Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πατέρα, είσαι εδώ;

Ο Κόσμος των παράξενων φαινομένων, που παρουσιάζονται σε κατοικίες ή ανθρώπους μετά την απώλεια αγαπημένων τους προσώπων, έχει να μας διηγηθεί πολλές και παράδοξες ιστορίες για τις οποίες δεν δόθηκε ποτέ καμία εξήγηση. Ανάλογη είναι και η ιστορία ενός κοριτσιού που βίωσε περίεργες και μη αναμενόμενες εμπειρίες μετά την αναχώρηση του πατέρα της από τον τρισδιάστατο κόσμο μας.  ΠΑΤΕΡΑ, ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ; Ένα κορίτσι, του οποίου ο πατέρας πέθανε πριν κάποια χρόνια,   διαβεβαιώνει ότι δύο μέρες μετά το τραγικό συμβάν άρχισαν να συμβαίνουν περίεργα φαινόμενα   στο σπίτι της. Σύμφωνα με διηγήσεις της μία μέρα που βρισκόταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι των γονέων της ένιωσε ότι κάποιος την χάιδευε στο πρόσωπο. Κάθε φορά που βρισκόταν μόνη, ακουγόντουσαν θόρυβοι σε όλο το σπίτι. Κανένας δεν την πίστευε αλλά, όταν μία μέρα που η μικρή ξαδέρφη της έμεινε μαζί της, και αναγκάστηκαν να φύγουν από το σπίτι γιατί η μικρούλα φοβήθηκε από τους παράξενου θορύβους, άρχισαν να την πιστεύουν. Η τηλεόρα...

Πάνος Χατζηγεωργιάδης: Ένα Φιλικό Τηλεφώνημα

 



Ο Κόσμος του Μυστηρίου, των Ανεξήγητων Φαινομένων, περιτριγυρίζει αθέατος την καθημερινότητα των ανθρώπων. Όμως, όταν αποκαλύπτεται, δημιουργεί ανατροπές. Έτσι και στο διήγημα της Λογοτεχνίας του Φανταστικού, με τίτλο: Ένα φιλικό τηλεφώνημα του ποιητή και λογοτέχνη, Πάνου Χατζηγεωργιάδη, η καθιερωμένη τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ δύο φίλων έχει ένα τέλος παράδοξο, μη αναμενόμενο, ανατρεπτικό! Α.Χ. 


ΕΝΑ ΦΙΛΙΚΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ

 

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη

 

Από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, ήταν μόνος. Έλεγε πως ήταν μουσικός αλλά στην ουσία χρησιμοποιούσε την μουσική για να ξεχνιέται, εξάλλου κάποιος είχε πει πως ότι κάνουμε στην ζωή είναι απλώς μια προσπάθεια του να ξεχαστούμε ως να έρθει το τέλος που αργά ή γρήγορα έρχεται για όλους. Όμως το τέλος δεν είναι τίποτε εμπρός από το να υπάρχεις αλλά να μην ζείς, μα αυτό είναι άλλη φιλοσοφικής διάθεσης συζήτηση και όχι της παρούσης.

 Αυτός λοιπόν, ο μοναχικός ήρωας της ιστορίας μας, εκτός από την αγάπη του για την μουσική που κάποτε προσπάθησε να την κάνει επάγγελμα αλλά δεν του συνέβη, είχε έναν εξίσου μοναχικό φίλο “συνάδελφο” τόσο στις μουσικές διαδρομές, όσο και στην μοναξιά. Μαζί έλεγαν όσα δεν έλεγαν σε κανέναν άλλον γύρω τους και προσπαθούσε να δίνει ο ένας δύναμη στον άλλον. Ένας από τους τρόπους για να δίνει λοιπόν ο ένας δύναμη στον άλλον, ήταν και ένα άτυπο ραντεβουδάκι τηλεφωνικό κάθε Σάββατο βράδυ περίπου την ίδια ώρα περί της εννιά. Τώρα θα αναρωτηθεί κάποιος γιατί να βρίσκονται τηλεφωνικώς και όχι από κοντά.

 Ο λόγος ήταν μάλλον πιο σύνθετος απ’ ό, τι φαινόταν. Γιατί με το τηλεφώνημα ο καθένας από τους δύο μοναχικούς φίλους, νόμιζε ότι μπορούσε να εκμυστηρευθεί περισσότερα στον άλλον. Αυτή η έλλειψη της εικόνας του άλλου με τα μάτια τους να κοιτάζει ο ένας τον άλλον, τους έδινε την εντύπωση ότι μιλάνε συνάμα σε έναν γνωστό μα και σε έναν άγνωστο, ήταν λοιπόν αυτός ο τρόπος που είχαν επιλέξει να επικοινωνήσουν τα πιο βαθιά μυστικά της μοναχικής τους ύπαρξης και όταν βρίσκονταν δια ζώσης, έφταναν στο σημείο να μην λένε σχεδόν τίποτα. Σαν να ντρέπονταν ο ένας τον άλλον, σαν να είχαν αδειάσει συναισθηματικά απ’ ό, τι τους βάραινε. Το πολύ-πολύ όταν βλέπονταν από κοντά, να αλλάξουν ορισμένες τυπικές κουβέντες για το πως πηγαίνουν τα πράγματα και να ξαναδώσουν εκείνο το άτυπο ραντεβού τηλεφωνικώς κάθε Σάββατο. Κάθε Σάββατο ανελλιπώς.

 Αυτή η ιστορία, αυτός ο τρόπος της επικοινωνίας κράτησε πολλά-πολλά χρόνια. Οι δύο μοναχικοί φίλοι βυθισμένοι ολοένα και περισσότερο στις σκέψεις τους και ολοένα και περισσότερο απομονωμένοι από τον κόσμο, έβρισκαν μια αδιόρατη ανακούφιση σε εκείνη την άτυπη συνάντηση του Σαββάτου, σε σημείο που να τους είχε γίνει απαραίτητη, να τους είχε γίνει προσμονή, δίχως να το καταλαβαίνουν, σε λίγο αυτό το τηλεφώνημα κατάντησε σχεδόν η μοναδική ή έστω από τις ελάχιστες επαφές τους, με τον έξω κόσμο.

 Έτσι, εκείνο το Σάββατο βράδυ, τα πράγματα έγιναν όπως και κάθε Σάββατο βράδυ. Ο ήρωας μας άκουσε για ακόμα μια φορά την γνώριμη φωνή του φίλου του που του έλεγε τα εσώψυχα του με όσο πιο απλό τρόπο μπορούσε, μιλούσαν για την μουσική, για την γενικότερη κατάσταση της κοινωνίας και το μόνο ίσως για το οποίο δεν μιλούσαν ήταν η τρομακτική τους μοναξιά, την οποία καταλάβαινε κάποιος από τα συμφραζόμενα.

 Κάποια στιγμή εκείνος ας τον πούμε Νίκο θέλησε να δει από κοντά τον φίλο του, ας τον πούμε Σωτήρη. Τον έψαξε σε όλα τα παλιά τους στέκια, εκεί που μαζί με τα όνειρα τους νεαροί τότε είχαν πρωτογνωριστεί κάνοντας όνειρα για μια πετυχημένη καριέρα στη μουσική και μια ζωή ευτυχισμένη,  αλλά δεν τον βρήκε πουθενά. Παρά ταύτα, το τηλεφώνημα του επόμενου Σαββάτου έγινε κανονικά κι αυτό συνεχίστηκε αδιάκοπα.

 Ο Νίκος παραξενεύτηκε πολύ που δεν μπορούσε να βρει τον φίλο του, από κοντά αλλά το τηλεφώνημα του γινόταν την ίδια ώρα, την ίδια μέρα πάντα. Προσπάθησε να τον ρωτήσει που είχε χαθεί, όμως εκείνος από την άλλη άκρη της γραμμής, φαινόταν να μιλά σαν αυτόματο, να επαναλαμβάνει φράσεις και λέξεις και να μην καταλαβαίνει σχεδόν τίποτα από τις συνεχείς ερωτήσεις που ο φίλος του ο Νίκος του έκανε σχετικά με τον χαμό του από παντού.

  “Πάει αυτός, αποτρελάθηκε” μονολόγησε έπειτα από το τέλος του τηλεφωνήματος εκείνο το Σαββατόβραδο ο Νίκος. Θέλοντας να δικαιολογήσει την συμπεριφορά του Σωτήρη που έμοιαζε σαν να επικοινωνούσε μαζί του σε εντελώς αυτοματοποιημένη βάση, με μια φωνή που να μοιάζει με την δική του αλλά να έχει αλλάξει σημαντικά, παρά ταύτα ο Νίκος το απέδιδε κι αυτό σε κάποιο κρυολόγημα ή σε κάποιο πρόβλημα στην τηλεφωνική σύνδεση και την γραμμή.

 Μετά απο μήνες, κόντευε χρόνος που ο Νίκος είχε να δει τον Σωτήρη δια ζώσης και ενώ το τηλεφώνημα του Σαββάτου γινόταν πάντα την ίδια ώρα, έμαθε από άλλους πως ο Σωτήρης είχε πεθάνει εδώ και οκτώ με εννιά μήνες. Πως τον είχαν βρει ένα Σάββατο βράδυ, δίπλα στην τηλεφωνική του συσκευή προσπαθώντας να πάρει κάποιο τηλέφωνο, με το ακουστικό πεταμένο στο πάτωμα. Του είπαν πως τον βρήκαν μετά από δύο μέρες νεκρό και πως μάζεψαν χρήματα για την κηδεία γιατί ήταν άπορος.

 Ο Νίκος ένιωσε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια του και αρνούνταν να το πιστέψει αυτό το δυσάρεστο νέο, την ίδια όμως στιγμή δεν ήθελε να ομολογήσει τίποτε περί των τηλεφωνημάτων στους άλλους του γνωστούς, μην τυχόν τον περνούσαν για τρελό. Ζήσε από τους άλλους να τον πάνε στο νεκροταφείο. Του έδειξαν τον τάφο του. Τότε βεβαιώθηκε πως εκείνη η τρελή σκέψη που του είχε περάσει από το μυαλό αλλά αδυνατούσε να παραδεχθεί, ήταν πραγματικότητα.

Το Σάββατο, το τηλέφωνο χτύπησε και πάλι στις εννιά το βράδυ. Ο Νίκος δεν σήκωσε το τηλέφωνο. Αρνήθηκε να το κάνει. Ντύθηκε και βγήκε μια βόλτα να πάρει λίγο αέρα και να ηρεμήσει απ’ ό, τι του συνέβαινε. Το τηλέφωνο του παρά το ότι άλλαξε την συσκευή, είχε καλέσει τεχνικό που βρήκε την γραμμή δίχως πρόβλημα και γενικώς είχε πάρει όλα τα μέτρα που μπορούσε, κάθε Σάββατο βράδυ στις εννιά ανελλιπώς,  χτυπούσε με επιμονή, στο τέλος ο Νίκος συνήθισε, γιατί στην ζωή αυτή όλα συνηθίζονται Ακόμα και ο Θάνατος.

 Βλέπετε, καλοί φίλοι και ιδιαίτερα οι φίλοι που τους δένει σφιχτά η μοναξιά, δεν ξεχνούν ποτέ....


Ο Πάνος Χατζηγεωργιάδης γεννήθηκε στα 1976. Μετά το πέρας των εγκύκλιων σπουδών του σπούδασε σε πανεπιστήμια της Αγγλίας Ψυχολογία και διοίκηση επιχειρήσεων, αλλά ασχολήθηκε τελικά με την μουσική ήδη απο τις αρχές του 2000. Είναι μέλος της ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας, Performing Rights Society με έδρα το Λονδίνο, ενώ ως λογοτέχνης είναι μέλος της Κοσμητείας Σχολών του Φιλολογικού Συλλόγου ΠΑΡΝΑΣΟΣ, μέλος τακτικόν του αυτού συλλόγου, μέλος τακτικόν της Εθνικής Εταιρίας των Ελλήνων Λογοτεχνών καθώς και μέλος τακτικόν του συλλόγου Μουσείου Δροσίνη.
Αρθρογραφεί για κοντά δεκαπέντε χρόνια με μια εκτενή αρθρογραφία πέραν των χιλίων άρθρων με άρθρα γνώμης, συνεντεύξεις, λογοτεχνικές αναφορές κ.α.

Έχει εκδώσει οκτώ ποιητικές συλλογές και ετοιμάζει την ένατη κατά σειρά. Πριν λίγο καιρό μπήκε και στον χώρο της πεζογραφίας με ορισμένα διηγήματα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πατέρα, είσαι εδώ;

Ο Κόσμος των παράξενων φαινομένων, που παρουσιάζονται σε κατοικίες ή ανθρώπους μετά την απώλεια αγαπημένων τους προσώπων, έχει να μας διηγηθεί πολλές και παράδοξες ιστορίες για τις οποίες δεν δόθηκε ποτέ καμία εξήγηση. Ανάλογη είναι και η ιστορία ενός κοριτσιού που βίωσε περίεργες και μη αναμενόμενες εμπειρίες μετά την αναχώρηση του πατέρα της από τον τρισδιάστατο κόσμο μας.  ΠΑΤΕΡΑ, ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ; Ένα κορίτσι, του οποίου ο πατέρας πέθανε πριν κάποια χρόνια,   διαβεβαιώνει ότι δύο μέρες μετά το τραγικό συμβάν άρχισαν να συμβαίνουν περίεργα φαινόμενα   στο σπίτι της. Σύμφωνα με διηγήσεις της μία μέρα που βρισκόταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι των γονέων της ένιωσε ότι κάποιος την χάιδευε στο πρόσωπο. Κάθε φορά που βρισκόταν μόνη, ακουγόντουσαν θόρυβοι σε όλο το σπίτι. Κανένας δεν την πίστευε αλλά, όταν μία μέρα που η μικρή ξαδέρφη της έμεινε μαζί της, και αναγκάστηκαν να φύγουν από το σπίτι γιατί η μικρούλα φοβήθηκε από τους παράξενου θορύβους, άρχισαν να την πιστεύουν. Η τηλεόρα...

Το Φάντασμα του Οδοντίατρου

  Ο Κόσμος των φασματικών μορφών ή φαντασμάτων έχει να μας διηγηθεί πολλές ιστορίες. Μία ανάλογη ιστορία   δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Εμπρός (1963), στη στήλη: "Φαντάσματα και Στοιχειωμένα Σπίτια", η οποία αναφέρεται σε ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη τον Οκτώβριο του 1928 στην Αθήνα.  Το Φάντασμα του Οδοντίατρου Στις 10 Οκτωβρίου 1928 , το πρωί, η δεσποινίς Μαρία Κιτάντη ερχόμενη από την Πατησίων, κοντά στο Λυσσιατρείο, συνάντησε τον γνωστό της οδοντίατρο Ιωάννη Τσίγκρη, με τον οποίο συνομίλησε για ένα τέταρτο της ώρας για διάφορα καθημερινά θέματα. Ο Τσίγκρης, σε ερώτηση της Μαρίας, της είπε ότι πηγαίνει να δει τη μητέρα του, που ήταν άρρωστη. Όταν αποχαιρετίστηκαν ο οδοντίατρος είπε στην κοπέλα να δώσει χαιρετισμούς στους οικείους της και ιδιαιτέρως στην αδελφή της Τασία. Η Μαρία Κιτάντη όταν επέστρεψε στο σπίτι της διηγήθηκε τα καθέκαστα και έδωσε τους χαιρετισμούς του γιατρού στην αδερφή της. Όμως, η αδερφή της την κοίταξε με απορία και τη ρώτησε αν ήταν β...

Ηνίοχος: το σαγηνευτικό βλέμμα του αγάλματος των Δελφών

Ο Κόσμος της Αρχαιότητας μέσα από τα μάτια του αγάλματος του Ηνίοχου, στα οποία ο δημιουργός του έχει αποθανατίσει τον θρίαμβο της νίκης.  Κάποιοι από τους μεγαλύτερους μελετητές του κόσμου υποστηρίζουν ότι «τα μάτια του Ηνίοχου μαγνητίζουν». Το περίοπτο άγαλμα, με το μοναδικό βλέμμα έχει μια δική του, αποκλειστική, αίθουσα στο Μουσείο των Δελφών. Δεν αρκεί μια περαστική ματιά για να το δεις. Πρέπει να σταθείς, κοιτάζοντάς το προσεκτικά απ' όλες τις πλευρές, θαυμάζοντας ένα πλήθος από λεπτομέρειες στο σώμα και στον περίτεχνο, χάλκινο χιτώνα του. Τα μάτια του Ηνίοχου μοιάζουν ζωντανά. Ίσως, κανένα άλλο άγαλμα δεν δίνει αυτή τη μοναδική. Λένε ότι στο πρόσωπό του έχει αιχμαλωτιστεί η στιγμή αμέσως μετά τη νίκη και η ικανοποίηση του νικητή, χωρίς να έχει σβήσει ακόμη από την έκφραση του προσώπου η ένταση, αλλά και η αυτοσυγκέντρωση που απαιτούσε ο αγώνας, με το τέθριππο. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα γλυπτά της αρχαίας ελληνικής τέχνης της πρώιμης κλασικής εποχής....

Θεανώ, η πυθαγόρεια φιλόσοφος

Ο Κόσμος της Φιλοσοφίας και ο Κόσμος των Γυναικών σε κάποιο χρονικό σημείο, συναντώνται και δημιουργούν την προσωπικότητα της Θεανούς, της Πυθαγόρειας Φιλοσόφου, που το άστρο της έλαμψε , τον 4ο αιώνα π.Χ, στον Κρότωνα, αρχαία ελληνική αποικία, στην περιοχής της Καλαβρίας, Ιταλία. " Θεανὼ λέγεται πρώτη τῶν γυναικῶν φιλοσοφῆσαι καὶ ἄκμασαι περὶ τὸ ἔτος 600 πρὸ Χριστοῦ. ἄλλοι δὲ γράφουσι ταύτην τὸ γένος Κρονωνιᾶτιν γενέσθαι καὶ οὐ μαθητρίαν μόνον ἀλλὰ καὶ γαμετὴν τοῦ φιλοσόφου Πυθαγόρου. τινὲς εἰς Θεανὼ ἀναφέρουσι «ὑπομνήματα φιλόσοφα» καὶ «ἀποφθέγματα Πυθαγορείων». " Στην Αρχαία Ελλάδα το λίκνο της δυτικής γνώσης όπου γεννήθηκε η φιλοσοφία, στοχαστές, επιστήμονες και μαθηματικοί έδωσαν υπόσταση στη σκέψη. Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους άνδρες, λιγότερες ήταν οι γυναίκες που ξεχώρισαν, και που είχαν το προνόμιο να συγκριθούν με αυτούς στο ταλέντο. Ο κύκλος του φιλοσόφου Πυθαγόρα ήταν ο πρώτος, όπως είναι γνωστό, στον οποίο οι  γυναίκες μπορούσαν να μάθουν και να αναπτύξ...

Η Χαμένη Διαθήκη

  Ο Κόσμος των ονείρων, μυστήριος και απρόβλεπτος, πολλές φορές δίνει λύσεις σε προβλήματα της καθημερινότητας των ανθρώπων. Λύσεις που φαντάζουν παράδοξες, μη  αναμενόμενες...Κάτι ανάλογο συνέβη στον άνδρα της ιστορίας, που θα δούμε παρακάτω, ο οποίος διηγείται την παράξενη ονειρική εμπειρία του. Η λύση,  στην αναζήτηση της χαμένης διαθήκης του αποβιώσαντος πατέρα του, δόθηκε, μέσω ονείρου, από τo υπερπέραν...  Η ΔΙΑΘΗΚΗ Ο Μο( ψευδώνυμο)… έζησε το 1976 μία εμπειρία ιδιαιτέρως θετική. Μου την διηγήθηκε πολλές φορές. Ακολουθούν τα λόγια του. -Ο πατέρας μου πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1976, στη Σεβίλλη… »Εκεί κατοικούσαμε… »Είχαμε ένα παλιό σπίτι, πολύ κεντρικό… »Όταν πέθανε ο πατέρας μου έμεινε κλειστό… »Έκανε διαθήκη, αλλά δεν είχαμε ιδέα που την είχε φυλάξει. Ούτε ξέραμε σε ποιον συμβολαιογράφο την είχε κάνει… »Κα μία μέρα ήρθε π αδερφός μου και μου είπε ότι ήταν ανάγκη να βρούμε το έγγραφο της διαθήκης… … » ψάξαμε όλο το σπίτι, και για μέρε...

Η σφαγή στο Δήλεσι

Η Δίκη των ληστών, δραστών της σφαγής στο Δήλεσι Ο Κόσμος του παρελθόντος μας διηγείται την ιστορία, της απαγωγής των "Λόρδων",  γνωστή  ως Σφαγή στο Δήλεσι. Ένα θλιβερό γεγονός που έλαβε χώρα στην περιοχή της Αττικής του 1870 και της οποίας το  τραγικό τέλος δόθηκε στο Δήλεσι: Στις 29 Μαρτίου 1870 συνέβη, στο Πικέρμι, το ατυχές γεγονός της απαγωγής  ξένων, κυρίως Άγγλων, περιηγητών από μία ομάδα ληστών, υπό την ηγεσία των αδελφών Χρήστου και Τάκου Αρβανιτάκη.  Η ιστορία της απαγωγής δεν είχε αίσιο τέλος, αφού κατέληξε στην εκτέλεση των ομήρων  από τους ληστές και στο διασυρμό της χώρας διεθνώς, τόσο για την αποτυχία των αρχών να ελευθερώσουν τους ομήρους όσο και για την διασύνδεση του υπουργού Στρατιωτικών Σκαρλάτου Σούτσου με τους ληστές. Από το ξενοδοχείο Αγγλία το πρωί της 29ης Μαρτίου 1870 ξεκίνησαν για μία εκδρομή στον Μαραθώνα  ο λόρδος και  η λαίδη Μάνκαστερ, Φρειδερίκος Βίνερ, ο γραμματέας της αγγλικής πρεσβείας Εδουάρδος Χέ...

Ονειρεύτηκε πως την σκότωσε

  Ο Κόσμος των Ονείρων πολλές φορές κυριεύει με εμμονή τη ζωή κάποιων ανθρώπων. Η ονειρική πραγματικότητα εμπλέκεται στην καθημερινότητά τους δημιουργώντας τραγικές και μη αναστρέψιμες καταστάσεις. Κάτι ανάλογο συνέβη στη ζωή τριών νέων ανθρώπων: μιας γυναίκας και δύο αντρών, όταν το όνειρο του ενός νεαρού άνδρα διέλυσε με τραγικό τρόπο τις ζωές όλων... Το γεγονός  δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ακρόπολις του 1909 και συνέβη σε μία πόλη της Ιντιάνα στις ΗΠΑ . Ο αρθρογράφος, της εποχής εκείνης, κάνει λόγο για τη δύναμη της "υποβολής" εννοώντας αυτό που η επιστήμη της Ψυχολογίας, στις μέρες μας, ονομάζει "αυθυποβολή" .  Συγκεκριμένα η εφημερίδα γράφει:  ΟΝΕΙΡΕΥΘΗΚΕ ΠΩΣ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙ! Τι Κάνει η υποβολή- Η ιστορία δύο εραστών στην Αμερική και το τραγικό τέλος των Η δεσποινίς Ίδα Γουίλλιαμσον πέθανε. Πέθανε επίσης και ο εραστής της, που είχε προ έξι μηνών, ο νέος Εδουάρδος Στρίκλαν. Ο νεότερος εραστής της, ο Έλμαν Τίμονς είναι βαριά πληγωμένος, αλλά ...

Το παλάτι του Drottningholm στη Σουηδία έχει φαντάσματα

Ο εξωπραγματικός Κόσμος των φαντασμάτων... κατοικεί στο παλάτι του Drottningholm, κατά δήλωση της βασίλισσας της Σουηδίας Η βασίλισσα Σίλβια της Σουηδίας, 73 ετών, είπε ότι το παλάτι όπου κατοικεί είναι μαγεμένο. Η σύζυγος του Κάρλος Γουστάβο έκανε αυτές τις δηλώσεις σε ένα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2016, στην δημόσια σουηδική τηλεόραση. Το παλάτι του Drottningholm, μία από τις κατοικίες της βασιλικής σουηδικής οικογένειας αποτελεί μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco.  "Υπάρχουν μικροί  φίλοι ... φαντάσματα. Είναι πολύ συμπαθητικά και σε κάνουν να αισθανθείς ότι δεν είσαι τελείως μόνη. Είναι πολύ συναρπαστικό", λέει η βασίλισσα. "Υπάρχει πολύ ενέργεια σε αυτό το σπίτι. Θα ήταν παράξενο να μην έπαιρνε μορφή", επιβεβαιώνει και η πριγκίπισσα Χριστίνα, που επίσης συμμετέχει στο ντοκιμαντέρ. Υπάρχουν ιστορίες σχετικά με φαντάσματα σε όλα τα παλιά σπίτια. Αυτά [τα φαντάσματα] μαζί με τα πρόσωπα, έχουν διαμείνει στις κ...

ΤΑ 7 Μαύρα Βιβλία του Καρλ Γιουνγκ

Ο Κόσμος της Ψυχανάλυσης και η κάθοδος στο υποσυνείδητο: «Μακάριοι οι τρελοί», μου είπε κάποτε ένας φίλος ψυχοθεραπευτής, «γιατί αυτοί έχουν τη μεγαλύτερη πιθανότητα να βρουν τελικά την άκρη». Αυτό που εννοούσε, είναι ότι οι άνθρωποι που ο νους τους βασανίζει σε σημείο να τους κάνει το βίο αβίωτο, είναι πιο πιθανό να ξεκινήσουν να εξετάζουν τα πράγματα σε βάθος μέχρι να βγάλουν άκρη με τον εαυτό τους. Από την άλλη, όσοι νοιώθουν πνευματικά σταθεροί, είναι πολύ πιθανό να συνεχίσουν απλά τη ζωή τους χωρίς ποτέ να νιώσουν επιτακτική την ανάγκη να καταδυθούν βαθύτερα στο τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους, που ο πόνος τους οδήγησε σε ένα μακρινό και βαθύ ταξίδι στα νερά του υποσυνείδητου, ήταν ο Καρλ Γιουνγκ, ο διάσημος Ελβετός ψυχαναλυτής και ψυχίατρος. Ο Γιουνγκ υπήρξε ο θεμελιωτής της αναλυτικής ψυχολογίας αλλά για πολλούς σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους του δυτικού πολιτισμού, επειδή συνδύασε την επιστήμη της ψυχανάλυσ...

Αρχαιολογικά ευρήματα τελετουργικού εστιατορίου, έρχονται στο φως, στο ακατοίκητο νησάκι Δεσποτικό

Ο Κόσμος των αρχαιολογικών ερευνών φέρνει στην επιφάνεια το πρώτο τελετουργικό εστιατόριο του Αιγαίου δίπλα σε  ναό αφιερωμένο στον Απόλλωνα.  Στο Δεσποτικό, το ακατοίκητο νησάκι που βρίσκεται νοτιοδυτικά της Αντιπάρου, ανακαλύφθηκε το πρώτο τελετουργικό εστιατόριο του Αιγαίου. Ήταν χτισμένο ακριβώς δίπλα στο ιερό του Απόλλωνα, το οποίο ανακαλύφθηκε από τον Γιάννο Κουράγιο, αρχαιολόγο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και διευθυντή του Αρχαιολογικού Μουσείου Πάρου. Ο Κουράγιος ξεκίνησε τις έρευνες στο νησί το 1996, όταν το επισκέφτηκε μαζί με την Ντόλυ Γουλανδρή, ιδρύτρια του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης. Αρχικά, βρήκε εντοιχισμένα στη μάντρα ενός βοσκού, αρχιτεκτονικά μέλη τα οποία προέρχονταν από δωρικό ναό.... Συνολικά, ερεύνησαν 18 κτίρια και ανακάλυψαν το ιερό, που ήταν αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα, ένα άγαλμα Κούρου που είχε λυγισμένο το χέρι του πάνω στο στήθος και το τελετουργικό εστιατόριο που είναι χτισμένο δίπλα στο ναό. Επίσης, βρήκαν αγγεία, πινάκια, πήλ...

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Σε 24 ώρες