις ξερακιανές Εγγλέζες κουβερνάντες. Λέγεται πως σαν είδε κάποτε ένα ζευγαράκι να φιλιέται άναψε, φούντωσε, εβρυχύθη:
"Αλτ!
Συνέλαβον φίλημα μετ' αλλοφύλου θήλεος".
"Είναι μνηστή μου", του απάντησε ο εραστής.
Μερακλής: "Οι μνηστές και οι μνηστοί έχουν 
οικίας ένθα τυρβάζουν περί τα τοσαύτα".
Εκείνη: "Έλεος κύριε Εύζωνα".
Μερακλής: "Πετρελαίους να σ' κάψη χαντακουμένο κι
απολουλούς θηλυκ' ". 

...Λίγα χρόνια αργότερα τον Μερακλή τον βρήκαν πεθαμένο από το ξύλο στο ξύλινο κιόσκι της πύλης του Αδριανού που τώχε κάνει κονάκι του.

Από το βιβλίο του Τηλ. Γάριου, Αθήνα και πάλι Αθήνα, Εκδ. Γιάννης Β. Βασδέκης, Αθήνα 1984


Μοιραστείτε το!!! :)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου