Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Η πειρατεία στην Αττική κατά τον ΙΒ΄ αιώνα μ.Χ.





Ο Κόσμος των πειρατών  στην Αττική, κατά τον ΙΒ΄ μΧ., δεν ήταν καθόλου ρομαντικός:

Κατά τον ΙΒ΄ αιώνα η Αττική βρισκόταν στο έλεος των πειρατών, Τούρκων, Λατίνων και Ελλήνων. Οι αυτοκρατορικές φυλακίδες δεν περιπολούσαν πια στο Σαρωνικό και στον Ευβοϊκό, και οι παράκτιες φρουρές ήταν τόσο αραιές που αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές.

Ορμητήρια των κουρσάρων ήταν η Αίγινα, η Σαλαμίνα και η Μάκρη*. Η Αίγινα είχε ερημωθεί. Οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει το νησί και όσοι απόμειναν συνεργάζονταν με τους πειρατές. Ασύδοτοι αποβιβάζονταν στις ακτές της Αττικής, απογύμνωναν και αιχμαλώτιζαν τους κατοίκους και ακρωτηρίαζαν ή ρινοκοπούσαν όσους δεν μπορούσαν να προσφέρουν λύτρα. Κλάδευαν τα χέρια των ανθρώπων "σαν ξερόκλαδα". Και γέμισε ο τόπος από "χειρότμητους" και  "ρινότμητους".

Ακόμη και στον Πειραιά ξεμπαρκάριζαν με τα σκαφίδια τους. Κι' είχαν τόσο αποθρασυνθεί που εισχωρούσαν και στα μεσόγεια. Ανέβαιναν στα βουνά για να ζωγρήσουν σε λόγγους και σε σπηλιές τους κατατρεγμένους.

Τη δοκιμασία του λαού της Αττικής περιγράφει ο τότε μητροπολίτης Αθηνών Μιχαήλ Ακομινάτος. Κι είναι η εξιστόρηση των δεινών ένα από τα δραματικώτερα μεσαιωνικά κείμενα.**

Σημειώσεις:
* Μάκρη: πρόκειται για την απέναντι του Λαυρίου Μακρόνησο, όπου κατά τον Ακομινάτο υπήρχε και η μονή του Αγίου Γεωργίου (...) η παρουσία της μονής στη Μακρόνησο επιβεβαιώνεται από πολλούς μεσαιωνικούς παρατηρητές. Ακόμη και σήμερα στη δυτική ακτή υπάρχει ναϊδιο του Αγίου Γεωργίου.

** Μιχαήλ Ακομινάτος: "Ω νηπίων αθλίων, ω γυναίων δειλαίων, μάλλον δε μακαρίων, όσα, πειρατικήν ύβριν φεύγοντα, είλοντο χειμώνι φθαρήναι ή πειραταίς απαχθήναι ..."

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου: "Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα. 333 μ.Χ. -1700", τόμος Α΄, Αθήνα 1984

Μοιραστείτε το!!! :)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου