Το Μέγαρο των Πνευμάτων

 

Ο Μυστηριώδης Κόσμος των Πνευμάτων βρίσκει καταφύγιο σε ένα πολυτελές μέγαρο που κτίζει μία εκκεντρική εκατομμυριούχος, από το Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας,  η οποία διακατέχεται από τον φόβο των πνευμάτων και των φαντασμάτων. Πιστεύει ότι πάνω της έχει πέσει μια βαριά κατάρα η οποία οφείλεται στις αδικοχαμένες ψυχές που χάθηκαν σε πολέμους εξ αιτίας του εργοστασίου πολεμοφοδίων του συζύγου της. Η ιστορία της γυναίκας αυτής δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εστία, 26/7/1928. Η γυναίκα στο άρθρο της Εστίας ονομάζεται κ. Κόρμικ. Όμως, η ιστορία της έχει πολλά κοινά σημεία με την ιστορία της Sarah Lockwood Pardee(απεβίωσε το 1922) η οποία παντρεύτηκε τον William Wirt Winchester (1837-1881) και η οποία μετά το θάνατο της κόρης και του συζύγου της έχτισε στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας  Το μυστηριώδες Αρχοντικό Winchester , για τους ίδιους λόγους. Πιθανόν να πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο μπορεί και όχι. Πάντως, οι διαδικτυακές έρευνες μου δεν εντόπισαν κάποια κ. Κόρμικ. Η φωτογραφία που συνοδεύει τη σημερινή ιστορία μας είναι του Αρχοντικού  Winchester. 

Η εφημερίδα Εστία παρουσιάζει το άρθρο της ως εξής: 

ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ ΔΙΑΘΗΚΗ

Η ΧΗΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΔΙΩΚΕΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ

Η ΕΠΑΥΛΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΥΒΟΛΑ

Πριν λίγο καιρό, τα Αμερικανικά φύλλα έγραψαν την είδηση του θανάτου της χήρας ενός γνωστού σε όλη την Αμερική βαθύπλουτου εργοστασιάρχη, ονόματι Κόρμικ. Η χήρα Κόρμικ ήταν ακόμη νέα και απεβίωσε κάτω από περιστάσεις, που έδωσαν αφορμή δε διάφορα και ποικίλα σχόλια. Αμέσως μετά το θάνατό της διαδόθηκε η φήμη , ότι αυτός οφειλόταν στο φόβο των φαντασμάτων και των πνευμάτων, φόβο που την κατάτρεχε συνεχώς. Η φήμη αυτή είχε κάποια δόση αλήθειας, όπως αποδείχθηκε όταν ανοίχθηκε η διαθήκη της.

Στην αυτή περιεχόταν μία ρήτρα στην οποία διατυπωνόταν η επιθυμία, όπως οι κληρονόμοι της αφήσουν ακατοίκητη  για πάντα την έπαυλή της στο Σαν Φρανσίσκο. Επίσης η χήρα Κόρμικ παρακαλούσε στη διαθήκη της να παραμείνουν κλειστές οι δύο κύριες είσοδοι του κτιρίου, όπως και οι πόρτες πολλών δωματίων. Καλό θα ήταν- κατά την αποβιώσασα –όπως η βίλα εγκαταλειφθεί ώστε με την πάροδο του χρόνου να ερημωθεί, χωρίς να λαμβάνεται καμία πρόνοια για τη συντήρησή της.

Περαιτέρω η θέληση της αποθανούσας ήταν περισσότερο κατηγορηματική. Κανείς δεν έπρεπε να περάσει το κατώφλι της έπαυλης και απαγορευόταν ρητά κάθε ενέργεια επισκευής του κτιρίου.

Με την τελευταία αυτή διάταξη επισφραγιζόταν η τραγωδία μιας ζωής, εντελώς ιδιόρρυθμης. Διότι η έπαυλη –που είναι άλλωστε ένα λαμπρό οικοδόμημα –έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην ύπαρξη της εκατομμυριούχου γυναίκας μετά το θάνατο του συζύγου της. Σε αυτή έζησε τα τελευταία της χρόνια.

Η κ. Κόρμικ είχε κτίσει τη βίλα αυτή αποκλειστικά χάρη των φαντασμάτων. Τα πνεύματα των πεθαμένων και ιδίως των φονευθέντων κατά τον πόλεμο έπρεπε να ζήσουν σε αυτή και να τη θεωρούν σαν το σπίτι τους. Και φροντίδα αυτή της χήρας την απασχόλησε και μετά το θάνατό της.

Η έπαυλη, πολυτελέστατη στο εσωτερικό και το εξωτερικό τη, είχε στοιχίσει το τεράστιο ποσό των δύο εκατομμυρίων δολαρίων. Αλλά για την κ. Κόρμικ καμία δαπάνη δεν ήταν αρκετά μεγάλη, προκειμένου να εξασφαλίσει άνετη και ανενόχλητη διαμονή στα προσφιλή της πνεύματα, που ήθελε να τα καλοπιάσει με τη μέριμνά της αυτή και τη γενναιοδωρία της,

Είχε λόγους να επιζητεί την εύνοια των πνευμάτων η δεισιδαίμων κυρία. Φαίνεται, ότι είχε. Ο σύζυγος της κ. Κόρμικ ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς προμηθευτές πολεμοφοδίων κατά τον παγκόσμιο πόλεμο*. Τα εργοστάσιά του εργαζόμενα μέρα και νύκτα κατά τη διάρκεια του πολέμου, κατασκεύαζαν συνεχώς πολυβόλα.

Και από τη στιγμή του θανάτου του συζύγου της, η χήρα καταλήφθηκε από την έμμονη ιδέα, ότι στη κληρονομιά της είχε πέσει κατάρα. Η περιουσία της αποτελούταν από φονικά μηχανήματα. Τα πνεύματα όλων των ατυχών, οι οποίοι είχαν φονευθεί από τις σφαίρες των πολυβόλων που είχαν βγει από τα εργοστάσια του Κόρμικ, θα την εκδικούνταν μία μέρα. Η σκέψη αυτή την έκανε να προσφύγει στους πνευματιστικούς κύκλους. Επιζητούσε από τον αρχηγό τους, να έλθει σε επικοινωνία με τον άλλο κόσμο για να εκλιπαρήσει τη συγγνώμη των νεκρών. Τελικά αποφάσισε να εγείρει μέγαρο για να κατοικούν άνετα τα πνεύματα.

Το μέγαρο των πνευμάτων αποτελούσε αρχιτεκτονικό περίεργο. Δεδομένου, ότι η κ. Κόρμικ πίστευε με πεποίθηση ότι τα πνεύματα θα ζητούσαν  να εισέλθουν στη διαμονή τους εκ των άνω, έτσι, διέταξε να γίνουν στη στέγη μεγάλα ανοίγματα, περίπου ογδόντα τον αριθμό και τα ανοίγματα αυτά να συνδεθούν με το εσωτερικό του μεγάρου με αγωγούς από καουτσούκ. Τα ανοίγματα αυτά ήταν τζαμωτά για να μην περνά μέσα η βροχή. Η κ. Κόρμικ φανταζόταν, ότι τα πνεύματα δεν θα δυσκολεύονταν να περάσουν από το γυαλί. Στο κέντρο του μεγάρου υπήρχε μια μεγάλη περιφερική αίθουσα με ογδόντα διαχωρίσματα προοριζόμενα για τους αόρατους ενοίκους.

Μακρά σειρά διαμερισμάτων που ήταν επιπλωμένα με σπάταλο λούσο θα χρησίμευαν για τις συνεδριάσεις των πνευμάτων. Επάνω σε μικρά τραπέζια είχαν τοποθετηθεί μικρά τηλέφωνα για να ανταλλάσσουν τα πνεύματα τις γνώμες τους.

Σε όλο το μέγαρο είχαν τοποθετηθεί χρονόμετρα για να σημειώνουν την ώρα του μεσονυκτίου μέχρι του χιλιοστού του δευτερολέπτου. Μόλις έφθανε το μεσονύκτιο. Αντηχούσαν ξαφνικά κουδούνια, που σήμαιναν την ώρα της σύναξης των πνευμάτων.

Η χήρα Κόρμικ επισκεπτόταν την έπαυλη των πνευμάτων λίγη ώρα πριν τα μεσάνυκτα. Αυτί γινόταν τακτικά, μέχρι ότου σήμανε και γι’ αυτήν η ώρα της μετάστασης στον κόσμο των πνευμάτων, που θέλησε να εξιλεώσει κατά τον επί γης βίο της.

Εφ. Εστία, 26/7/1928

Προσαρμογή κειμένου Α.Χ.  

Δείτε επίσης: Το μυστηριώδες Αρχοντικό Winchester υπάρχουν και βίντεο. 

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι, από το μυστηριώδες αρχοντικό, και της SarahWinchester, από την WikiPedia :